LOGINAIRA POVIsang linggo na ang nakalipas mula noong sinimulan kong pakitunguhan nang may lambing si Noah—puro ngiti, malalambot na salita, kunwari ay tinanggap ko na siya nang buo, all to lower his guard. Isang linggo na rin na hindi na niya hinayaang galawin o bastusin ako ng kaniyang mga tauhan. No one dared lay a hand on me again. Walang nangahas na magsalita nang masama. Pero sa likod ng biglaang kabutihang iyon… something felt terribly wrong.Sa paraan ng pagtingin niya sa akin—tahimik, mapagmasid.Nakatayo ako sa harap ng estante, hinahaplos ang mga pabalat ng lumang aklat, nang biglang bumukas ang pinto at pumasok si Gigi. Namumutla siya, hirap sa paghinga, at halatang nanginginig ang kaniyang mga kamay.“Bakit? May nangyari ba?” tanong ko at agad na lumapit sa kaniya.Hinawakan niya ako sa balikat, tinitigan ako nang diretso sa mata, at may halong takot na sinabi:“You need to escape this place tonight! Before the sun sets. Before it’s too late.”Napatingin ako sa kaniya, gulong
TIMOTHY POV Hindi ko alam kung ano pa bang kulang sa paghahanap namin. Every lead seems to vanish into thin air. Every trail runs cold. Why my big sister still can’t be found yet? Days turn into weeks, and the ache in my chest only grows heavier with each passing hour. “Samuel!” That’s Mr Gomez' voice—firm, but laced with deep exhaustion.Kahit anak ako ni Mama sa ibang lalaki, hindi pa rin nagkulang si Dad sa akin. He never treated me differently. In fact, he’s the one who accepted me first when I was born, raising me as his own without a second thought. To him, I was family—blood or not. He gave me his name, his care, and his home.“Samuel, hanggang ngayon ba ay galit ka pa rin kay Ethan?”“No.” Dad’s tone was heavy, resigned. He stepped closer, his expression softening with genuine concern. “But I am worried about him.”Dad was too kind a man, too gentle with everyone—but pagdating sa amin, our safety was always his priority.“How is Ethan?” Dad asked quietly, as if afraid of the
AIRA POV Para akong lantang gulay na nakahandusay sa kama pagkatapos ng lahat ng nangyari. Masakit ang bawat bahagi ng aking katawan, parang nabugbog at pinaglalaruan ng kung sino-sino. Noah brought me to his warehouse earlier, and I felt like nothing more than a commodity—handed around, touched, and used however he pleased, as if I were a prostitute displayed for his men’s amusement. I felt dirty. I felt ashamed. “You fine?” She placed the food gently on the side table, her voice soft, without a hint of mockery or disgust. Just pure concern. Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko sa kaniya. How can I say I’m fine when every inch of me aches? “Your body can’t hold on too much on what they always did to you,” she said quietly, glancing at the bruises forming on my skin. “You need to eat and rest, or you will not survive.” Hindi ako nagsalita. Para saan pa? I may deny it, but it’s too obvious on my own body—the dark mark
SALLY POV Dalawang buwan na simula ng mawala si Aira. Hanggang ngayon ay hindi pa namin siya natatagpuan. Walang bakas, walang mensahe, walang anumang palatandaan kung saan siya dinala. Parang bigla na lamang siyang naglaho sa hangin. Dalawang buwan na puno ng pag-aalala, takot, at walang humpay na paghahanap na tila nauuwi sa wala. I asked my husband if we can seek help from Clyde, pero napag-alaman din namin na hindi pa ito nakabalik simula ng sumampa ito sa kaniyang misyon. Wala kaming malapitan. Wala kaming mahingan ng tulong na mapagkakatiwalaan. Tanging si Ronald at ang kaniyang mga tauhan na lamang ang naghahanap, ngunit tila napakalawak ng mundo para sa isang taong sadyang nagtago nang maigi. “Hon!” tawag ko kay Ronald habang nakatingin sa aming anak. Our son. We can’t even talk to him. Hindi siya tumutugon, hindi siya kumikibo, tila ba nawalan na ng kaluluwa ang kaniyang katawan. Sa bawat pagsapit ng gabi, lahat ng tao dito sa bahay—m
