โลกสีชมพู..(12)nc+

"อยากกินมันไหม"ผมเชิญชวนให้เธอมองไปที่เป้ากางเกง

"บ้าน่า นี้มันในรถนะ"เธอตบที่แขนผมเบา ๆ

"ฟิล์มมืด ไม่มีใครเห็นหรอก"ว่าจบ ผมก็ขยับเบาะที่โบวี่นั่งเลื่อนไปข้างหลัง

จากนั้นก็จับมือเธอลูบที่เป้ากางเกงที่มันเริ่มขยายใหญ่ขึ้น ก่อนที่จะโน้มหน้าเอาปากประกบกับปากโบวี่ แล้วสอดลิ้นเข้าไปในช่องปากของเธอ เราต่างจูบกันอย่างนัวเนีย.มือผมก็ไม่อยู่เฉย ถกกระโปรงโบวี่ขึ้นมากองไว้บนหน้าท้องแล้วใช้นิ้วเกี่ยวแพนตี้ตัวจิ๋วเธอลง.

ผมละจากจูบแล้วจับขาเธออ้าออก ก่อนที่จะใช้นิ้วสอดเข้าไปในร่องแคบพร้อมชักเข้าออกจนเกิดเสียงหยาบโลน แจ๊ะ แจ๊ะ

"อ๊ะ..อ๊ะ ไค..เสียว"ร่างบางส่งเสียงหวาน ๆ ออกมาเบา ๆ

"ชอบไหม"เธอผงกหัวแล้วคลี่ยิ้มบาง ๆ

"เอามันใส่มาเถอะ เสียวจะแย่แล้ว"โบวี่ตวัดสายตาไปที่เป้ากางเกงผม

"...."ผมกระตุกยิ้มมุมปากแล้วถอดนิ้วออกจากร่องแคบ ก่อนที่จะรีบปลดเข็มขัดแล้วถอดกางเกงทั้งนอกและในมาที่หน้าขา แล้วเอื้อมไปเปิดเก๊ะที่หน้ารถ หยิบซองฟอยล์ออกมาแกะแล้วรีบสวมเข้าไปที่ท่อนเอ็น

แล้วขึ้นคร่อมที่บนร่างบาง มือหนาจับไปที่ท่อนเอ็นตัวเองแล้วค่อย ๆ สอดใส่เข้าไปที่ละนิด ๆ จนสุดลำ

"อื้มมม"

"อะ..อ๊ะ"ผมกดสะโพกลงจนสุดแล้วขยับขึ้นลงช้า ๆ เนิบ ๆ ปึก ปึก ปึก

โบวี่ไม่กล้าครางออกมาเสียงดัง ผมเห็นเธอได้แต่เม้มปากทั้งสองเข้าหากันด้วยใบหน้าที่เหยเก ปึก ปึก ปึก ปึก

ผมกระแทกท่อนเอ็นเข้าไปที่ร่องแคบแรงขึ้น

ปึก ปึก ปึก ปึก

"อ่า.."ไม่นานน้ำรักก็ได้ถูกปลดปล่อยออกมา

.

.

[ไออุ่น Talk]

ตอนนี้ฉันนั่งเล่นอยู่กับเอม พร้อมกับพูดคุยกันราวกับไม่ใช่คนป่วย ก็นั่นแหละฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก และอยู่ๆประตูห้องก็เปิดเข้ามา ฉันกับเอมจึงหันไปดูพร้อมกัน

"ฮายยย เพื่อนเลิฟ"

"เชอรี่/เชอรี่"ฉันกับเอมอุทานขึ้นพร้อมกันอย่างดีใจ ในขณะที่เชอรี่เดินเข้ามาที่เตียง เอมจึงขยับเก้าอี้ให้เธอนั่ง

"เป็นยังไงบ้าง"เชอรี่จับร่างฉันพลิกไปพลิกมา

"ไม่เป็นไร แต่จะเป็นก็เพราะแกนี้แหละ พลิกฉันราวกับเลือกปลา"

"คิกคิก"เชอรี่หัวเราะแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ข้าง ๆ เอม

"เรื่องรถ.."ฉันหยุดพูดเพราะคิดแล้วก็เสียดาย.

