Chapter 7

Nang patakbong pumasok si Felicity sa security office, nakita niya ang kanyang anak na umiiyak sa ilalim ng malamlam na ilaw.

"Mommy! Akala ko po ayaw niyo na po sa akin!"

Kaagad na yumakap sa kanya ang bata nang makita siya. Habang mahigpit na yumayakap sa kanya ang kanyang anak, naramdaman ni Felicity na tuluyang lumambot ang kanyang puso. "Baby, I'm sorry. It's mommies fault. Nakalimutan lang ni Mommy..."

Ang makalimutan na may anak siya—talagang nararapat siyang maparusahan nang sobra dahil doon. Pero kung may tao man na mas nararapat na maparusahan, iyon ay si Hendrix.

Sapagkat tinanggal nito si Isabel sa trabaho nang walang pag-aalinlangan, na nagdulot ng tsismis sa buong kumpanya na seryoso na raw ito sa kanya. Pano ba naman, pinagalitan siya ni Isabel sa pagpupulong kaninang umaga, at agad itong sinitante.

Hindi naniwala si Felicity sa kahit anong balita. Pagkatapos kasing matanggal ni Isabel, conveniently na ipinasa sa lamesa niya ang lahat ng trabaho ng dating director. Ni hindi man lang siya nakahinga sa buong hapon ng maayos.

Ang pagpapatalsik kay Isabel ay walang naidulot sa kanya kundi ang sagad na kapaguran. Pareho lang silang dalawa na masama—parang pinapahalagahan nga siya nito!

Nagpakapagod siya nang husto, kaya hindi niya nasagot ang napakaraming tawag mula sa guro ng kindergarten para sunduin ang kanyang anak. Dahil itinuturing niyang may amnesia siya, naisip niyang panindigan na lang ang pagpapanggap.

Nang makapuslit lang siya papuntang banyo—tsaka lang tumawag ang assistant ni Hendrix na si Gabriel para maingat na itanong kung may nakalimutan ba siya—doon lang niya naisip na ang pagsundo sa sarili niyang anak ay bahagi pala ng kanyang pang-araw-araw na gawain.

Para bumawi sa bata, dinala ni Felicity si Freya para kumain ng burger at fried chicken, at nagpunta pa sila sa isang amusement park. Sobrang saya ni Freya, nakayakap ang mga kamay sa leeg ni Felicity habang pinupuno ng halik ang kanyang mukha.

"Si Mommy ang pinakamabait na mommy sa buong mundo! Mahal na mahal ko si Mommy! Pero bakit niyo po ako dinala sa fried chicken at amusement park ngayon? Pinayagan niyo pa po akong mag-popsicle na sobrang tamis at lamig!"

Binuksan ni Felicity ang popsicle para sa sarili at nilantakan ito habang naglalakad sila nang magkatabi. Pumasok sa isip niya kung paano siya na spoiled ni Damien noong nagdidate pa sila. Kahit na dalawampung taong gulang na siya noon, kapag gusto niya ng marshmallow, bibilhin nito nang walang pag-aalinlangan. Sasakay ito sa roller coaster kasama siya, manonood ng animated movies, at magsu-suot pa ng terno na ghost costume sa Halloween para manakot ng mga tao. Napakasayang mga panahon noon.

"Freya, hindi ka pa ba nakakakain ng fried chicken o ice cream noon?"

Tumingala naman ang bata sa kanya at agad na umiling nang walang kaalam-alam. "Hindi niyo po ako pinapayagan na kumain niyan noon po mommy. Sabi niyo po junk food 'yan, at kapag kinain ko 'yon, hindi na mapakinabanggan ang dugo ko po."

Nang marinig ang salitang junk food, nakaramdam ng hiya si Felicity, pero ang ikalawang salita ay nag-iwan sa kanya ng malaking kalituhan. Wala siyang alaala kung paano niya pinalaki ang kanyang anak noon, pero ano ba talaga ang ibigsabihin ng anak?

Bago pa siya makapagtanong, tumakbo na si Freya sa gitna ng plaza para panoorin ang isang clown na nagja-juggle, tuluyan nang nakalimutan ang pinag-uusapan.

Naghukay at naglaro nang sobra ang mag-ina sa loob ng ilang oras. Nang magsara na ang amusement park at magsimula nang patayin ang mga ilaw sa paligid, tsaka lang naisipan ni Felicity na umuwi.

Alas dyes na ng gabi, ngunit ang buong bahay ay maliwanag na parang isang palasyo.

Magkahawak-kamay na pumasok sina Felicity at Freya habang nagkukuwentuhan at tumatawa pa. Nakatayo si Auntie Susan sa entrance p***o, habang balisa at paikot-ikot ang tingin.

