LOGINSa lobby, naroon pa rin si Mrs. Elina Torrez, ang Mama ni Elicia. Nanginginig ang kamay niya habang hawak ang isang bag na may baong pagkain ng anak. Sa bawat sandali, ramdam niya ang bigat sa dibdib—ang takot na makita siya ni Demon, ang lalaking dati niyang minahal at ngayo’y CEO sa kompanyang pinagtratrabahuhan ng anak niya.
Kailangan ko nang umalis. Hindi ako pwedeng makita ni Demon. Hindi niya ako pwedeng makilala… lalo na’t dito nagtratrabaho ang anak ko. Baka isipin niyang… “Ma…” tumawag si Elicia, tumatakbo papunta sa kanya. “Bakit nanjan pa rin kayo? Sana pumasok na kayo sa lobby para doon niyo na ako hinintay, Mama,” nakangiting sabi ni Elicia, na halatang excited sa pagpasok ng ina. Hindi na makapagsalita si Mrs. Elina. “Hindi na ako magtatagal, anak. Aalis na ako… baka biglang umuwi ang ama mo at hanapin niya ako,” sagot niya, halatang nagmamadali at may kaba. “Ah… nga pala, Mama, parang kilala kayo ni Mr. Villamor…” sambit ni Elicia, hindi maitago ang pagkamangha. “Huh?!” napatingin ang ina, sabay bitaw sa hawak niyang bag. Parang nahulog ang laman nito sa sahig. “Okay lang ba kayo, Ma?!” tanong ni Elicia, halos tumakbo para tulungan siyang pulutin ang mga nahulog. “Aa… oo, ayos lang ako,” sagot ng ina, pilit na pinapanatili ang matatag na boses. “Sige na, anak, kunin mo na yang baon mo at a-alis na ako.” “Sige po. Ingat po kayo, Ma! Uhmmm… bakit? Anong nangyari kay Mama?!” tanong ni Elicia, halatang nag-aalala habang pinagmamasdan ang ina. “Wala, anak. Ayos lang. Alam mo na, minsan lang may ganitong sitwasyon. Basta huwag kang mag-alala,” sagot ng ina habang nagmamadali papalayo, ngunit hindi maiwasang tumingin sa loob. Pagpasok ni Elicia sa opisina, agad siyang sinalubong ni Fiona. “Hoy! Bhe… halika, may shismis ako!” masigla at halos sumisigaw si Fiona habang humahabol sa kanya. “Haha, narito tayo sa trabaho,” sagot ni Elicia, pilit tinatago ang ngiti sa mukha niya, sabay sabay silang naglakad papunta sa mesa nila. “Curious lang ako noh! Dinig ko kasi na yung Mr. CEO natin, mahilig sa bebot! Hahaha, at tignan mo, ikaw pa ang natipuhan niya agad. Aba, bhes, pagkakataon mo na yan para umangat sa Fashion Industry! Go, go, go!” saad ni Fiona, sabik at halatang nais gumawa ng kaunting intriga sa eksena. “Ha? Ako? Hahaha, Fiona, ang lakas ng imahinasyon mo ha! Hindi mo alam ang nangyayari, e. Wag mo akong i-shock sa umpisa pa lang ng araw ko,” sabi ni Elicia, pilit na nagkukubli ng kilig sa kanyang tono. “Uy, eh di sabi ko lang. Nakita mo na ba yung titig niya sa’yo kanina? Parang may halong… alam mo na… iba,” dagdag ni Fiona, nagkikibit-balikat habang nagkakaroon ng mischievous na ngiti. “Fiona! Ano ka ba, nakaka-hypothesize ka pa? Hay, grabe ka,” natawa si Elicia, pinipilit pigilan ang pamumula ng pisngi. “Sige, sabihin mo na, anong nangyari sa office niya? Walang nangyari, promise.” “Waley? Haha, oo na, oo na! Pero seryoso, kahit ako na nagbabantay, alam kong may chemistry kayong dalawa. Alam mo na ‘yun, di ba?” wika ni Fiona habang pumasok sa isang upuan, halatang enjoy sa sariling tsismis. “Fiona, wag ka nang manghusga! Kinakabahan tuloy akong bumalik sa office ni Mr.CEO, move on na tayo… at wag mong