LOGINAYA’S POVMaliwanag ang paligid sa loob ng delivery room, pero tila naging malabo ang lahat dahil sa pagod at sunod-sunod na contraction. Ramdam ko ang lamig ng aircon na humahalos sa balat ko, kabaligtaran ng init na nararamdaman ko sa bawat pag-ire. Sa tabi ko, hindi bumitaw si Lucius. Ang kaniyang kamay ay mahigpit na nakahawak sa akin, basang-basa na rin ng pawis ang kaniyang palad."Konti na lang, Aya. Breathe... breathe, honey. Kayang-kaya mo 'yan," bulong ni Lucius. Ang boses niya ay medyo nanginginig, isang bagay na bihirang mangyari sa isang taong laging kontrolado ang emosyon."Isa pa, Mrs. Alvero! Malapit na. Nakikita ko na ang ulo!" sigaw ng doktora.Umiyak ako hindi dahil sa takot, kundi dahil sa halo-halong pagod at pananabik. Sa bawat hininga ko, nararamdaman ko ang suporta ni Lucius. Hindi siya tumitingin sa kung saan; ang mga mata niya ay nakatitig lang sa akin, tila ibinibigay ang lahat ng lakas na mayroon siya.Isang huling malakas na ire, at biglang gumaan ang paki
AYA’S POV Maaliwalas ang umaga, pero parang mas mabigat ang bawat hakbang ko ngayon. Ramdam ko na ang siksik na bigat sa aking puson habang dahan-dahang naglalakad sa hallway patungo sa sala. Isang linggo na lang bago ang itinakdang due date ko, at sa totoo lang, halo-halong excitement at kaba na ang nararamdaman ko. "Aya, dahan-dahan! Sabi ko naman sa'yo, tawagin mo lang ako kung may kailangan ka," mabilis na lumapit si Lucius mula sa kusina, bitbit ang isang tray ng prutas. Inalalayan niya ako paupo sa paborito kong pwesto sa sofa. Kahit nakasuot lang siya ng simpleng pambahay, kitang-kita pa rin ang pag-aalaga niya sa bawat detalye ng paligid ko. Inayos niya ang mga unan sa likuran ko bago inilapag ang tray sa center table. "Lucius, okay lang ako. Kailangan ko ring igalaw-galaw ang katawan ko para hindi ako mahirapan 'pag oras na," ngiti ko sa kaniya habang hinahaplos ang malaki kong tiyan. "I know, pero nakikita kitang nahihirapan huminga, kinakabahan ako," pag-amin niya. Umu
AYA’S POV Maulan ang hapon sa Laguna, 'yung klaseng ulan na masarap lang pakinggan mula sa loob ng bahay. Nakaupo ako sa sofa, pinapanood si Lucius na abalang-abala sa pag-aayos ng baby crib na niregalo ni Victoria. Nakakalat ang mga turnilyo at manual sa carpet, at kitang-kita ko ang pawis sa kaniyang noo habang pilit na pinagkakabit ang dalawang bahagi ng kahoy. "Lucius, baka gusto mong uminom muna ng tubig? Kanina ka pa dyan sa turnilyo na 'yan," sabi ko habang dahan-dahang humihilig sa sandalan. "Sandali na lang 'to, Aya. I think I got it. Itong part na 'to talaga 'yung medyo tricky," sagot niya nang hindi tumitingin. Binitawan niya ang screwdriver at pinunasan ang kamay sa kaniyang shorts. "Gusto ko tapos na 'to bago tayo pumunta sa bayan bukas." "Bakit, ano bang meron sa bayan bukas?" tanong ko. "Kakausapin natin si Architect Reyes. I want to finalize the plans for the nursery school na itatayo natin sa tabi ng Hub. Sabi ko sa'yo, 'di ba? Gusto ko may mapuntahan 'yung mga a
AYA’S POV "Lucius, 'yung checklist para sa delivery bukas, nasaan na?" tanong ko habang dahan-dahang naglalakad sa hallway ng warehouse. Hawak ko ang likod ko dahil ramdam ko na ang bigat ng bata. "Nasa desk, Aya. Huwag mo nang asikasuhin 'yan, ako na ang bahala," sagot ni Lucius mula sa kabilang dulo ng silid. Nakasuot siya ng blue na apron na may mantsa ng lupa, at kasalukuyang naglilipat ng mga bagong tubong seedlings sa mas malalaking paso. Lumapit ako sa kaniya at sumandal sa gilid ng mesa. "Hindi naman ako napapagod, nakatayo lang naman ako rito. Gusto ko lang siguraduhin na tama 'yung labels ng mga orchid para sa hotel sa Tagaytay." Itinigil ni Lucius ang ginagawa niya at hinarap ako. Pinunasan niya ang kamay niya sa basahan bago lumapit sa akin. "Aya, pitong buwan na 'yang tiyan mo. Sabi ni Doc, bawas-bawasan ang stress. 'Yung labels, si Nico na ang gumagawa sa computer room. Trust him, okay?" "Trust me with what?" biglang sulpot ni Nico na may bitbit na bundle ng mga pri