Nang makita ang mag-ina na masayang naglalakad sa daan, mukhang nakakita ng multo si Auntie Susan. Lahat ng pagod ni Felicity mula sa nakakapagod na araw sa trabaho ay tila nawala nang makita ang masayang mukha ng kanyang anak.

"Ms. Felicity! Bakit ngayon lang po kayo nakauwi?" binabaan ni Susan ang kanyang boses na halatang nanginginig. Kahit ang tawag niya kay Felicity ay naging mas pormal nang hindi niya namamalayan. "Ilang oras na pong naghihintay si Sir Hendrix sa living room! Hindi niyo po ba nakita ang mga tawag niya?"

Sa nakalipas na limang taon, hindi kailanman nagtanong ang amo tungkol sa kinaroroonan ng asawa at anak, at lalong hindi rin ito kailanman umuwi bago mag-madaling araw.

Pero ngayong gabi, ang kanyang itim na sasakyan ay pumasok sa garden bago mag-alas nuwebe. Nang walang makitang Felicity o Freya sa bahay, naging nakakatakot ang kanyang aura. Takot na takot si Susan sa buong gabi, at nang makitang nakabalik na ang dalawa, halos lumuhod siya sa tuwa at nawala ang pag-alala niya.

"Ah? Hindi ko nakita," kaswal na sagot ni Felicity. "Dinala ko si Freya sa amusement park, kaya hindi ko na silip ang cellphone ko." pagkatapos magsalita ay agad niyang Inakay si Freya papasok.

Nakaupo sa unang malawak na sofa sa living room si Hendrix. Nakasuot siya ng itim na polo at itim din na pants samantalang ang kanyang coat ay nakatalatag sa tabi. Nakabukas ang mga button sa itaas, na nagpapakita ng hugis ng kanyang leeg at dibdib. Ang kanyang napakagwapong mukha ay punong-puno ng galit.

Sa mismong sandali na nakatapak si Freya sa loob bahay at nakita ang ama na si Hendrix, agad nawala ang matamis na ngiti sa kanyang mukha. Lumapit siya nang husto sa ina, habang bumaba ang boses niya at bumulong. "Mommy... Gusto ko na pong umakyat."

Halatang takot na takot ang bata sa ama. Bahagyang nagsalubong ang kilay ni Felicity. Ito ang biological na ama nito, di ba? Bakit kailangang magpakita ng ganyang nakakatakot at nakakapressure na mukha sa harap ng sarili nitong anak?

Ang malamig na tingin ni Hendrix ay tumama sa mag-ina. Sa ilalim ng mabigat niyang presensya, ang sinumang matalinong tao ay mabilis na lalapit para magmakaawa at magpalwanag kung bakit ito huli na nakauwi.

Ngunit sa halip ay lumuhod si Felicity at pilyong pinindot ang ilong ng anak. Nang mapansin na nanginginig ang maliit na katawan ng bata pagkatapos tumingin kay Hendrix, pinitik ni Felicity ang maliit nitong kamay para palakasin ang loob nito. "Samahan ka ni Mommy sa taas. Mag-bubble bath muna tayo bago matulog, okay?"

"Okay!" mahinang sagot ni Freya. Takot pa rin ito sa kanyang daddy, pero ang ina ay ibang-iba ngayong araw. Napakalambing nito, sobrang bait, at pinalaki siya sa pagmamahal.

Hinawakan ni Felicity si Freya sa kamay at tumalikod upang maglakad ay agad na nilagpas si Hendrix patungo sa hagdanan—nang hindi man lang binibigyan ng kahit isang tingin ang lalaki sa sofa.

Nakaupo lang doon si Hendrix, seryosong naghihintay ng paliwanag mula sa asawa at paumanhin. Pero sa halip ay tuluyan siyang binalewala nito. Isang ugat ang kumislap sa kanyang noo sa matinding galit.

Ang kanyang mga daliri ay mahigpit na humawak sa isang pilak na lighter. Sa isang mabilis na pitik ng kanyang hinlalaki, lumabas ang isang maliwanag na asul na apoy.

"Mommy... mukhang galit na galit si Dad."

"Ah, talaga? Hayaan mo lang siya."

Malakas na isinara ni Hendrix ang lighter. Namutla ang kanyang mukha sa galit, at nanginginig ang kanyang kamay at naisip kung mali ba ang narinig niya, at kung sinabi ba talaga yon ni Felicity?

