LOGINหญิงสาวในชุดคลุมท้องยืนมองรถยนต์คันหรูที่กำลังวิ่งเรียงแถวกันเข้ามายังคฤหาสน์ส่วนตัวของรัชทายาทลำดับที่หนึ่ง ทันทีที่รถจอดนิ่งสนิท ประตูก็ถูกเปิดออกเด็กหญิงตัวเล็กในวัยเข้าใกล้สามขวบก้าวเท้าลงจากรถด้วยตัวเอง เธอโบกมือไปมาเป็นการปฏิเสธความช่วยเหลือของเหล่าผู้ดูแล อีวานที่ลงมาจากอีกฝั่งเดินมาหยุดรอลู
(เจ้านายคะ น้องคาร่ามาแล้วค่ะ)เสียงเลขาดังขึ้นจากโทรศัพท์บนโต๊ะทำงาน เขามีหน้าที่เพียงรับรู้เท่านั้น เพราะตลอดระยะเวลาหนึ่งปี เธอมาที่นี่เกือบทุกวัน แต่ไม่ได้พบเขาเป็นการส่วนตัว เธอมาเพื่อ...กริ๊ก!ประตูห้องทำงานเปิดออก พร้อมกับหญิงสาวเจ้าของใบหน้าน่ารักที่เดินตรงมาหยุดยืนตรงหน้าเขา โฮชิอยู่ในท่าก
“อีวาน” เสียงหวานเอ่ยกระซิบ มือก็พยายามดันตัวเขาออก แต่ทำแรงไม่ได้เดี๋ยวกระทบถึงแผล“พูดกับผู้มีพระคุณแบบนี้ได้ไง” การทวงบุญคุณระหว่างพี่น้องเริ่มขึ้นแล้วถึงปากจะพูด แต่มือก็ไม่หยุด เขายังวุ่นวายกับร่างกายและพรมจูบไปตามซอกคอ ซุกใบหน้าสูดดมกลิ่นหอม แขนทั้งสองกอดคนตัวเล็กไว้ไม่ยอมปล่อย “จะมีพระคุณกว
วันต่อมาณ ห้องพักโรงพยาบาล“ขออนุญาตเปลี่ยนเสื้อผ้าค่ะ” เสียงหวานของพยาบาลดังขึ้น“เปลี่ยนเสื้อผ้าเหรอคะ” ดวงตากลมไล่มองทีละคน พยาบาลเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อีวาน...ผู้หญิงล้วนเลย“ใช่ค่ะ” เพราะเขาเพิ่งตื่นขึ้นมา นี่น่าจะเป็นการเปลี่ยนชุดครั้งแรกในรอบหลายวันเลย“ให้เธอเปลี่ยนให้ได้มั้ยครับ” อีวานถามขึ้น
“....” อีวานก้มหน้าหลบสายตา ที่ใช้ยานอนหลับ เพราะรู้ตัวเองว่าต่อจากนี้อาจจะไม่ได้นอนอีกเลยงั้นเหรอ“นายผิดข้อตกลงของฉันนี่อีวาน นายใช้อำนาจทำให้ฉันกลับมา”“ครับ...”“....” มือเล็กกำแน่น สายตายังมองแค่เขา“ทำทุกอย่างด้วยความเห็นแก่ตัว เอาคาริสม่าเข้าอยู่ในความไม่ปลอดภัย เพราะคิดว่าคาริสม่าจะรับแรงกดด
“เดี๋ยวคาริสม่า” เสียงพี่โฮชิดังขึ้น ทำให้ฉันกลับไปมอง เขาเปิดประตูรถออกแล้วลงมายืนเต็มส่วนสูงนอกรถ“คะพี่โฮชิ”“ฝากขอโทษเจ้าชายด้วย”“ไม่มีใครผิดจากเรื่องนี้หรอกค่ะ พี่ไม่ต้องกังวลนะ แต่ยังไงคาริสม่าจะบอกให้ค่ะ”“ฝากความเป็นห่วงด้วยนะครับ”“ขอบคุณนะคะ” แล้วพี่โฮชิก็ขับรถออกไปทันที ส่วนฉันเดินเข้ามา
“เป็นคืน ๆ นี่ ใช้ทุกคืนหรือเปล่า” สายตามีความหวังอะไรขนาดนั้นลืมไปหรือเปล่าว่าที่ฉันต้องแต่งงานเพราะสาเหตุอะไร“สลับกับพี่โฮชิ”“ไม่” อีวานตอบกลับทันที แล้วยังเบียดลำตัวแนบชิดเข้ามา จนรู้สึกได้ถึงบางอย่างกลางลำตัวดันกับหน้าท้องของฉัน“ไอ้คำพูดที่บอกว่าฉันจะไปกับใคร แต่ต้องกลับมาหานายไปไหนแล้วล่ะ” ส
พึ่บ!ร่างบางถูกปล่อยออกจากอ้อมแขนเมื่อก้าวพ้นประตูห้องมาปึง!แล้วตามด้วยประตูปิดลงพร้อมกับลงกลอน“....” คนหลุดออกจากอ้อมแขนยืนหอบหายใจถี่ ทั้งที่ไม่ได้เดินด้วยขาตัวเองเลยสักนิด แต่อาการเหนื่อยยิ่งกว่าวิ่งร้อยเมตรมาอีก“เอาไงต่อ” เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหู คนถูกถามยังคงยืนตัวแข็งทื่อ“....” ไร้เสียงต
“หึ! เอาไป” ฉันรับมาแล้วกดรับสายทันทีติ้ด!“ฮ ฮัลโหล ว่า...วีนัส” ฉันตอบกลับปลายสายด้วยเสียงที่สั่น ความเมาหายไปจนหมด ตอนนี้เริ่มโมโหคนตรงหน้าขึ้นมาแทนอีวานยังไม่ยอมปล่อยฉันออกจากบนตัวเขา แขนแกร่งโอบกอดเอวกดให้นั่งทับกลางลำตัว รู้สึกถึงสิ่งหนึ่งที่ดันเบียดเข้าหาจุดหวงแหน มืออีกข้างรูดซิปแล้วดึงชุด
“อื้อ! ยะ หยุดนะอีวาน ว้าย!” มือเล็กยกยันไหล่กว้างพร้อมกับหันใบหน้าหนีริมฝีปากของคนตัวสูงที่ไล่ต้อนเธอไม่หยุดภายในรถยนต์พื้นที่จำกัดไม่ใช่ปัญหาของอีวาน แต่มันคือปัญหาของฉันเอง ร่างบางถูกคร่อมด้วยผู้ชายตัวใหญ่กว่า และไม่ว่าจะขยับไปทางไหนก็ไร้หนทางหนีพึ่บ!คนตัวสูงลุกออก แล้วทิ้งตัวนั่งบนเบาะ พร้อมก