AYA’S POV Maaliwalas ang umaga sa Laguna, ’yung tipong hindi pa masakit sa balat ang sikat ng araw. Nakaupo ako sa tumba-tumbang gawa ni Nico sa veranda habang pinapanood ang mahinang pag-indayog ng mga Phoenix Orchid sa tapat ng bagong tayong warehouse. Isang linggo na ang lumipas simula nung grand opening, at sa wakas, bumabalik na sa normal ang tibok ng buhay namin. Narinig ko ang yabag ng paa mula sa loob ng bahay. Lumabas si Lucius na may dalang dalawang mug ng mainit na tsokolate. Naka-short lang siya at isang puting t-shirt na may mantsa pa ng kape sa laylayan. "Gising na pala ang reyna ng garden," biro niya sabay abot sa akin ng isang mug. "O, dahan-dahan. Mainit pa 'yan." "Salamat," sabi ko, kinuha ko ang mug at nilanghap ang usok nito. "Ang aga mo yata nagising? Akala ko ba babawi ka ng tulog ngayon?" Naupo si Lucius sa sahig ng veranda, isinandal ang likod sa hamba ng pinto. "Hindi rin ako makatulog nang matagal. Sanay na yata ang katawan ko sa alarm clock ni Nico na '
AYA’S POV Maaga pa lang ay ramdam na ang init ng araw sa labas, pero masarap ang simoy ng hangin dito sa veranda. Nakaupo ako habang pinapanood sina Lucius at Nico na abalang-abala sa pag-aayos ng mga crates. Ngayon ang unang araw na maglalabas kami ng supply para sa hotel ni Victoria sa Maynila. Hindi ito katulad ng dati na kailangan naming magmadali dahil sa takot; ngayon, ang pagmamadali namin ay dahil sa excitement. "Nico, dahan-dahan lang sa pagpapatong. Baka maipit 'yung mga petals nung Cattleya," paalala ni Lucius habang tinitignan ang listahan sa kaniyang tablet. "Relax ka lang, Kuya. Naka-bubble wrap na 'to sa ilalim. Safe na safe 'to hanggang Makati," sagot ni Nico na pawis na pawis na pero ang laki ng ngiti. Lumapit si Lucius sa akin at inabutan ako ng isang bote ng tubig. "How are you feeling? Masyado bang maingay rito sa labas?" "Hindi naman. Actually, nakaka-relax ngang panoorin kayo. Parang kailan lang, pangarap lang natin 'tong warehouse na 'to," sabi ko habang in
AYA’S POV Gabi na at tanging ang mahinang dagundong na lang ng dagat ang naririnig namin sa loob ng kwarto. Masarap ang aircon, pero mas pinili naming buksan nang bahagya ang glass door para pumasok ang malamig na hangin ng Batanes. Nakahiga si Lucius sa kama, nakasandal sa maraming unan, habang ak
AYA’S POV Maingay ang alon sa labas pero mas maingay ang tiyan ko. Alas-otso na ng umaga nang magising ako. Pagmulat ko, wala na si Lucius sa tabi ko. Kinabahan ako sandali, pero naalala ko—nandito kami sa Batanes. Malayo sa Laguna, malayo sa mga baril. Safe na kami.
AYA’S POVAng loob ng yungib ay masikip, madilim, at amoy lumot, ngunit sa gitna ng malakas na ulan na nagsimulang bumuhos sa labas, ito ang nagsisilbing pinakaligtas na kuta sa buong mundo. Ang tanging liwanag na mayroon ako ay ang mahinang anag-ag ng buwan na tumatagos sa siwang ng mga bato, sapa
AYA’S POV Mabilis nagbago ang panahon sa Batanes. Kaninang umaga lang, ang tirik ng araw, pero bandang alas-tres ng hapon, biglang nagdilim ang langit. Tapos, ayun na—bumuhos ang ulan na parang gripo na nasira. Malalaki ang patak, at dahil nasa dulo kami ng bangin, sobrang lakas ng tunog ng ulan n