Si Susan naman na nakatayo malapit doon ay narinig ang bawat salita nang malinaw na malinaw. Nanood siya nang may takot habang halos masunog ni Hendrix ang sarili niyang mga daliri bago patayin ang apoy, habang ang kanyang mukha ay nagiging nakakatakot at malamig.

Sa limang taon ng kanyang paglilingkod, minsan lang nakita ni Susan na ganito kadelikado at kagalit ang amo, limang taon na ang nakakaraan, nang matanggap nito ang wedding invitation mula sa nakababatang kapatid at ni Miss Elise.

Dahil nakitang lumaki ang dalawang batang amo ng pamilyang Leviste, alam ni Susan na ang Panganay na amo ang pinakamahirap basahin at pinakadelikado. Bihira itong magpakita ng emosyon, lalo na sa harap ng asawa na patagong pinakasalan at binalewala sa loob ng limang taon.

Ang kamay ni Hendrix ay kumuyom nang mahigpit, habang tumitigas ang kanyang panga. Ang malamig na composure na iyon—ang parehong lamig na ipinakita niya kahit noong biglang mamatay ang kanyang ama—ay may dalang nakakatakot na galit ngayon.

Muling narinig ang tunog ng lighter. Isang sigarilyo na ngayon ang nakasabit sa mga labi ni Hendrix. Nanginginig nang bahagya ang kanyang kamay habang sinisindihan ito. Humigop siya nang malalim, at naglabas ng makapal na usok na pumalibot sa kanyang gwapong mukha, na nagtatago sa lalim ng kanyang emosyon.

Pagkalipas ng matagal at nakakasakal na katahimikan, dahan-dahan niyang hinrap ang kanyang ulo kay Susan. "Lagi bang... ginagabi sa pag-uwi siya, kasama ang bata?" Napakababa at napakadelikado ng kanyang boses at hindi mapigilan ang mapaisip ng:

Siguradong may kasama siyang iba lumabas ngayong araw. At isinama pa nito ang anak niya sa galaan. At sigurado siyang nagpakasaya ang dalawa.

Natigilan naman si Susan, at may malamig na ang lumabas sa kanyang noo. "S-sir... ngayon lang po ito nangyari na si Ms. Felicity at ang bata ay..."

Naguguluhan din siya! Simula kaninang umaga, si Felicity ay umaasta na parang ibang tao—ang boses niya, ang ugali niya, at ang buong pagkatao niya ay kabaligtaran ng dating masunurin at tahimik na sarili nito.

Muling humithit si Hendrix nang malalim sa sigarilyo, pinabayaang lumabas ang usok sa silid. Ang katahimikan sa living room ay napakalamig, napakapuno ng tensyon na halos hindi na naglakas-loob si Susan na huminga.

Subalit, mula sa ikalawang palapag ay naririnig ang matamis at masayang kanta ng mag-ina habang nag-aalis ng dumi sa banyo, na umaalingawngaw sa buong hallway.

Nanginginig ang mukha ni Susan sa kaba.

Dahil ang amo ay hindi kailanman umuwi nang maaga sa loob ng limang taon, at ang amo na babae ay hindi kailanman umuwi nang huli sa loob ng limang taon. Ngayon lang nangyari na nagkasabay ang kanilang mga oras—sino ang makakapag-sabi na magtatagpo ang kanilang mga schedule nang ganito kagulo ngayong gabi?! Kasalanan ba niya na hindi niya sila nabalaan?!

Muling humithit si Hendrix sa kanyang sigarilyo. Hindi pa rin niya nakakalimutan ang paraan ng pagtawag ni Damien ng pangalan ni Felicity sa telepono kaninang hapon.

Hawak ang nagsusunog na sigarilyo sa pagitan ng dalawang daliri, itinapat niya ang kanyang palad sa kanyang noo. Sumasakit ng sobra ang kanyang ulo, na parang mabibiyak ang kanyang bungo. Sa loob ng kanyang dibdib, may isang madilim at parang magulong bagyo ang nabubuo.

Nakauwi na ulit si Damien sa lungsod, at si Felicity ay nagpalipas ng gabi kasama ang bata—kung may maglalakas-loob na sabihin sa kanya na walang nangyayari sa dalawang iyon, wawasakin niya ang mga ito.

Nagtatago sa takot si Susan, habang pinapanood ang mukha ng amo na nag-iiba ng tatlong beses sa galit sa loob lang ng isang minuto.

Hanggang sa—

Habang patuloy ang masayang kanta sa itaas, sa ibaba ng living room, malakas na sinipa ni Hendrix ang mabigat na salaming coffee table, na nagdulot ng pagkabasag nito sa sahig na may napakalakas at nakakatakot na tunog.