สัญญาณที่ดี..(63)

ไคจับมือฉันเดินออกมาจากห้อง ก็เห็นหวานที่ยืนโวยวายอยู่ที่หน้าห้อง พอเธอเห็นไคก็รีบปรี่เข้ามา

"มาทำไม.."ไคเอ่ยน้ำเสียงแข็ง มือหนาของเขายังจับมือฉันแน่น

"หวานมาหาไค"เธอพูดเสียงอ่อย ๆ ทำน่าสงสาร

"ที่พูดไปวันนั้นยังไม่เข้าใจ?"ไคพูดพร้อมกับขบกรามแน่น

"หวาน.."

"กลับไปซะ!"หวานยังพูดไม่จบประโยคไคก็ตวาดไส่เธอซะก่อน

"ไค..ทำไมทำกับหวานแบบนี้..หวานรักไคนะ"

"แต่ฉันไม่ได้รักเธอ..เลิกยุ่งกับฉันสักที"ไคกดน้ำเสียงทุ้มต่ำ ท่าทางเขาดูรำคาญผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่น้อย

"ไค.."เธอเอ่ยน้ำเสียงสั่นเทา

"กลับไป...อย่าให้ฉันต้องหมดความอดทน"น้ำเสียงของไคที่พูดกับหญิงสาวช่างดูดุดันและจริงจังมาก ฉันเห็นสีหน้าหวานรู้สึกกลัวไคมาก

"หวาน..กลับก็ได้"สุดท้ายเธอก็ต้องยอมแพ้ไปเมื่อเห็นสีหน้าแววตาไคที่ดูน่ากลัว ว่าจบหวานก็เดินออกไปโดยง่ายดาย เวลาไคมันดุ มันก็น่ากลัวเหมือนกันนะ ฉันเจอมาแล้ว

หลังจากหวานกลับไป และคิดว่าคงไม่มีใครมาวุ่นวาย และทำให้รำคาญใจ ไคพาฉันกลับเข้ามาในห้อง ที่พี่นัสนั่งอยู่

"เรียบร้อยแล้วใช่ไหม"พี่นัสเอ่ยถามแล้วยกแก้วไวน์กระดกลงคอ

"ครับ"ไคตอบกลับแล้วจับฉันนั่งลงข้าง ๆ เขา

"แล้วเรื่องน้าอุ่น ..แม่ไอนายจะทำยังไง"พี่นัสเอ่ยถามชึ้น ไคจ้องมองไปที่เขาแล้วถอดหายใจออกมาเบา ๆ

"ก็คงต้องทำให้ท่านหายโกรธและพิสูจน์ตัวเองว่าผมรักไอจริง ๆ "ไคพูดจบเขาก็หันมามองที่ฉันแล้วคว้ามือฉันมากุมไว้ ต่อหน้าคนอื่นไคจะไม่เรียกฉันพี่ แต่เขาจะเรียกเวลาเราอยู่กันสองคนเท่านั้น

"ก็ขอให้สมหวังนะ..ผมจะรอไปงานแต่งของนายกับไอ"ว่าจบพี่นัสก็ยื่นแก้วมาระหว่างกลาง ฉันกับไคมองหน้ากันแล้วยกแก้วขึ้น แก้วไวน์สามใบได้กระทบกันก่อนที่ต่างคนจะยกขึ้นดื่ม

ฉันคงจะอยู่กับไคไม่ได้ คงต้องกลับแล้ว แต่กว่าจะได้กลับไคก็ดึงฉันไปที่ห้องทำงานเขา แล้วจับฉันกดจูบ มือหนาก็ช่างซุกซนล้วงไปทั่วเรือนร่าง บีบเค้นหน้าอกฉันอย่างเมามันส์ จนกระทั่งเลื้อยลงมาตรงกลางกายฉัน

"อ๊ะ.."ฉันรีบคว้ามือเขาออก เมื่อรู้สึกว่าเขากำลังใช้นิ้วสอดเข้าไปที่ขอบกางเกงชั้นใน

"ทำไมล่ะครับ"ไคเอ่ยถามเสียงแหบเพร่า

"แค่นี้พอแล้ว เดี๋ยวพี่นัสจะรอนาน"ฉันผละตัวออกจากไค แล้วจัดแจงเสื้อผ้าผมเผ้าให้เรียบร้อย ไคเอื้อมมาจับมือฉันไว้ทั้งสองข้าง