"รถ? เป็นอะไร"เชอรี่เอ่ยถามพร้อมกับมองหน้าฉันกับเอมสลับกัน

"รถระเบิดอ่ะแก"

"โอ้มายก๊อด.."เชอรี่ทำท่าตกใจพร้อมกับเอามือปิดปากตัวเอง

"เฮ้อ..."ฉันพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่

"ช่างมันเถอะ อย่าคิดมาก"เชอรี่ยกมือลูบที่แขนฉัน

"เออ แก..ไอมีแฟนแล้วนะ"เอมพูดขึ้นพร้อมกับสะกิดแขนเชอรี่

"แฟน?"เอมพยักหน้าให้เชอรี่

"ว้าว ยัยไอแกนี้ไปแอบมีแฟนตอนไหน แล้วผู้ชายคนนั้นเป็นใคร"

"แฟนไอ หล่อมาก และที่สำคัญอายุน้อยกว่ายัยไอด้วยนะ นางกินเด็ก"

"บ้า!"ฉันตีแขนเอมด้วยความเขินอาย

"อยากเห็นหน้าจัง.."เชอรี่เอ่ยพร้อมกับฉีกยิ้มให้ฉัน

"แฟนไอเป็นเจ้าของผับด้วยนะ"และก็เป็นเอมที่พูดขึ้น เชอรี่หันขวับมาที่ฉัน

"เจ้าของผับ?"เชอรี่พึมพำเบา ๆ แล้วทำสีหน้าเหมือนกับคิดอะไรบางอย่าง.

"แกคิดอะไรอยู่เหรอ"

"ปะ เปล่าไม่ได้คิดอะไร"เชอรี่ส่ายหน้าแล้วคลี่ยิ้มบาง ๆ

จากนั้นเราสามคนก็เม้าท์มอยกัน อย่างสนุกสนาน แต่ฉันกลับถามเรื่องไฟฟ์ขึ้น ทำให้เชอรี่หยุดชะงักแล้วทำหน้าไม่สบอารมณ์

"พูดถึงมันทำไม..อารมณ์เสีย"

"เชอรี่"

"ไอ มันยังรู้สึกผิดอยู่นะ แกก็รู้ว่าไฟฟ์ตายเพราะอะไร"เอมพูดจบฉันก้มหน้าลงแล้วเม้มปากทั้งสอง รู้สึกเสียใจจัง และเศร้ามากด้วย.เวลานึกถึงไฟฟ์

"ขอโทษไอ"

"ไม่เป็นไร..ที่ไฟฟ์ตายเป็นเพราะฉัน"

"จะเป็นเพราะอะไร หรือเพราะใคร ก็ช่างมัน ยังไงมันก็ตายไปแล้ว"เชอรี่พูดพร้อมกับเอามือกอดอก

ช่วงเย็น เชอรี่กับเอมก็กลับไป ทั้งสองสวนกับแม่อุ่นและลุงไทน์ที่เข้ามาหาฉันพอดี ทั้งคู่จึงยกมือไหว้และทักทายกันนิด ๆ หน่อย ๆ แล้วก็ลากลับ

"เป็นอย่างไรบ้างยัยไอ"

"อยากกลับบ้านแล้วอ่ะแม่"ฉันใช้น้ำเสียงออดอ้อนใส่แม่

"แล้วหมอว่ายังไงล่ะ"

"พี่หมอคีย์บอกว่าขอดูอาการอีกวัน สองวันแต่แม่ ไอเบื่อจะแย่แล้ว"พี่หมอคีย์เป็นหมอที่คนรักษาฉัน

"เชื่อหมอ อย่าดื้อ"แม่ส่งเสียงเอ็ดฉัน ฉันเบือนหน้าหนีแล้วลอบหายใจเบา ๆ

"เอ้าตาไค"ไคเปิดประตูเข้ามาพอดี

"สวัสดีครับ"เขายกมือไหว้แม่อุ่นกับลุงไทน์

"เลิกเรียนแล้วมาที่นี้เลยเหรอ"

