บทที่5

บทที่5

Part ปอนด์

ต้องกลายเป็นคนป่วยที่ทำอะไรด้วยตัวเองไม่ได้ นี่มันน่าอึดอัดชะมัด! แถมเด็กรับใช้ที่พี่แป้งส่งมาให้ก็ไม่ได้เรื่องเลยสักคน ทำอะไรไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง ไม่เหมือนคุณน้าวดี คนนี้รู้ใจผมไปเสียทุกเรื่อง แถมดูแลผมเหมือนกับลูกแท้ ๆ ด้วยซ้ำ แต่วันนี้พี่แป้งบอกว่าคุณน้าต้องอยู่ต้อนรับลูกชายที่จะมาจากลำปาง แถมตอนเย็นก็ยังต้องไปงานเลี้ยงกับคุณพ่ออีก วันนี้เลยไม่มีใครมาดูแลผมสักคน พยาบาลพิเศษก็ทำอะไรชักช้าอืดอาดไม่ทันใจ ผมเลยอาละวาดเสียยกใหญ่ ช่วยไม่ได้! ก็อยากปล่อยทิ้งผมไว้คนเดียว ทั้งที่รู้ว่าผมแขนหักจะทำอะไรก็ไม่สะดวก แถมยังต้องใส่เฝือกอีกเป็นเดือน ๆ

ความจริงผมก็ไม่ใช่คนอารมณ์ร้อนหรอก แต่คุณคงเข้าใจนะว่าคนที่เคยทำอะไรได้ด้วยตัวเองมาตลอด ต้องมาแขนหักและต้องอาศัยคนอื่นมาคอยทำให้ อยากได้อะไรก็ต้องคอยบอก แถมบางทีก็ไม่ถูกใจผมด้วยซ้ำ มันน่าหงุดหงิดชะมัดเลย คุณว่าไหม?

ผมตื่นขึ้นมาในตอนดึกเพื่อจะเข้าห้องน้ำ ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าเผลอหลับไปตอนไหนจนมารู้สึกปวดท้องนี่แหละ และอีกปัญหาของผมก็นี่เลย เวลาเข้าห้องน้ำช่างเป็นอะไรที่น่าโมโหจริง ๆ ก็ไม่รู้ว่าชุดผู้ป่วยของโรงพยาบาลจะทำกางเกงเป็นเชือกผูกเพื่ออะไร แทนที่จะทำเป็นแบบยางยืดเพราะมันจะได้สะดวกกับผู้ป่วยเวลาเข้าห้องน้ำ ก่อนออกจากโรงพยาบาลผมคงต้องบอกกับคุณอาหมอซะแล้ว ไม่อย่างนั้นคนป่วยก็จะต้องลำบากเวลาเข้าห้องน้ำแบบผมนี่แหละ

ผมก้าวขาลงจากเตียงก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นร่างของใครบางคนนอนอยู่ที่โซฟาใกล้ ๆ พี่แป้งมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? แล้วทำไมไม่ปลุกผม แต่ก็ดี ผมกำลังต้องการผู้ช่วยอยู่พอดี ผมเดินเข้ามาใกล้ ๆ พี่แป้งที่นอนหลับแถมยังเอาผ้าห่มคลุมโปงเสียมิดชิดเชียว สงสัยว่าแอร์ในห้องคงจะเย็น ก่อนที่ผมจะค่อย ๆ ดึงผ้าห่มออกอย่างเบามือ

ไม่ใช่พี่แป้ง แล้วนี่ใครกันเนี่ย? ผมจำได้ว่าไม่ใช่เด็กในบ้านแน่ ๆ เพราะผมไม่คุ้นหน้าเอาเสียเลย ผมพยายามจะนึกว่าคนตรงหน้าเป็นใครแต่ก็นึกไม่ออก พอดีกับที่มีเสียงโทรศัพท์ที่ว่างอยู่บนโต๊ะใกล้ ๆ ดังขึ้น คงจะเป็นโทรศัพท์ของคนที่นอนหลับไม่รู้เรื่องนี่แหละ นี่ขนาดเสียงโทรศัพท์ดังลั่นห้องขนาดนี้ยังไม่รู้สึกเลย อะไรจะขี้เซาได้ขนาดนี้ เพื่อตัดความรำคาญและเสียงที่ดังไม่หยุดของเจ้าโทรศัพท์ ผมเลยต้องถือวิสาสะรับสายเอง ผมไม่ได้เสียมารยาทนะ แต่มันจำเป็นจริง ๆ

“ฮัลโหล”

“นิวเยียร์เหรอนี่พี่แป้งเองนะ” พี่แป้งนี่เองที่โทรมา

“นิวเยียร์ที่ไหนล่ะ ผมเอง” อ้อ! คนที่นอนนิ่งสนิทนี่ชื่อนิวเยียร์สินะ

“อ้าว! ปอนด์เองเหรอ แล้วนิวเยียร์ไปไหนล่ะ ทำไมปอนด์มารับโทรศัพท์ได้”

“หลับ” ใช่ หลับลึกซะด้วย

พี่แป้งโทรมาบอกว่ารถเกิดเสียระหว่างที่จะมารับนิวเยียร์ เลยต้องลากเข้าอู่ คงมารับนิวเยียร์ไม่ได้ ให้ผมช่วยดูแลด้วย เพราะนิวเยียร์เป็นลูกของน้าวดีที่เพิ่งมาจากลำปาง แล้วตอนเช้าพี่แป้งกับน้าวดีถึงจะเข้ามาที่โรงพยาบาลอีกที แถมยังกำชับอีกว่าห้ามอาละวาดใส่นิวเยียร์เด็ดขาด

ผมนั่งมองร่างที่หลับสนิทอย่างพิจารณา ผู้ชายอะไรสวยอย่างกับผู้หญิง นี่ถ้าพี่แป้งไม่บอกว่านิวเยียร์เป็นผู้ชายผมก็คิดว่าเป็นผู้หญิงนะ ยิ่งมองยิ่งสวยขนาดหลับยังสวยเลย นี่ผมคงจะบ้าไปแล้วแน่ ๆ จะมาเคลิบเคลิ้มอะไรกับเด็กนี่นักหนา ทั้ง ๆ ที่ก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน แต่ทำไมผมละสายตาจากใบหน้าสวย ๆ นั่นไม่ได้สักที ไหนจะปากชมพูที่เผยอขึ้นเล็กน้อยนั่นอีก บอกเลยว่าน่ารัก น่าลักหลับชะมัด!