Masukหญิงสาวในชุดคลุมท้องยืนมองรถยนต์คันหรูที่กำลังวิ่งเรียงแถวกันเข้ามายังคฤหาสน์ส่วนตัวของรัชทายาทลำดับที่หนึ่ง ทันทีที่รถจอดนิ่งสนิท ประตูก็ถูกเปิดออกเด็กหญิงตัวเล็กในวัยเข้าใกล้สามขวบก้าวเท้าลงจากรถด้วยตัวเอง เธอโบกมือไปมาเป็นการปฏิเสธความช่วยเหลือของเหล่าผู้ดูแล อีวานที่ลงมาจากอีกฝั่งเดินมาหยุดรอลู
(เจ้านายคะ น้องคาร่ามาแล้วค่ะ)เสียงเลขาดังขึ้นจากโทรศัพท์บนโต๊ะทำงาน เขามีหน้าที่เพียงรับรู้เท่านั้น เพราะตลอดระยะเวลาหนึ่งปี เธอมาที่นี่เกือบทุกวัน แต่ไม่ได้พบเขาเป็นการส่วนตัว เธอมาเพื่อ...กริ๊ก!ประตูห้องทำงานเปิดออก พร้อมกับหญิงสาวเจ้าของใบหน้าน่ารักที่เดินตรงมาหยุดยืนตรงหน้าเขา โฮชิอยู่ในท่าก
“อีวาน” เสียงหวานเอ่ยกระซิบ มือก็พยายามดันตัวเขาออก แต่ทำแรงไม่ได้เดี๋ยวกระทบถึงแผล“พูดกับผู้มีพระคุณแบบนี้ได้ไง” การทวงบุญคุณระหว่างพี่น้องเริ่มขึ้นแล้วถึงปากจะพูด แต่มือก็ไม่หยุด เขายังวุ่นวายกับร่างกายและพรมจูบไปตามซอกคอ ซุกใบหน้าสูดดมกลิ่นหอม แขนทั้งสองกอดคนตัวเล็กไว้ไม่ยอมปล่อย “จะมีพระคุณกว
วันต่อมาณ ห้องพักโรงพยาบาล“ขออนุญาตเปลี่ยนเสื้อผ้าค่ะ” เสียงหวานของพยาบาลดังขึ้น“เปลี่ยนเสื้อผ้าเหรอคะ” ดวงตากลมไล่มองทีละคน พยาบาลเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อีวาน...ผู้หญิงล้วนเลย“ใช่ค่ะ” เพราะเขาเพิ่งตื่นขึ้นมา นี่น่าจะเป็นการเปลี่ยนชุดครั้งแรกในรอบหลายวันเลย“ให้เธอเปลี่ยนให้ได้มั้ยครับ” อีวานถามขึ้น
“....” อีวานก้มหน้าหลบสายตา ที่ใช้ยานอนหลับ เพราะรู้ตัวเองว่าต่อจากนี้อาจจะไม่ได้นอนอีกเลยงั้นเหรอ“นายผิดข้อตกลงของฉันนี่อีวาน นายใช้อำนาจทำให้ฉันกลับมา”“ครับ...”“....” มือเล็กกำแน่น สายตายังมองแค่เขา“ทำทุกอย่างด้วยความเห็นแก่ตัว เอาคาริสม่าเข้าอยู่ในความไม่ปลอดภัย เพราะคิดว่าคาริสม่าจะรับแรงกดด
“เดี๋ยวคาริสม่า” เสียงพี่โฮชิดังขึ้น ทำให้ฉันกลับไปมอง เขาเปิดประตูรถออกแล้วลงมายืนเต็มส่วนสูงนอกรถ“คะพี่โฮชิ”“ฝากขอโทษเจ้าชายด้วย”“ไม่มีใครผิดจากเรื่องนี้หรอกค่ะ พี่ไม่ต้องกังวลนะ แต่ยังไงคาริสม่าจะบอกให้ค่ะ”“ฝากความเป็นห่วงด้วยนะครับ”“ขอบคุณนะคะ” แล้วพี่โฮชิก็ขับรถออกไปทันที ส่วนฉันเดินเข้ามา
(เจ้าชายอีวาน)นัยน์ตาคมจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือ คาริสม่าตัดสายเขาอย่างไร้เยื่อใยเช่นทุกครั้ง แล้วยังปิดเครื่องอีกต่างหาก ส่งคนเฝ้าดูห่าง ๆ ไปก่อนเพราะตอนนี้เขาต้องเข้าประชุมสำคัญ“ตามไปก่อน เดี๋ยวฉันไปจัดการเอง”“ครับ เจ้าชาย”ร่างสูงก้าวเดินนำหน้าผู้ดูแลของตัวเองตรงไปยังห้องประชุม ระหว่างทางก็บั
“จะมีพี่เป็นเจ้าหญิงเหรอ ต่อไปก็ควีน จะมีพี่เขยเป็นเจ้าชาย ที่หล่อ หล่อมาก แต่...” คาร่าหยุดพูดไว้เท่านั้น แล้วทั้งสามคนก็เบนสายตามองมาที่ฉันอย่างพร้อมเพรียง“เลว”“ไม่ได้นะลูก จะพูดแบบนี้กับเจ้าชายไม่ได้นะ!” แม่ตรงเข้ามานั่งข้างฉัน แล้วเขย่าตัวเพื่อให้ได้สติกลับมา ตั้งแต่เกิดเรื่องก็รู้สึกว่าแม่จะพ
“ปู่ไม่มีโอกาสได้คุยกับหนูเรื่องนี้ตลอดหกปีที่ผ่านมา เด็กคนหนึ่งที่อยู่กับแผลของความรักมันเจ็บมากจริง ๆ ปู่เข้าใจ แต่หนูก็ยังกลับมาเข้มแข็งสมกับเป็นว่าที่ควีน”“คือหนูไม่คิดไปถึงขนาดนั้นนะคะ” ฉันแค่สนใจเรื่องที่พ่อกับแม่พ้นผิดเท่านั้น เรื่องตำแหน่งหรืออะไรนอกจากนั้นแทบจะไม่ได้สนใจมันเลย“ปู่เชื่อสาย
“ทำไม...ท่านปู่ถึงคิดแบบนั้นคะ”สิ่งที่ฉันสงสัยมันมีมากมายจนไม่กล้าคิดไปเกินขอบเขต เพราะมันจะกลายเป็นว่าเข้าข้างตัวเองจนเกินไป แต่ฉันก็คิดอย่างที่ท่านปู่พูดเหมือนกัน ทุกอย่างมันลงล็อก เข้าทางเขาไปหมด“หนูก็น่าจะรู้ว่าอีวานเหมือนคนที่จะอยู่ในคำสั่ง กฎเกณฑ์ ยอมรับทุกอย่างที่เกิดขึ้น ทำตาม และเคารพการต







