บทที่6

บทที่6

ผมคงนั่งจ้องหน้านิวเยียร์นานเกินไป จนเจ้าตัวรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา แวบแรกที่เขาเห็นผมนั่งจ้องหน้าเขาอยู่ ทำเอาถึงกับผงะรีบดีดตัวเองลุกขึ้นทันทีแถมยังถอยหนีไปจนติดโซฟาอีกด้านหนึ่ง นี่ผมน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?

“ตื่นแล้วเหรอ?” ไม่ตอบ แถมยังมองผมนิ่งเชียว

“นายเป็นลูกของคุณน้าวดีที่เพิ่งมาจากลำปางใช่ไหม?” คราวนี้ตอบสนองโดยการพยักหน้ารับแทน แถมยังมองมาที่ผมอย่างหวาด ๆ อีก เอาเข้าไป

“พี่แป้งให้นายมาอยู่เป็นเพื่อนฉันใช่ไหม?” พยักหน้าอีกแล้ว

“ดีเลย ฉันกำลังอยากเข้าห้องน้ำพอดี” พูดจบผมก็เดินตรงไปยังห้องน้ำ แต่คนที่นั่งอยู่ที่โซฟายังไม่ขยับเขยื้อน แถมยังทำหน้างง ๆ ใส่อีก จนผมต้องเรียกให้ตามมา นั่นแหละเจ้าตัวถึงลุกมาได้

“คุณจะให้ผมช่วยอะไร” คำพูดแรกที่หลุดออกมาจากปากบางอมชมพูของคนตรงหน้า

“ถอดกางเกงให้ที” ผมว่า

“หา!” นิวเยียร์อุทานซะเสียงดัง แถมยังทำตาโตใส่ผมอีก กับอีแค่ถอดกางเกงจะตกใจอะไรนักหนา

“ฉันถอดไม่ถนัด กางเกงมันเป็นเชือกผูก” ผมบอกแล้วว่ามันไม่สะดวกสำหรับผู้ป่วย แถมยังเป็นผู้ป่วยที่เหลือมือใช้การได้แค่ข้างเดียวแบบผมอีก

นิวเยียร์ค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้ผม เพื่อที่จะแกะเชือกผูกกางเกงด้วยท่าทางเงอะงะ จนผมชักจะรำคาญ นี่ถ้าไม่ติดว่าพี่แป้งสั่งห้ามเอาไว้ผมตวาดลั่นไปแล้ว ยังอีก ยังไม่ลืมตาขึ้นมาดูอีก ก็ไม่เข้าใจว่าจะหลับตาปี๋ทำไมทั้ง ๆ ที่ก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน อะไร ๆ ก็เหมือน ๆ กัน อาจจะแตกต่างกันก็ที่ขนาดเท่านั้นเอง นี่ถ้าเผลอจับผิดจับถูกขึ้นมาจะทำยังไง

“ไม่ลืมตาแล้วจะแกะเชือกได้ยังไงล่ะ” ทำไมต้องให้คอยบอกอยู่เรื่อยก็ไม่รู้

คราวนี้รีบลืมตาทันที แถมยังรีบแกะเชือกที่กางเกงออกอย่ารวดเร็วเลย ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำไปอย่างไว ลูกชายคุณน้าวดีนี่แปลกจริง ทำตัวแปลก ๆ อย่างกับว่าผมน่ากลัวซะขนาดนั้น และก็ไม่รู้ว่าจะรีบออกจากห้องน้ำไปทำไม เพราะถึงยังไงก็ต้องผูกเชือกกางเกงกลับให้ผมเหมือนเดิมอยู่ดี

ผมเดินออกมาด้วยสภาพการแต่งตัวที่ไม่เรียบร้อย ก็อย่างที่บอกนั่นแหละว่าเหลือมือแค่ข้างเดียวจะผูกเชือกกางเกงได้ยังไง ส่วนคนที่พอจะช่วยได้ก็ดันหนีมานั่งอยู่ที่โซฟาข้างนอกอีก ผมเลยต้องใช้มือข้างเดียวที่เหลือจับหูกางเกงเอาไว้เพื่อไม่ให้มันหล่นมากองที่พื้น แล้วมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคนที่อยู่ข้างนอก

“เฮ้ย! จะออกจากห้องน้ำทำไมไม่แต่งตัวให้เรียบร้อย” นิวเยียร์ร้องเสียงหลง เมื่อเห็นสภาพกึ่งโป๊ของผม

“ก็ฉันเหลือมือแค่ข้างเดียว จะผูกเชือกกางเกงได้ยังไงล่ะ” ไม่น่าถามเลย ขนาดตอนถอดผมยังต้องให้ช่วยถอดเลย นี่พี่แป้งส่งมาดูแลผมหรือมาสร้างภาระให้ผมกันแน่เนี่ย

คราวนี้เลยยอมผูกเชือกกางเกงให้ผมเหมือนเดิม แล้วก็ลงไปนั่งแหมะที่โซฟาตามเดิม ตาก็มองไปยังนาฬิกาที่ติดผนังที่บอกเวลา 23:00 น.

“รอพี่แป้งเหรอ?” ผมถามออกไป ผมก็ลืมไปว่าพี่แป้งฝากบอกว่าคืนนี้จะไม่ได้มารับ ให้นิวเยียร์นอนค้างที่โรงพยาบาลกับผมเลย

“พี่แป้งโทรมาบอกว่ารถเสีย ให้นายนอนกับฉันที่นี่เลย”

“นอนที่นี่เหรอ?”

“ใช่ นายมีปัญหาอะไรรึเปล่า”

“ปะ..เปล่า” เอาอีกแล้ว ทำหน้าหงอใส่ผมอีกแล้ว สงสัยพรุ่งนี้คงต้องถามพี่แป้งสักหน่อยว่าไปเล่าอะไรเกี่ยวกับผมให้นิวเยียร์ฟังหรือเปล่า ทำไมถึงได้ทำท่าทางหวาดกลัวผมขนาดนั้น ทำอย่างกับผมเป็นพวกชอบใช้กำลังหรือไม่ก็พวกชอบวางอำนาจอย่างนั้นล่ะ