Mag-log inหญิงสาวในชุดคลุมท้องยืนมองรถยนต์คันหรูที่กำลังวิ่งเรียงแถวกันเข้ามายังคฤหาสน์ส่วนตัวของรัชทายาทลำดับที่หนึ่ง ทันทีที่รถจอดนิ่งสนิท ประตูก็ถูกเปิดออกเด็กหญิงตัวเล็กในวัยเข้าใกล้สามขวบก้าวเท้าลงจากรถด้วยตัวเอง เธอโบกมือไปมาเป็นการปฏิเสธความช่วยเหลือของเหล่าผู้ดูแล อีวานที่ลงมาจากอีกฝั่งเดินมาหยุดรอลู
(เจ้านายคะ น้องคาร่ามาแล้วค่ะ)เสียงเลขาดังขึ้นจากโทรศัพท์บนโต๊ะทำงาน เขามีหน้าที่เพียงรับรู้เท่านั้น เพราะตลอดระยะเวลาหนึ่งปี เธอมาที่นี่เกือบทุกวัน แต่ไม่ได้พบเขาเป็นการส่วนตัว เธอมาเพื่อ...กริ๊ก!ประตูห้องทำงานเปิดออก พร้อมกับหญิงสาวเจ้าของใบหน้าน่ารักที่เดินตรงมาหยุดยืนตรงหน้าเขา โฮชิอยู่ในท่าก
“อีวาน” เสียงหวานเอ่ยกระซิบ มือก็พยายามดันตัวเขาออก แต่ทำแรงไม่ได้เดี๋ยวกระทบถึงแผล“พูดกับผู้มีพระคุณแบบนี้ได้ไง” การทวงบุญคุณระหว่างพี่น้องเริ่มขึ้นแล้วถึงปากจะพูด แต่มือก็ไม่หยุด เขายังวุ่นวายกับร่างกายและพรมจูบไปตามซอกคอ ซุกใบหน้าสูดดมกลิ่นหอม แขนทั้งสองกอดคนตัวเล็กไว้ไม่ยอมปล่อย “จะมีพระคุณกว
วันต่อมาณ ห้องพักโรงพยาบาล“ขออนุญาตเปลี่ยนเสื้อผ้าค่ะ” เสียงหวานของพยาบาลดังขึ้น“เปลี่ยนเสื้อผ้าเหรอคะ” ดวงตากลมไล่มองทีละคน พยาบาลเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อีวาน...ผู้หญิงล้วนเลย“ใช่ค่ะ” เพราะเขาเพิ่งตื่นขึ้นมา นี่น่าจะเป็นการเปลี่ยนชุดครั้งแรกในรอบหลายวันเลย“ให้เธอเปลี่ยนให้ได้มั้ยครับ” อีวานถามขึ้น
“....” อีวานก้มหน้าหลบสายตา ที่ใช้ยานอนหลับ เพราะรู้ตัวเองว่าต่อจากนี้อาจจะไม่ได้นอนอีกเลยงั้นเหรอ“นายผิดข้อตกลงของฉันนี่อีวาน นายใช้อำนาจทำให้ฉันกลับมา”“ครับ...”“....” มือเล็กกำแน่น สายตายังมองแค่เขา“ทำทุกอย่างด้วยความเห็นแก่ตัว เอาคาริสม่าเข้าอยู่ในความไม่ปลอดภัย เพราะคิดว่าคาริสม่าจะรับแรงกดด
“เดี๋ยวคาริสม่า” เสียงพี่โฮชิดังขึ้น ทำให้ฉันกลับไปมอง เขาเปิดประตูรถออกแล้วลงมายืนเต็มส่วนสูงนอกรถ“คะพี่โฮชิ”“ฝากขอโทษเจ้าชายด้วย”“ไม่มีใครผิดจากเรื่องนี้หรอกค่ะ พี่ไม่ต้องกังวลนะ แต่ยังไงคาริสม่าจะบอกให้ค่ะ”“ฝากความเป็นห่วงด้วยนะครับ”“ขอบคุณนะคะ” แล้วพี่โฮชิก็ขับรถออกไปทันที ส่วนฉันเดินเข้ามา
(โฮชิ)ร่างสูงก้าวเดินผ่านสายตาหลายคู่ที่จ้องมองมาทางเขาตลอดทางเดิน จนกระทั่งเข้าไปหยุดยืนข้างแม่ของตน แต่สายตาของผู้เป็นแม่นั้นต่างไปจากทุกครั้ง“แม่ต้องบินกลับคืนนี้ หรือว่าอยู่ที่ญี่ปุ่นก่อนครับ”“โฮชิ”“....” คนถูกเรียกหันมาสบตาแม่ของตัวเอง“แม่เข้าใจสาเหตุทั้งหมดแล้ว ทุกอย่างที่ลูกกำลังทำ” ลูกน
“อยู่ในงานค่ะ”“แล้วทำไมเขาให้คาริสม่ามาอยู่คนเดียวล่ะครับ”“อ้อ คาริสม่ามาดื่มค่ะ ก็เลยแยกตัวออกมาเอง ไม่อยากให้ใครเห็น” ฉันพูดไปตามความจริง แยกตัวหนีออกจากความรู้สึกอึดอัด“แน่ใจนะครับ” พี่โฮชิยกแก้วเหล้าขึ้นจิบ สายตามองตรงไปยังวิวท้องฟ้ายามค่ำคืนตรงหน้า“....”“ถ้าเป็นพี่จะไม่ปล่อยให้ภรรยาตัวเองต
“เราทั้งคู่ก็รออยู่ครับ” อีวานจับมือเล็กที่คล้องแขนเขา เราทั้งคู่มองสอดสายตากัน ริมฝีปากยกยิ้มหวานให้คนรอบข้างได้เห็นเพียงความสดใสด้านนอก ไม่มีใครได้รู้ว่าเรา กำลังมีปัญหากัน“ฉันต้องขอโทษจริง ๆ ค่ะที่วันงานแต่งของพระองค์ ดิฉันไม่ได้ไป” แต่ทางญี่ปุ่นก็มาด้วยตนเองเกือบครบราชวงศ์ยกเว้นเจ้าหญิงที่ทรงติ
ณ ห้องพักโรงแรม เวลา 19.00 น.ตั้งแต่ที่เรากลับจากศาลเจ้ามาถึงโรงแรม ฉันก็แทบจะไม่ได้พูดอะไรกับอีวานเลย บรรยากาศชวนอึดอัดที่ไม่ชอบเริ่มขึ้นแล้ว จนตอนนี้ที่เราต้องเตรียมตัวสำหรับงานเลี้ยงก็แยกกันแต่งตัวความรู้สึกที่ฉันยังไม่เข้าใจตัวเองในตอนนี้ ก็ไม่สามารถหาคำตอบจากใครได้ นอกจากตัวเอง ความสับสนในใจ