AIRA POV Tahimik kong pinagmamasdan ang mga naglalarong alon sa dalampasigan. Dahan-dahan itong humahalik sa puting buhanginan bago pa rin umatras pabalik sa malalim na dagat, tila nagpapaalam na muling babalik din. Ang tubig dito ay tila diyamante sa kislap ng liwanag na nagmumula sa sinag ng araw—kasing-kinang ngunit kasing-lalim din ng lungkot na bumabalot sa aking puso. It’s been two months since that day at the port. The memory remains fresh, burning and painful—Ninong wounded, helpless on the floor, Noah’s cruel smile, and the way he took me away while I was too weak to fight back. I missed him so much. Gusto kong umalis. Gusto kong tumakas. Pero hindi ko alam kung saang lupalop kami nakarating ni Noah. Isang pulo, malayo sa lahat ng kilala ko. “Nandito ka lang pala.” Bago ko pa man makalingon, naramdaman ko na ang paglapit niya. Noah stepped behind me at nilingkis ang kaniyang braso sa aking maliit na bewang. Mahigpit
ETHAN POVI woke up when I felt my arm going numb.Pagtingin ko sa paligid, puro puti ang kisame. Amoy gamot, malamig na hangin—alam kong nasa silid-ospital ako. I tried to move, but pain shot through my entire body. I roamed my eyes around and saw him: the man who was with Aira, the one I recognized back in Manila. He was asleep, leaning uncomfortably on a single chair beside my bed. His face was pale, dark circles under his eyes, tila ilang araw na rin yatang walang tigil sa pagbabantay.I forced myself to shift, and a groan escaped my lips when my arm hit something. That’s when the pain hit me harder. I looked down. My right leg was wrapped in thick bandages, elevated and secured. Injured.Damn.The sound woke him up. He straightened immediately and looked straight into my eyes.“You’re awake!” he said, voice rough with exhaustion. Lumapit siya at dahan-dahang inalalayan akong umayos ng higa. “Kumusta na ang pakiramdam mo? Masakit pa ba?”I brushed his concern aside. I didn’t want
Tahimik ako sa buong byahe namin ni Ninong pauwi sa mansion ng Gomez habang sya ay tutok na tutok sa kalsada. Walang gustong magsalita. Gusto ko siyang tanungin tungkol sa nabasa ko kanina sa nagtext sa kanya pero natatakot ako na baka magalit ito sa akin. Nakasunod ako kay Ninong papasok sa sala
Natuon ang pansin namin ni Augustus sa isang banda ng port, kung saan nila huling nakita namin si Aira. Ni anino ay hindi namin nahagilap. Maliban sa I'd niya na nahulog yata. Ang araw ay mabilis nang lumabog, nag-iiwan ng mga anino sa mga puno at gusali.Halos mabaliw na kami ni Augustus kakalib
Busangot ang mukha kong binaybay ang hagdanan papuntang Function Hall, ang mga yapak ko ay mabigat sa sahig na ginalugod na. Sunod naman ng sunod si Augustus, hindi siya tumitigil sa pag-usap tungkol sa mga walang-kabuluhang bagay—klase, basketball, mga kaibigan—pero ang totoo, gusto kong marinig
Pumikit ako sa init ng buga ng hangin ni Ninong Ethan, ramdam ang kabog ng dibdib ko na tila hindi tumitigil. Ano ito? Kakaiba....Hanggang sa may naramdaman akong malambot na dumampi sa aking noo—isang halik, magaan at maingat. Nanatili akong nakapikit, hindi sigurado kung ano ang mararamdaman—







