ตอนที่5 แปลกไป

พอมาถึงบ้านแล้วนั้นยังไม่ทันที่ฉันจะได้เดินเข้าไปในบ้านคนพี่ที่พึ่งดับรถรีบลากพาฉันให้เดินเข้าไปในบ้านของเขาทันทีโดยที่ฉันเองแทบจะล้มอยู่แล้วโดยที่เขาเองนั้นลากฉันขึ้นไปยังชั้นบนเพื่อหมายที่จะพาฉันเข้าไปในห้องนอนเพื่อพูดเคลียร์กันเพราะห้องนอนของเขาเก็บเสียงดีเป็นที่สุด

"เดี๋ยวสิ ไอ้เด็กยักษ์ ปล่อยนะ!!"

"....."

"พี่จะพาไปไหน"พอเข้ามาในห้องนอนแล้วนั้นเขาเองก็เหวี่ยงให้ฉันไปที่เตียงนอนจนร่างกายของฉันนั้นล้มลงไปกับเตียงทันทีและค่อนข้างที่จะจุกมากพอสมควร

"อ๊ะ!! ไอ่เด็กยักษ์!!!"

"หยุดก้าวร้าวกับพี่สักทีก่อนที่พี่จะทนเธอไม่ไหว"

"ทำไม!! หลีกเพชรจะกลับบ้าน"

"จะรีบไปไหน! แล้วนี่เป็นอะไรทำไมไม่คุยกับพี่"

"เรื่องของเพชรรึเปล่า!!"ฉันเองที่พยายามดีดดิ้นและวิ่งหนีเขาเพื่อที่จะได้เดินออกไปจากห้องนอนของเขานั้นแต่อีกฝ่ายก็จับรั้งข้อแขนของฉันเอาไว้อย่างแน่นจนบริเวณนั้นเกิดรอยแดงขึ้นเลยด้วยซ้ำ

"หยุดดื้อกับพี่!!!"

"เพชรไม่หยุด!!"

"นํ้าเพชร!!!"

"อย่ามาขึ้นเสียงกับเพชรนะ!!"นํ้าตาไหลคลอเมื่อจู่คนพี่ก็เกิดตะคอกเธอทันทีโดยที่เธอเองยังไม่ทันได้ตั้งตัวเลยด้วยซ้ำ และที่ผ่านมาเธอเองก็พยายามที่จะพูดและแสดงท่าทีออกมาเสมอว่าไม่โอเคเมื่อมีคนขึ้นเสียงใส่จึงทำให้คนรอบข้างหลีกเลี่ยงที่จะปะทะอารมณ์กับฉัน

และตอนนี้เมื่อถูกคนพี่ขึ้นเสียงใส่แล้วนั้นอย่างน่ากลัวก็ทำเอานํ้าตาไหลรินอออกมาให้กับเขาได้เห็นจนคนพี่เองแทบจะสำนึกผิดไม่ทัน

"เป็นอะไรทำไมถึงไม่คุยกับพี่ งอนอะไร"

"เพชรไม่ได้งอน"

"เรื่องที่พี่พาเชอร์รี่มาบ้านหรอ"ริมฝีปากเล็กเริ่มเบะปากออกมาเตรียมท่าทีว่าจะร้องไห้งอแงเหมือนกับทุกครั้งจนเขาต้องรีบดึงร่างกายของเธอเข้ามาสวมกอดเอาไว้และลูบหัวของเธอไป

"ฮือออ ฮือออ"

"มันไม่มีอะไรเลย"

"พี่มีอะไรกับพี่เชอร์รี่แล้ว ฮึ้ก ต่อไปนี้พี่ก็จะไม่สนใจน้องคนนี้แล้ว ฮึ้ก ไหนพี่บอกจะไม่มีแฟน ฮืออ"ยิ่งพูดเธอเองยิ่งปล่อยโฮด้วยความเสียใจ แต่ทว่ากลับทำให้คนพี่ยิ้มร่าออกมาเมื่อได้เห็นการกระทำของน้องสาวแบบนี้จากที่เธอเองไม่คุยกับเขามาได้เกือบเดือนและเขาเองก็พยายามพูดคุยกับเธอตลอด แต่เป็นเธอที่ตีตัวออกห่างเสมอ

