Masukหญิงสาวในชุดคลุมท้องยืนมองรถยนต์คันหรูที่กำลังวิ่งเรียงแถวกันเข้ามายังคฤหาสน์ส่วนตัวของรัชทายาทลำดับที่หนึ่ง ทันทีที่รถจอดนิ่งสนิท ประตูก็ถูกเปิดออกเด็กหญิงตัวเล็กในวัยเข้าใกล้สามขวบก้าวเท้าลงจากรถด้วยตัวเอง เธอโบกมือไปมาเป็นการปฏิเสธความช่วยเหลือของเหล่าผู้ดูแล อีวานที่ลงมาจากอีกฝั่งเดินมาหยุดรอลู
(เจ้านายคะ น้องคาร่ามาแล้วค่ะ)เสียงเลขาดังขึ้นจากโทรศัพท์บนโต๊ะทำงาน เขามีหน้าที่เพียงรับรู้เท่านั้น เพราะตลอดระยะเวลาหนึ่งปี เธอมาที่นี่เกือบทุกวัน แต่ไม่ได้พบเขาเป็นการส่วนตัว เธอมาเพื่อ...กริ๊ก!ประตูห้องทำงานเปิดออก พร้อมกับหญิงสาวเจ้าของใบหน้าน่ารักที่เดินตรงมาหยุดยืนตรงหน้าเขา โฮชิอยู่ในท่าก
“อีวาน” เสียงหวานเอ่ยกระซิบ มือก็พยายามดันตัวเขาออก แต่ทำแรงไม่ได้เดี๋ยวกระทบถึงแผล“พูดกับผู้มีพระคุณแบบนี้ได้ไง” การทวงบุญคุณระหว่างพี่น้องเริ่มขึ้นแล้วถึงปากจะพูด แต่มือก็ไม่หยุด เขายังวุ่นวายกับร่างกายและพรมจูบไปตามซอกคอ ซุกใบหน้าสูดดมกลิ่นหอม แขนทั้งสองกอดคนตัวเล็กไว้ไม่ยอมปล่อย “จะมีพระคุณกว
วันต่อมาณ ห้องพักโรงพยาบาล“ขออนุญาตเปลี่ยนเสื้อผ้าค่ะ” เสียงหวานของพยาบาลดังขึ้น“เปลี่ยนเสื้อผ้าเหรอคะ” ดวงตากลมไล่มองทีละคน พยาบาลเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อีวาน...ผู้หญิงล้วนเลย“ใช่ค่ะ” เพราะเขาเพิ่งตื่นขึ้นมา นี่น่าจะเป็นการเปลี่ยนชุดครั้งแรกในรอบหลายวันเลย“ให้เธอเปลี่ยนให้ได้มั้ยครับ” อีวานถามขึ้น
“....” อีวานก้มหน้าหลบสายตา ที่ใช้ยานอนหลับ เพราะรู้ตัวเองว่าต่อจากนี้อาจจะไม่ได้นอนอีกเลยงั้นเหรอ“นายผิดข้อตกลงของฉันนี่อีวาน นายใช้อำนาจทำให้ฉันกลับมา”“ครับ...”“....” มือเล็กกำแน่น สายตายังมองแค่เขา“ทำทุกอย่างด้วยความเห็นแก่ตัว เอาคาริสม่าเข้าอยู่ในความไม่ปลอดภัย เพราะคิดว่าคาริสม่าจะรับแรงกดด
“เดี๋ยวคาริสม่า” เสียงพี่โฮชิดังขึ้น ทำให้ฉันกลับไปมอง เขาเปิดประตูรถออกแล้วลงมายืนเต็มส่วนสูงนอกรถ“คะพี่โฮชิ”“ฝากขอโทษเจ้าชายด้วย”“ไม่มีใครผิดจากเรื่องนี้หรอกค่ะ พี่ไม่ต้องกังวลนะ แต่ยังไงคาริสม่าจะบอกให้ค่ะ”“ฝากความเป็นห่วงด้วยนะครับ”“ขอบคุณนะคะ” แล้วพี่โฮชิก็ขับรถออกไปทันที ส่วนฉันเดินเข้ามา
“กินฉันสิ” สายตาและน้ำเสียงพร้อมกันให้กินได้ตลอดทุกเวลาจริง ๆ“กลืนไม่ลง” อีวานแสดงสีหน้าไม่พอใจทันที แต่ก็ไม่ต่อปากต่อคำ คงเพราะรู้ตัวว่ามีเรื่องที่ฉันไม่พอใจมาก ๆ อยู่เหมือนกัน“ดื่มเป็นลังขนาดนั้น น่าจะอิ่มไวน์แทนแล้วนะ” ดื่มเป็นลังเลยเหรอ!“อันนั้นเป็นน้ำ แต่นี่หิวข้าว”“....” คนตัวสูงหรี่ตามองอ
“อื้อ!”ยิ่งดิ้นก็ยิ่งถูกกอดแน่นขึ้น มือที่ปิดปากไม่ได้ทำให้รู้สึกเจ็บ เพราะอีวานเกร็งแขนเพียงเท่านั้น เขาไม่ได้ออกแรงกดมือ แล้วด้วยแรงที่น้อยกว่า จึงทำได้เพียงดิ้นไปมาอยู่ในอ้อมแขนของเขา“ขอตัวภรรยาผมคืนนะครับ ส่วนคุณ...จะให้คนอื่นมาดูแลแทน” พูดจบอีวานก็ปล่อยมือจากปาก แล้วเปลี่ยนมาจับมือฉันพาเดินออ
“ก็จริงนะ ถึงเจ้าชายจะยังวุ่นวายกับการดูแลแขก แต่ก็ไม่บังคับให้คาริสม่าต้องไปอยู่ด้วย กลับกันก็ยังแสดงถึงความเป็นห่วงและหวง ส่งผู้ดูแลตามประกบไม่ห่าง” หวงเพราะสิ่งที่ฉันพูดนั่นต่างหาก อีวานรู้ดีว่าฉันกล้าทำแน่“ไม่ต้องพูดถึงเขาหรอกค่ะ แล้ววีนัสหายไปแล้วเนี่ย”พูดจบแก้วไวน์ก็ยกขึ้นใกล้ริมฝีปาก แล้วดื
"เมื่อไหร่..." เสียงหวานพึมพำ ดวงตาแดงเหมือนคนกำลังจะร้องไห้หันไปสบตา"...." สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือการยืนมองเท่านั้น"เมื่อไหร่เราจะตายไปจากกัน หรือไม่ต้องมาเจอกันเลยสักที" คำภาวนาขอให้ไม่เจอเขาอีกตลอดหกปีที่ผ่านก็ไม่ได้ผล คำขอพรสุดท้ายที่ให้ตัวเองตายไปซะคือความหวังเดียวของฉันแล้ว"ไม่ให้ตาย..." พู