"ครับ..ผมตรงมาที่นี้เลย เพราะเป็นห่วงไอ"ว่าจบ ก็เอียงคอมามองฉัน แต่สีหน้าเรียบนิ่งนะ เอาจริง ๆ ฉันไม่ค่อยเห็นไคยิ้มสักเท่าไหร่เลย

"ไอ..ไม่เป็นอะไรแล้วแหละ น้าว่าไคกลับไปพักผ่อนเถอะ"แม่ยกมือลูบที่บ่าไคอย่างเอ็นดู

"ให้ผมเฝ้าไอเถอะครับ"แม่อุ่นกับลุงไทน์ต่างมองหน้ากันแล้วหันมามองฉัน

"อืม.."ฉันเป็นคนตอบเอง เพราะเต็มใจ และรู้สึกดีที่ไคเป็นห่วงฉันขนาดนี้

"ทานอะไรมาหรือยังล่ะ"

"เรียบร้อยแล้วครับ"

"น้าซื้ออาหารมาเยอะเลย หิวก็ทานได้นะ"แม่อุ่นพูดพร้อมกับมองไปที่อาหารที่เธอซื้อเข้ามา

"ครับ"

"เรากลับกันเลยไหมอุ่น"

"กลับเลยก็ได้ค่ะ"แม่อุ่นตอบกลับลุงไทน์แล้วหันมาที่ฉัน

"แม่กับลุงไทน์กลับก่อนนะ"ว่าจบก็หันมาที่ไค

"ฝากไอด้วยนะตาไค"

"ครับ"จากนั้นแม่กับลุงไทน์ก็ออกไป ไคจึงเดินเข้ามานั่งลงที่เก้าอี้ข้าง ๆ เตียง.

"เป็นอย่างไรบ้าง"

"สบายมาก..ฉันคิดว่าน่าจะได้กลับบ้านพรุ่งนี้แหละ"

"อืม.."

"แล้วนายล่ะ ทำข้อสอบได้ไหม"

"ได้สิ เธอคงไม่รู้สินะ ว่าผมเก่ง"

"เหอะ..ไม่ค่อยเลยนะ"ไคยกยิ้มมุกปากนิดนึง.

จากนั้นไคก็ขอตัวเข้าไปอาบน้ำ ฉันก็นั่งเล่นโทรศัพท์ พอไคออกมา เข้าก็หยิบหนังสือขึ้นมาวางบนโต๊ะ ข้างเตียงสำหรับคนนอนเฝ้าไข้ก่อนที่จะเดินมาที่ฉัน

"ง่วงหรือยัง"

"ยังเลย..นายจะอ่านหนังสือเหรอ"

"อืม.."เขาตอบแล้วมองไปที่หนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะ

"ฉันไม่กวนนายหรอก ไปอ่านหนังสือเถอะ"

"อืม.."ขณะที่ไคกำลังจะก้าวขาเดินไป

"แล้วผับนาย.."

"ผู้จัดการดูแลอยู่"

ฉันพยายามไม่ส่งเสียงอะไร เพื่อให้ไคได้อ่านหนังสือ เขาดูมีความตั้งใจมาก ฉันแอบมองเขาแล้วเผลอยิ้มออกมา ไคหล่อมาก ยอมรับว่าฉันชอบเขาเข้าแล้ว และก็รู้สึกดีที่ได้เป็นแฟนกับเขา ตอนนี้โลกของฉันมันเต็มไปด้วยสีชมพู มีความสุขจัง

.

.

พี่หมอคีย์เข้ามาตรวจร่างกายฉันแต่เช้า และสิ่งที่ทำให้ฉันดีใจมาก เพราะพี่หมอคีย์อนุญาตให้ฉันกลับบ้านได้แล้ว เย้ ๆๆ

ไคอาสาขับรถมาส่งฉันที่บ้าน พอส่งเสร็จเขาก็ขับรถกลับไปเลย เพราะเขามีสอบช่วงบ่าย.

🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