"ผมไม่ยอมแพ้แน่ ยังไงผมจะต้องแต่งงานกับพี่ให้ได้..ผมจะทำให้น้าอุ่นหายโกรธและยอมรับผมเป็นลูกเขย"คำพูดของเขาช่างหนักแน่นจนทำให้ฉันรู้สึกว่าหัวใจพองโต

ร่ำลากันเรียบร้อยไคก็เดินมาส่งฉันที่รถ ซึ่งมีพี่นัสนั่งรออยู่ด้านใน ไคขอบคุณพี่นัสที่ช่วยพาฉันออกมาพบเขาอีกครั้ง จากนั้นพี่นัสก็พาฉันขับรถกลับมาที่บ้านอย่างปลอดภัย

แม่ฉันทำตามที่ปากบอก ให้คนที่บริษัทคอยจับตาดูฉันอยู่ตลอด ช่วงนี้ฉันไม่ได้เจอกับไคเลยเพราะเขากำลังเตรียมตัวสอบ อีกไม่นานเขาก็จะเรียนจบแล้ว ฉันดีใจจริง ๆ แต่ถึงแม้เราจะไม่ได้เจอกันแต่เราก็ยังโทรหากันอยู่ตลอด แม่ห้ามเจอกัน แต่ไม่ได้ห้ามโทรหากันสักหน่อย ส่วนแม่ก็ใกล้คลอดน้องชายฉันเข้ามาทุกที

วันหนึ่งไคได้แวะมาหาฉันที่บ้านก่อนที่เขาจะไปสอบวันแรก ซึ่งเขาไม่ใช่เพิ่งจะมาหลังจากที่แม่ห้ามเราสองเจอกัน แต่ไคมาค่อนข้างบ่อย แต่พอเขามาทีไรก็โดนแม่ฉันไล่ตะเพิดกลับไปทุกที แต่เขาก็ไม่ละลดความพยายาม เวลาไคมาที่บ้านเขาก็มักจะมาคุกเข่าขอโทษแม่ และขออนุญาตแม่ให้เราคบกัน แต่ไม่ยอมฟังอะไรเลย ไล่เขาท่าเดียว

วันนี้เขามาแต่เช้าใส่ชุดนักศึกษามาอย่างหล่อ เขาเดินเข้ามาในบ้านอย่างสง่าอย่างไม่กลัวว่าจะต้องโดนไล่กลับไปเหมือนทุกครั้ง

ฉันที่นั่งทานอาหารเช้าอยู่พอเห็นไคเดินเข้ามา ก็รีบลุกเดินไปหาเขาทันที

"ทำไมถึงมา ไหนว่าวันนี้สอบ"

"อยากมาเห็นหน้าพี่ก่อนผมจะเข้าห้องสอบ.."ไคพูดจบแล้วฉีกยิ้มกว้าง

"ทานอะไรมาหรือยัง"ฉันจับมือเข้าเดินเข้ามาที่โต๊ะอาหาร ที่ฉันกล้าให้เขาชวนเขาทานข้าวก็เพราะแม่อยู่ข้างบนคงไม่ลงมาหรอก เพราะช่วงนี้แม่ท้องแก่มากมือเท้าบวมไปหมด เดินไม่ค่อยไหว

"ยังเลยครับ"ไคตอบกลับแล้วเอามือลูบท้อง ฉันจึงหันไปบอกแม่บ้านตักข้าวต้มให้ไคด้วย

"แล้วน้าอุ่นล่ะ"ไคเอ่ยถามแล้วแหงนมองไปที่ชั้นสองของบ้าน

"แม่นอนอยู่ในห้อง คงไม่ลงมาหรอก"ฉันตอบกลับแล้วคลี่ยิ้มให้บาง ๆ

เราสองคนนั่งทานข้าวต้มด้วยกันแล้วพูดคุยกันเรื่องสอบของไควันนี้ ฉันก็พูดอวยพรเขาให้เขาสอบผ่าน

"ผมจะเอาเกีบรตินิยมมาฝาก"ที่ไคพูดออกมาฉันเชื่อว่าเขาทำได้ เพราะที่เขาได้เป็นเจ้าของผับ ก็เพราะพี่หมอคีย์ดันไปตบปากรับคำว่าถ้าไคได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง เขาจะช่วยออกเงินลงทุนเปิดผับ และเขาก็ทำสำเร็จ ฉันภูมิใจในตัวตัวแฟนคนนี้จัง แฟนแหละเนาะ