"พี่กับเชอร์รี่ไม่ได้เป็นแฟนกัน"

"แต่พี่มีอะไรกับพี่เชอร์รี่"

"มันก็แค่สนุกๆเอง พี่ไม่ได้อะไรกับเชอร์รี่เลย"แม้ว่าจะพูดออกมาแบบนี้เธอเองก็รู้สึกเจ็บปวดหัวใจเช่นกันแต่ทว่าก็แสดงทีท่าออกมามากกว่านี้ไม่ได้แล้ว

"หายงอนพี่นะ"

"อื้ม ฮึ้ก"คนพี่ค่อยๆปล่อยอ้อมกอดนั้นออกและยืนเช็ดนํ้าตาให้กับยัยน้องไปโดยระยะที่มันค่อนข้างที่จะใกล้มากพอสมควรและสายตาของเขาที่จับจ้องมองไปทางริมฝีปากของเธอโดยที่ไม่รอช้าที่เขาเองจะพุ่งตัวเข้าไปบดจูบเธอทันทีอย่างไม่รอช้า

ยัยน้องที่กำลังสะอึกสะอื้นไปแทบจะไม่ได้ตั้งตัวกับการกระทำนี้ก่อนที่ร่างกายของตัวเองจะถูกให้ล้มลงไปกับเตียงนอนโดยมีเจ้าเด็กยักษ์ของเธอที่คร่อมอยู่บนร่างกายเธอไว้

จ๊วฟ จ๊วฟ จ๊วฟ

"ฮื่อออ อ่อยอ่ะ"

"อื้อออ อื้มมม"ไม่ว่าเปล่าที่มือของเขาทำการรวบมือของเธอเอาไว้เหนือศีรษะพร้อมกับมืออีกข้างที่จัดการค่อยๆปลดกระดุมเสื้อนักเรียนของเธอออกทีละเม็ดๆพร้อมกับผละจูบออกเพื่อเลื่อนลงมาไซร้ซอกคอขาวของเธอไป

"อื้ออ พี่ตินหยุดนะ พี่ติน!!!"

"อื้มมม อื้อออ"

"อื้อออ พี่ตินเพชรบอกให้พี่ปล่อยไง!!"

"พี่....."เมื่อคนพี่ได้สติขึ้นเขาเองถึงกลับหยุดชะงักไปกับการกระทำที่ไม่สามารถหยุดห้ามตัวเองไว้ได้ก่อนที่เธอเองจะผลักเขาออกไปและรีบจัดการกับสภาพของตัวเองและรีบวิ่งออกไปจากห้องนอนของเขาทันที

พอมาถึงที่บ้านเธอเองก็ไม่ลืมที่จะล็อคประตูเอาไว้อย่างแน่นหนาและนั่งคิดกับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไม่เข้าใจตัวเองกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

และจากที่เคยตีตัวออกห่างหลังจากที่เกิดเรื่องนั้นขึ้นมาฉันเองก็ยิ่งห่างมากขึ้นเรื่อยๆแต่ทว่าก็ยังคงพูดคุยกับเขาได้ตามปกติแต่เพียงแค่ไม่อยู่กับเขาลำพังสองต่อสองก็เท่านั้น

"ป๊าวันนี้เพชรต้องเข้าโรงเรียนอาจจะกลับดึกหน่อยนะคะ"

"ไปโรงเรียนหรือไปไหนกันแน่"

"ไปโรงเรียนค่ะแล้วก็มีนัดกับพี่กันด้วย"คนเป็นพ่อไม่ได้คิดที่จะห้ามปรามแต่อย่างใดเพราะถ้าคิดที่จะห้ามลูกสาวในเรื่องความรักก็อาจจะทำให้เธอเตลิดอย่างแน่นอนจึงทำได้แค่เพียงจ้องมองอย่างห่างๆก็เท่านั้น

"อาหารพร้อมแล้วครับ"

"เดี๋ยวอาตามไป"คนพี่จ้องมองมาทางฉันอย่างผิดปกติในขณะที่ฉันเองก็ยืนอยู่ที่บันไดของตัวบ้านและรีบวิ่งออกไปจากบ้านทันทีอย่างไม่รอช้า

"วันนี้อาจะกลับดึกเลยหาข้าวให้น้องด้วยนะ"

