🔥Chapter 4. Elina Torrez

Tahimik si Elicia habang nag-aayos ng mga dokumento sa mesa. Paminsan-minsan, napapatingin siya kay Mr. Demon na abala sa pagtitig sa bintana. Hindi ito nagsasalita, ngunit ramdam niya ang bigat ng presensya nito.

Hanggang sa marinig niya ang malamig pero mahinang boses ng CEO, “Elicia… huwag kang lalayo.”

“May ipapagawa pa po ba kayo, Mr. CEO?” mahinahong tanong ni Elicia, hawak pa ang mga dokumentong kakabigay lang sa kanya. “May trabaho pa po kasi ako at… kailangan kong sundan ang Mama ko. Baka hindi niya alam kung saan niya ako hahanapin.”

Tumingin si Mr. Demon Villamor mula sa kanyang mesa. Tahimik muna ito bago marahang tumango. “Uhmmm… sige. Pero bumalik ka kaagad,” malamig ngunit may bahid ng pag-aalala ang tono niya. “Hindi ako sanay na may umaalis nang walang paalam sa akin, Miss Torrez.”

“Po? A—ah, opo. Babalik po ako agad,” sagot ni Elicia, halos hindi alam kung paano babasahin ang tono ng CEO.

Paglabas niya ng opisina, napahinga siya nang maluwag, parang nakawala sa bigat ng tensyon na kanina pa bumabalot sa kanya. Doon niya nakita sa labas si Daniel Valdez, may hawak na mga folder, halatang galing din sa meeting.

“Sir Daniel, buti nandito ka,” ani Elicia, bahagyang ngumiti. “Ikaw na muna ang bahala sa mga papeles habang wala ako. Lalabas lang ako sandali.”

Ngunit agad na napansin ni Daniel ang bahagyang pamumutla ni Elicia. “Okay ka lang ba? Hindi ka ba sinaktan ni Mr. Demon?!” may halong kaba at inis ang boses nito.

“Huh? Hindi naman po!” mabilis na sagot ni Elicia, sabay iling. “Kinakabahan lang po ako. Kasi minsan, hindi ko talaga maintindihan ang mga sinasabi ni Mr. CEO. Parang laging may ibang ibig sabihin.”

Sandaling tumigil si Daniel, saka ngumiti nang pilit. “Ah… ganun ba. Sige, ako na muna dito. Mag-ingat ka, Elicia. At huwag ka masyadong magpapagod.”

Ngumiti si Elicia, bahagyang nag-iwas ng tingin. “Salamat, Sir Daniel.”

Habang papalayo si Elicia, sinundan siya ng tingin ni Daniel—mahaba, puno ng damdaming hindi niya kayang sabihin.

“Uhmmm… Elicia,” bulong niya, halos pabulong sa sarili. “Kung alam mo lang…”

Ngunit bago pa tuluyang makalayo si Elicia, lumingon sandali si Daniel, at nang makitang walang tao sa paligid, agad siyang pumasok sa loob ng opisina ng CEO—walang katok, walang paggalang, diretsong nilock ang pinto.

“Papa!” singhal niya agad, puno ng bigla at sama ng loob. “Anong ginagawa niyo rito? Bakit bigla kayong bumalik dito?!”

Napalingon si Demon mula sa mesa, bahagyang kumunot ang noo. “Uhmm… Oh, Daniel. Wala kang karapatang questionin ako. Narito ka sa kompanya ko bilang isang tauhan—hindi bilang anak ko. Kaya huwag mo akong sinasabihan ng ganyan.”

“Tauhan?” mapait na tawa ni Daniel. “Tao lang ako ngayon, ‘no? Pero hindi niyo puwedeng itago, Papa! Alam kong may dahilan kung bakit kayo bumalik! Sawa nanaman ba kayo sa buhay niyo? May bago na naman kayong babaeng nilalaro?!”

Mariing itinukod ni Demon ang kamay sa mesa. “Lapastangan ka, Daniel! Hindi mo alam ang sinasabi mo!”

“Talaga? Hindi ba totoo?” pasigaw na tugon ni Daniel. “Sawa nanaman ba kayo sa mga babaeng nakapaligid sa inyo kaya bumalik kayo rito sa kumpanya?! Sawa na kayo kaya gusto niyo ulit maghanap ng bago?!”

Tinitigan siya ni Demon—matindi, malamig, ngunit sa ilalim noon ay may bahid ng sakit. “Tama ka,” malamig niyang sabi, halos walang emosyon. “Sawa na ako. Pero hindi dahil sa mga babae, Daniel. Sawa na ako sa pagkukunwari. Sawa na ako sa mga taong nag-aakalang alam nila kung sino ako.”

Nagpatuloy siya, marahang ngumiti nang may bahid ng pighati. “At oo… gusto ko ng bago. Gusto ko ng taong hindi madaling pagsawaan. At sa ngayon… I like Eli—”

“Stop!” sigaw ni Daniel, agad siyang lumapit. “Hindi siya kagaya ng mga babaeng gusto mo, Papa! Hindi siya para sa iyo! Si Elicia ay mabait, inosente, at tapat sa trabaho! Wag mo siyang isasama sa mga babaeng nilalapastangan mo!”

Umangat ang kilay ni Demon, bahagyang natawa, ngunit ang mga mata niya ay seryoso. “Nilalapastangan?” aniya. “Hindi mo ako kilala, Daniel. Hindi mo alam kung ano ang kaya kong gawin… o kung bakit ko ginagawa ang mga ito.”

“Hindi ko kailangang malaman!” mariing tugon ng binata. “Basta tandaan mo, Papa—hindi lahat ng babae ay laruan mo. Si Elicia ay hindi mo kailangang kontrolin. Hindi siya katulad ng iba!”

Tahimik si Demon. Matagal siyang tumitig sa anak niya bago marahang nagsalita. “Kung alam mo lang, Daniel…” bumaba ang boses niya, halos bulong. “Si Elicia ang babaeng hindi mo dapat pinoprotektahan laban sa akin—dahil siya mismo ang dahilan kung bakit ako bumalik.”

Natigilan si Daniel. “A-ano’ng ibig mong sabihin?”

Ngumiti si Demon, malungkot at misteryoso. “May mga lihim na mas mabigat pa sa pagkakamali, anak. At ang lihim na iyon… hawak ko.”

Tahimik. Tanging tunog ng wall clock ang maririnig sa loob ng opisina.

At doon nagsimula ang katahimikang punô ng mga tanong—isa sa puso ni Daniel, at isa sa puso ng lalaking tinatawag nilang Mr. Demon Villamor.

“Kahit ano pa ang dahilan niyo,” madiin na sabi ni Daniel, malamig ang tinig at matalim ang titig, “hindi sapat para gawin niyong laruan si Elicia.”

Bahagya siyang ngumisi, puno ng hamon. “Dahil si Elicia…” tumigil siya sandali, nag-angat ng tingin sa ama, “…ay akin. Lihim kong minamahal—at kahit CEO ka pa, hindi mo siya basta makukuha.”

“Tandaan mo rin sana,” malamig ngunit mabigat ang boses ni Mr. Demon, “kaya ka nandito sa opisina ko ay dahil sa akin.”

Lumapit siya kay Daniel, mariing nakatingin. “Isang salita ko lang, pwede kang mawala sa kompanyang ‘to—at sa mundo ni Elicia. Kaya bago mo ako hamunin, isipin mong mabuti kung hanggang saan kaya mong panindigan ‘yang tapang mo.”