ระหว่างที่ฉันกำลังทานข้าวกัน จู่ ๆ ป้าแม่บ้านก็วิ่งลงมาที่โต๊ะอาหาร

"อุ้ย..โชคดีจังที่คุณไคมา"เธอพูดพร้อมกับทำสีหน้าดีใจน้ำตาคลอ

"เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ"ฉันกับไคหันไปมองที่ป้าแม่บ้านด้วยความแปลกใจ

"คุณอุ่นเจ็บท้องค่ะ น้ำคล่ำแตกแล้วด้วย คุณไคช่วยพาคุณอุ่นไปส่งที่โรงพยาบาลหน่อยได้ไหม"พอป้าแม่บ้านพูดจบ ไคก็หยัดกายลุกขึ้นทันที แล้วเดินนำหน้าขึ้นไปอย่างรีบร้อน โดยมีฉันกับป้าแม่บ้านตามไปติด ๆ ความรู้สึกฉันตอนนี้ปะเดปะดังไปหมด ทั้งตกใจ ทั้งตื่นเต้น ทั้งกังวล

"แล้วลุงไทน์ล่ะคะ"ระหว่างที่ฉันเดินตามไคขึ้นมาฉันก็เอ่ยปากถามป้าแม่บ้าน

"คุณไทน์มีประชุมแต่เช้า ติดต่อไม่ได้ลงสัยคงจะกำลังประชุมอยู่ ..เฮ้อจริง ๆ มันยังไม่ถึงกำหนดคลอดนะคะ คุณอุ่นถึงยังไม่ได้ไปนอนรอที่โรงพยาบาล คงน่าจะคลอดก่อนกำหนดแน่ ๆ"คำพูดป้าแม่บ้านทำให้ฉันกังวลหนักไปอีก

พอถึงหน้าห้องนอนของแม่ ไคก็ถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไป ก็มีฉันกับป้าแม่บ้านตามติดนั่นแหละ

"โอ๊ย..ปวดท้อง"

"แม่ เป็นไงบ้าง"สภาพของแม่อุ่นฉันนอนเอามือคลำท้องระหว่างขามีน้ำไหลออกมาราวกับฉี่

ไคล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วกดหาใครบางคน ..เขาเดินวนไปวนมา เพราะรู้สึกว่าปลายสายจะไม่รับ ขณะที่แม่ร้องปวดท้องสงสัยคงจะปวดมากจนลืมไล่ตะเพิดไคอย่างที่เคยทำ

"ทำไมไม่รับว่ะ"ไคสบถออกมาด้วยความหงุดหงิด ก่อนที่จะกดสายไป แล้วเดินตรงมาที่ฉันที่นั่งกุมมือแม่อยู่

"พี่คีย์ไม่รับสาย สงสัยมีเคสด่วน ผมจะพาไปที่โรงพยาบาลเอง"ว่าจบไคก็เดินมาที่ข้างเตียง

"ขอโทษนะครับน้าอุ่น"เขาพูดจบก็อุ้มแม่ขึ้นในท่าเจ้าสาว ฉันเห็นแบบนั้นก็รีบเดินไปเปิดประตูให้ทันที

แม่ได้อยู่บนรถไค โดยมีฉันนั่งข้าง ๆ แม่อยู่ที่เบาะด้านหลัง ส่วนไคเป็นคนขับ

"ไอ..แม่ไม่ไหวแล้ว"

"แม่อดทนอีกนิดนะ"ฉันกุมมือแม่แน่น ขนาดที่แม่เอามือคลำที่ท้อง กางขาออกกว้าง เหงื่อไหลท่วมตัว

"มันคล้ายกับว่า น้องแกจะออกมาแล้ว"

"ห๊ะ...!"เอี๊ยด...พอสิ้นเสียงอุทานฉัน ไคก็เหยียบเบรคทันที เขาจอดรถแล้วลงจากรถมาเปิดประตูที่ฝั่งแม่

"น้าอุ่นผมขอโทษนะครับ"

"พี่ไอให้น้าอุ่นนอนลง"ฉันก็รีบทำตามที่เขาสั่ง จากนั้นไคเดินไปหยิบผ้าสะอาดมาหลาย ๆ ผืน แล้วจับขาแม่ตั้งขึ้น แล้วมองไปที่ช่องคลอดของแม่ ส่วนแม่ก็กรีดร้องด้วยความปวดจนลืมว่าที่ลูกเขยกำลังดูของสงวนตัวเองอยู่