"ครับ"

"เพชรน่าจะถึงบ้านดึกเลยเหมือนกัน เดี๋ยวเพชรหาอะไรทานก่อนเข้าบ้านดีกว่าค่ะ"

"เดี๋ยวพี่ไปด้วย"

"พี่ไม่ใช่คนในชมรมและอีกอย่างพี่กันจะมารับมาส่งเพชรเองค่ะไม่รบกวนพี่ตินดีกว่า"ฉันบอกออกไปแค่นั้นและเริ่มตักข้าวเข้าปากไปอย่างเอร็ดอร่อยและทางผู้ใหญ่เองก็ไม่ได้คิดที่จะถามไถ่แต่อย่างใด

"เพชรทานข้าวเสร็จพี่ขอคุยด้วยหน่อย"

"ได้ค่ะ อาศรมคะเพชรอยากกินข้าวหน้าเนื้ออ่ะเย็นนี้เพชรพาพี่กันไปกินที่ร้านได้รึเปล่าคะ"

"ได้สิ เดี๋ยวอาแจ้งพนักงานให้"

"ขอบคุณมากๆเลยนะคะ"พวกเรานั่งทานข้าวกันไปจนอิ่มท้องป่องกันอย่างถ้วนหน้าก่อนที่ฉันเองจะถูกลากออกไปที่หน้าบ้านของเขาและปิดประตูบ้านเอาไว้เพื่อไม่ให้ทางผู้ใหญ่มาได้ยินเรื่องของเรา

"เพชรเป็นอะไรอีก เพราะคืนนั้นหรอ"

"เพชรไม่ได้เป็นอะไรนะคะ"

"แต่เพชรทำตัวแปลกไป"

"เพชรก็เป็นของเพชรแบบนี้ พี่ตินนั่นแหละเป็นอะไรรึเปล่าคะ"ฉันเลือกที่จะสวนตอบกลับเขาไปแค่นั้นโดยที่ทางคนพี่เองก็ทำได้แค่เพียงจ้องมองฉันมาอย่างนิ่งและถอนหายใจออกมาเพียงเท่านั้น

"เพชร พี่ขอโทษนะสำหรับเรื่องคืนนั้น"

"พี่ตินอย่าพูดถึงเลยค่ะ ป๊ากับอาศรมาได้ยินมันจะไม่ดีเอานะคะ"

"กลับมาเป็นน้องสาวของพี่แบบเดิมได้ไหม"

"พี่ตินเองกลับมาเป็นพี่ชายแบบเดิมของเพขรได้ไหมล่ะคะ"และเมื่อฉันสวนตอบเขาไปแบบนั้นคนพี่ที่สับสนปนไปกับความกลัวก็ทำได้แค่เพียงเงียบนิ่งไปเท่านั้นเพราะเขาเองก็ไม่เคยรู้ตัวเองเหมือนกันว่าตอนนี้เขารู้สึกยังไงกับน้องสาวข้างบ้านเช่นกัน

เขาเองก็รู้สึกแปลกๆรู้สึกโมโหเวลาที่ยัยเด็กของเขาใกล้ชิดกับชายอื่นและรู้สึกแปลกๆที่ได้อยู่ใกล้ยัยน้องแบบนี้อย่างไม่รู้ตัวเช่นกัน

"เพชรขอตัวก่อนนะคะ"

"ถ้าพี่ตอบว่าได้ เพชรจะกลับมาเป็นน้องสาวของพี่แบบเดิมได้ไหม"

"ได้สิคะเพชรตกลง เพชรขอตัวไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะเดี๋ยวพี่กันจะมารับแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ"ร่างเล็กส่งมอบรอยยิ้มไปให้กับเขาเล็กน้อนและหมุนตัวเดินกลับเข้าไปที่บ้านของตัวเองไปเพื่อที่จะได้เปลี่ยนเสื้อผ้าไปทำงานที่โรงเรียน

การสวมใส่ชุดของเธอนั้นก็ไม่ต่างจากผู้ชายมากนักกิริยาและท่าทางของเธอก็ดูเหมือนเพื่อนชายทั่วไปมีเพียงการแสดงออกต่อเพื่อนสนิทพี่ชายของเธอเพียงเท่านั้นที่แตกต่างออกไป