ikalat ‘yan sa iba!” sabay tawa ni Elicia, pero may kaunting excitement sa boses na hindi maipaliwanag. “Ahh… okay, okay, promise. Pero seryoso, Bhe… ang CEO natin, parang selective ha. Kung talagang nagustuhan ka niya agad, aba, malaki ang chance mo sa promotions sa Fashion Industry. Huwag mong sayangin ‘yan!” dagdag ni Fiona, halatang pinupush ang confidence ng kaibigan. “Fiona… nakakakaba ka minsan. Hindi lahat ng bagay tungkol sa career ay base sa haka-haka mo, e,” sagot ni Elicia, habang naglalakad papunta sa kanyang desk, pilit kontrolado ang ngiti at ang kilig na nararamdaman. Ngunit kahit sinasabi niya iyon, hindi niya maiwasang mapatingin sa direksyon ng opisina kung saan naroon si Demon, tahimik at malamig, at nag-iiwan ng kakaibang epekto sa puso ni Elicia—isang halo ng kaba at paghanga na mahirap talikuran. “Fiona… yun lang ba ang nalaman mo sa CEO natin?” tanong ni Elicia, bahagyang napapalingon. “Hahaha! Sabi ko na nga ba eh! Gusto mo rin malaman ang totoo sa pagkatao ni Mr. Demon,” sagot ni Fiona, sabik at may halong excitement sa mukha. “Ganito… may nalaman pa akong iba, pero wag kang maaapektuhan. Kung talagang gusto mo ang CEO natin, go lang!” dagdag ni Fiona, halatang nagbabantay sa reaksyon ng kaibigan. “Ha? Ano pa yun?” tanong ni Elicia, halatang interesado ngunit medyo nag-aalangan. “BALITA KO… iba-ibang babae raw ang hawak niya at may mga anak sa iba-ibang babae. At ang malala pa… divorced siya sa unang asawa niya. Pero hindi ko alam kung sino ang ex-wife niya at bakit sila naghiwalay,” wika ni Fiona, halos bulong ngunit sabik ibahagi ang chismis. Elicia napatingin sa kaibigan, napanganga sa narinig. “Talaga yun? Fiona… hindi ko alam kung dapat ba akong ma-excite o matakot,” sabi niya, sabay tawa at sabay halatang nag-aalala. “Hahaha, ayoko namang takutin ka, Bhes! Pero seryoso, un ang chismis. Lahat ng babae sa opisina, nag-uusap tungkol kay Mr. CEO. May humahanga, may natatakot, may nagtatanong… syempre, kami, di tayo pwedeng palampasin ang detalye,” paliwanag ni Fiona, sabay sulyap sa paligid. “Alam mo, kahit nalaman ko ito, iba pa rin yung dating niya sa personal. Parang may aura siya… intense,” wika ni Elicia, halatang nahihirapan kontrolin ang damdamin habang pinagmamasdan ang direksyon ng opisina. “Oo nga, Bhes! Kaya nga sinasabi ko, hindi ka basta basta mahuhulog sa kanya kung hindi ka ready. May power, may misteryo… at kahit may mga kwento, hindi mo maiwasang humanga,” dagdag ni Fiona, nakangisi sa excitement at curiosity. Elicia napahawak sa mukha niya ng konti, sabay buntong-hininga. “Hay, Fiona… sobrang dami ko nang iniisip. Hindi ko alam kung dapat ba akong ma-excite o matakot. Isang araw pa lang, feeling ko… nakaka-pressure na,” wika niya, pilit kinokontrol ang tibok ng puso. “Pressure? Hahaha, iyon ang thrill! First day pa lang ni Mr.Demon l, halos lahat ng mata sa opisina nakatutok sa kanya. At syempre, ikaw… parang may special attention. Kaya enjoyin mo na lang! Chismisan muna tayo bago ka tuluyang ma-absorb sa trabaho,” sabi ni Fiona, halatang nasisiyahan sa drama at bagong dynamics sa opisina. “Okay, sige… kwento pa!” sagot ni Elicia, sabay sulyap sa opisina ng kanilang CEO. Hindi maiwasang ma-distract ang presensya niya habang nag-uusap sila ni Fiona. Minuto ang lumipas: “ELICIA TORREZ! Bumalik ka kaagad sa office ko!” sigaw ni Mr. CEO Demon. Natigilan si Elicia, nanginginig sa takot, habang si Fiona’y nakatingin na may halong kaba. Ang simpleng kwentuhan ay biglang naputol, at ramdam niya ang malamig at matalim na titig ng lalaki—walang lugar ang takot sa kanyang presensya.Wala. Kahit ilang ulit nilang sinuyod ang ilalim ng ilog, kahit mangalay ang mga braso at manginig ang mga tuhod sa lamig, wala silang nakita—ni bakas ng sanggol, ni anumang palatandaan na naroon pa ito. Unti-unting umatras ang mga pulis, mabibigat ang mga hakbang, iwas ang mga tingin. Ang ilog ay nanatiling tahimik, parang sadyang itinatago ang katotohanan. Sa huli, wala nang nagawa kundi ang umalis. Tahimik ang biyahe pauwi sa mansion. Walang nagsasalita. Si Elicia ay nakatitig lamang sa bintana, yakap ang basang lampin na tila huling hibla ng pag-asa, habang tahimik na dumadaloy ang luha sa kanyang pisngi. Si Demon naman ay tuwid ang upo, mahigpit ang kamao, ang mga mata’y puno ng dilim at pangakong hindi bibitaw. Pagdating sa mansion, sinalubong sila ng malamig na katahimikan—isang tahanang kumpleto sa yaman, ngunit lubos na kulang sa pinakamahalaga: ang anak na hindi nila nahanap. Ngunit sa puso ni Demon, malinaw ang isang bagay—hindi pa ito ang wakas. Hahanapin niya ang kato
Isang mensahe ang muling lumitaw sa screen ng phone ni Demon—ngunit hindi ito galing kay Janice. Atty. Rumwaldo. Sir Demon, na-trace na namin ang lokasyon ng numerong binanggit ninyo. Saglit na tumigil ang mundo ni Demon. Tumigas ang kanyang panga, at dahan-dahang humigpit ang hawak niya sa telepono. Sa wakas. Isang hakbang palapit sa anak niya. Isang hakbang palapit sa katapusan ni Janice. Mabilis siyang nag-type, walang pag-aalinlangan. “Okay. Puntahan n’yo na agad ang lugar. Magsama ka ng mga pulis. Hulihin n’yo na ang babaeng ’yon.” Pinindot niya ang send—parang hatol na ibinagsak. Agad niyang pinatay ang tawag at huminga nang malalim, pilit kinokontrol ang nag-aalimpuyong galit sa dibdib—galit na matagal nang nagbabantang sumabog. Lumapit siya kay Elicia at marahang hinawakan ang kamay nito, ramdam ang panginginig ng mga daliri niya, ramdam ang takot na pilit nitong itinatago. “Tara na, Elicia,” mahina ngunit buo ang tinig ni Demon. “Nahanap na nila kung nasaan ang anak m
Sinenyasan ni Janice ang isa sa mga tauhan. Isinubsob nila ang kontrata sa harap ng Don, kasama ang bolpen na halos nanginginig sa ibabaw ng mesa. “Pumirma ka,” malamig na utos niya. “Ngayon na.” Nanginginig ang kamay ni Don Ignacio habang dinadampot ang bolpen. Pawis na pawis ang noo niya, hirap ang paghinga, at nangingilid ang luha sa kanyang mga mata. Paulit-ulit na pumapasok sa isip niya ang mukha ng apo—ang tanging dahilan kung bakit patuloy pa rin siyang nakatayo sa impyernong iyon. Isang pirma. Dalawa. Hanggang sa mabuo ang huling guhit ng kanyang pangalan. Pagkababa ng bolpen, biglang nanlupaypay ang katawan ni Don Ignacio. “Don!” sigaw ng isa sa mga tauhan, ngunit huli na. Bumigay ang kanyang tuhod, at parang punong pinutol sa ugat, bumagsak siya sa sahig—wala nang malay. Bumagal ang galaw ng kanyang dibdib, halos hindi na makita ang paghinga. Saglit na natahimik ang buong sala. Pagkatapos, ngumisi si Janice. “Hayaan n’yo siya,” malamig niyang sabi. “Hindi pa siya
Dahan-dahan bumaba ang kamay ni Demon sa pang-ibabang bahagi ng katawan ni Elicia—bawat hakbang ay may bigat na nagpapalakas ng kaba at init sa kanya. Ang balat ni Elicia ay nanginginig, ang kanyang hininga ay naging mabilis habang nararamdaman ang kamay ni Demon na lumalapit sa kanyang kepyas. Napabukaka si Elicia, sabay sabi. “Asawa ko na siya, hindi lang sa papel, mahal ko na siya at may anak kaming dapat iligtas.. Kaya hindi ko na kayang tutulan pa ang ginagawa niyang pag-angkin sa akin..” bulong ni Elicia, ang boses niya ay puno ng luha at determinasyon—ang takot ay napalitan ng pag-ibig at pangangailangan na iligtas ang kanilang pamilya. “Demon… ituloy mo na ang ginagawa mo! Hindi na ako makapaghintay pa!” dagdag pa ni Elicia, ang kanyang tinig ay matapang ngunit may kalituhan—hinihintay niya ito, naghihintay na yakapin ng buong puso ang pagiging kanya. “Yes.. Sweety,” sagot ni Demon, ang boses niya ay puno ng pagnanasa at pagmamay-ari—hindi na niya kinaya pang maghintay.
Sinimulan ni Demon ang pag-overtake sa isang mahabang truck nang biglang umuga ang manibela. Isang malakas na kalabog ang nagmula sa ilalim ng sasakyan—parang may sumabog na bakal. “Ano ’yon?!” sigaw ni Elicia, napakapit sa dashboard. Hindi na nakasagot si Demon. Bumagal ang takbo ng kotse, hanggang sa tuluyang huminto sa gitna ng highway. Umusok ang hood, amoy sunog na goma ang pumuno sa hangin. Sumigaw ang makina ng huling hirap na ungol bago namatay. Napatingin silang dalawa sa labas. Madilim na ang paligid. Ang highway ay tila isang walang katapusang guhit ng kawalan. Walang ilaw maliban sa malalayong poste na kumukurap na parang pagod na bituin. Walang sasakyan, walang tao—tanging hangin at dagundong ng sarili nilang kaba. “Demon…” nanginginig ang boses ni Elicia. “Sira na ata ang sasakyan, anong gagawin natin Demon?” “Jan ka lang, wag kang bababa,” mariing sabi ni Demon, pero may halong pag-aalala na hindi niya kayang itago. Sumunod si Elicia, tahimik na tumango—
Sinundan nila ang tunog ng iyak, papalayo sa mismong lugar ng krimen. Palakas nang palakas ang iyak habang papasok sila sa mas masukal na bahagi ng damuhan. Humahawi ang mga pulis ng matataas na talahib, habang si Leonardo ay halos hindi na makahinga sa kaba. “Diyan… diyan galing,” sabi ng isang pulis, itinataas ang kamay. Pagdating nila sa gilid ng isang maliit at halos tuyong sapa, napatigil silang lahat. Tumigil ang lahat nang mas lalong luminaw ang tunog. Hindi ito iyak ng sanggol. Ito ay mahinang ungol at impit na meeee na pumuputol-putol. “Sandali…” napakunot-noo ang isang pulis. Lumapit siya sa ilalim ng puno at maingat na hinawi ang mga damo. At doon sila napatingin. Isang maliit na kambing, marumi sa putik, bahagyang nakatali sa lubid na halos mapigtas na. Nanginginig ito, tila gutom at takot—pero malinaw na hindi sanggol. Napatigil si Leonardo. Para bang biglang nawala ang lakas ng kanyang mga tuhod. “…Kambing?” paos niyang sambit. Tahimik ang paligid. Walang nags