"พี่ไอ หัวโผล่ออกมาแล้ว"ฉันตกใจมากหัวใจเต้นแรงแข่งกับแม่เลย

"ต้องทำคลอดตอนนี้"ฉันมองหน้าไคแล้วก้มมองไปที่ที่แม่ เธอดูเหมือนกับว่ากำลังจะเบ่งน้องชายฉันออกมาให้ได้

"นะ นายทำเป็นเหรอ"ฉันถามเขาด้วยความเป็นห่วงน้องชายที่กำลังจะเกิดมา

"ผมเคยเรียนรู้มากับพี่คีย์"ฉันลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ ไคเตรียมจัดแจงผ้ามาไว้ข้างกาย แล้วจัดแจงท่าทางเพื่อให้แม่นอน

"พร้อมนะครับน้าอุ่น"เมื่อจัดแจงท่าทางเรียบร้อย ไคก็บอกให้แม่เบ่ง แม่ก็ผงกหัวรับ

"เบ่งออกมาเลยครับ"แม่มีลมเบ่งดีมาก พอเธอพร้อมก็เริ่มเบ่งน้องออกมาทันที

และไม่กี่นาที ฉันต้องเบิกตากว้างเมื่อได้เห็นน้องชายฉันออกมาตัวแดงไปด้วยเลือด ไครีบหยิบผ้าสะอาดขึ้นมาพันกายน้องอย่างดี แล้วส่งมาให้แม่

จากนั้นเขาก็รีบขับรถไปออกมา แม่กับฉันนั่งมองน้องชายน้ำตาซึม โดยที่ระหว่างขาแม่เต็มไปด้วยเลือด แล้วยังมีสายสะดือที่ยังไม่ได้ตัด

พอมาถึงที่โรงพยาบาลไคก็เรียกพยาบาลมาช่วยแม่ทันที ไคจับมือฉันยืนมองแม่กับน้องที่กำลังเข้าไปในห้องทำคลอดเพื่อทำการตัดสายสะดือ และตรวจร่างกายของทั้งคู่

เสื้อนักศึกษาไคเปื้อนไปด้วยเลือด และฉันก็นึกถึงได้ว่าวันนี้ไคมีสอบด้วย

"นายมีสอบวันนี้ รีบไปเร็วเดี๋ยวไม่ทัน"นายคลี่ยิ้มบาง ๆ แล้วก้มมองที่นาฬิกาข้อมือ

"ไม่ทันแล้วแหละ"

"ห๊ะ..ไม่ทันแล้วนาย..."

"ไม่เป็นไรหรอก...แต่ผมอาจจะต้องผิดสัญญาที่ว่าจะเอาเกียรตินิยมมาให้พี่นะ"

"นายให้ฉันมาแล้ว"ฉันพูดแล้วยิ้มหวานให้เขา

"...."ไคขมวดคิ้วเข้มจ้องมองหน้าฉัน

"เกียรตินิยม..ที่ฉันหมายถึงก็คือนายทำให้น้องฉันกับแม่ปลอดภัย ฉันถือว่านายให้เกียรตินิยมฉันแล้ว"ฉันพูดจบ ไคก็ล้มลงหอมที่หัวฉัน

ขณะที่ฉันนั่งรอแม่อยู่ที่ด้านหน้าห้อง ลุงไทน์ก็วิ่งเข้ามาด้วยอาการร้อนใจ ฉันกับไคลุกขึ้นยืน ไคยกมือไหว้ท่าน ลุงไทน์เอามือตบที่บ่าไคเบา ๆ

"อุ่นกับน้องเป็นอย่างไรบ้าง"ไม่ทันจะได้ตอบ พยาบาลก็เข็นแม่ออกมาพอดี ลุงไทน์จึงรีบวิ่งเข้าไป

"พี่ไทน์.."

"ลูกเป็นอย่างไรบ้าง"

"ลูกปลอดภัยค่ะ"แม่ตอบลุงไทน์แล้วเหลือบมายิ้มให้ฉันกับไค รู้สึกว่าเป็นสัญญาณที่ดี แม่จะต้องยอมรับในตัวไคได้แน่ ๆ

🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥🔥