ตอนที่8 คืนนี้นอนที่นี่

หลังจากวันนั้นเองพี่จัสตินก็ต้องย้ายไปอยู่ที่หอนานๆทีกว่าเขานั้นจะได้กลับและจำเป็นที่จะต้องอยู่ในความดูแลของแม่เขาเมื่อทางพ่อและแม่ของเขาได้ทำการตกลงกันก่อนหย่าแล้วจึงทำให้คนพี่แทบจะไม่ได้กลับบ้านเลยด้วยซํ้าจนความสัมพันธ์พี่น้องของเราห่างกันมากขึ้นเรื่อยๆ

ส่วนฉันและพี่กันเองก็สนิทสนมกันมากขึ้นจากการที่เราสองคนนั้นติดต่อกันแทบจะตลอดเวลาและเสาร์อาทิตย์บางครั้งเราสองคนก็ออกไปเที่ยวเล่นกันบ้างอยู่เป็นประจำและที่สำคัญในตอนนี้ฉันเองได้มีแม่เลี้ยงคนใหม่เป็นที่เรียบร้อย

"อาศรคะวันนี้มีอะไรทานไหมคะ"

"อาทำข้าวเหนียวหมูปิ้งให้หน่ะลูก"ร่างเล็กเดินกลับไปที่โต๊ะทานอาหารและหยิบหมูปิ้งขึ้นมาชิมไปอย่างเอร็ดอร่อยเพราะนานๆทีอาศรจะได้ทำนั่นเอง

"ปะเรากินข้าวกัน"

"ป๊าไม่กลับอีกแล้วหรอคะ"ร่างเล็กเริ่มจ๋อยลงด้วยความน้อยใจเพราะตั้งแต่ที่ป๊าได้มีภรรยาคนใหม่แล้วนั้นท่านเองก็แทบจะไม่กลับบ้านเลยด้วยซํ้า นานๆทีถึงจะกลับแถมฉันและผู้หญิงคนนั้นก็ค่อนข้างที่จะเข้ากันไม่ติดเลย

"อาได้ยินว่าจะกลับเย็นนี้หน่ะ"

"อีนั่นก็คงกลับมาด้วยสินะคะ"เสียงถอนหายใจที่ดังออกมาเพราะผู้หญิงคนนั้นมีอายุห่างจากฉันเพียงไม่กี่ปีเท่านั้นแถมเธอยังพึ่งเรียนจบมาได้ไม่กี่ปีนี้เองจึงทำให้ฉันนั้นค่อนข้างที่จะไม่ชอบเธอสักเท่าไหร่การงานของเธอก็ยังไม่มีทำแถมยังเกาะป๊ากินไปวันๆเพียงเท่านั้น

"กินลูก"ฉันทำได้แค่เพียงพยักหน้าเป็นการตอบกลับและนั่งกินข้าวไปกับอาศรไปสองคนอย่างเงียบงันจากปกติแล้วภายในบ้านจะไม่เงียบเท่านี้มาก่อนเลยด้วยซํ้า

เมื่อกินข้าวเสร็จแล้วนั้นฉันก็เดินสะพายกระเป๋าเดินออกไปควบรถคันใหญ่ที่คล้ายคลึงกับของพี่ชายเพื่อเดินทางไปที่โรงเรียน

"ไอ้เพชร เย็นนี้มึงไปหาพี่มึงใช่ไหม กูติดรถไปลงแถวนั้นด้วยคนดิ"

"แล้วมึงจะกลับไงหรือจะให้กูไปรับด้วย"

"กลับเองจ๊ะ"ฉันทำได้แค่เพียงพยักหน้าเป็นการตอบกลับเพียงเท่านั้นเพราะวันนี้อาศรฝากของเอาไปให้พี่ชายของฉันด้วยโดยที่วันนี้เป็นครั้งแรกที่ฉันจะได้ไปเจอพี่

"งั้นแปลว่าจะได้แวะไปที่ร้านอาศรใช่ปะ"

"อื้อ ทำไมอ่ะ"

"ฉันจะไปกินข้าวหน้าเนื้อไง ไม่ได้กินนานแล้ว"ฉันเองทำได้แค่เพียงพยักหน้าเป็นการตอบกลับเพียงเเค่นั้นจากเด็กสาวที่เต็มเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะเมื่อไม่มีคนปกป้องและคอยดูแลรอยยิ้มนั้นก็ได้หายไป

แถมตอนนี้สถานการณ์ในตอนนี้ก็ยังไม่สู้ดีเลยด้วยซ้ำจึงทำให้เธอเองกลายมาเป็นคนนิ่งไปไม่แม้แต่จะยิ้มและหัวเราะเหมือนเมื่อก่อนเลยด้วยซ้ำ

ก๊อกๆ

"ใช่ห้องนี้รึเปล่าวะ"ร่างเล็กก้มมองเลขห้องซํ้าแล้วซํ้าอีกกลัวว่าจะมาเคาะห้องผิดเพราะตอนแรกหลงคอนโดเอาจนได้

ก๊อกๆ

"ทำบ้าอะไรอยู่เนี่ย"

แกร๊ก

ร่างสูงโปร่งที่ค่อนข้างจะเปลี่ยนไปมากพอสมควรจากตอนมัธยมแม้จะเป็นเวลาไม่กี่เดือนก็แค่นั้น ความหล่อเหลาคมเข้มของเขาที่แสดงออกมานั้นทำเอาเธอเองกลับมารู้สึกแปลกๆกับคนพี่อีกครั้งหนึ่งหลังจากที่ไม่ได้รู้สึกอะไรมานาน

"อาศรฝากของมาให้"

"เข้ามาก่อน"ร่างเล็กในชุดนักเรียนพยักหน้าเป็นการตอบกลับและค่อยๆเดินเข้าไปในคอนโดของเขาที่แทบจะไม่ได้ตกแต่งอะไรเลยด้วยซ้ำเรียบง่ายแต่หรูหราเป็นที่สุด แถมบรรยากาศที่มองออกไปจากนอกห้องนั้นก็สวยงามเป็นที่สุด

"พี่ไม่คิดจะกลับบ้านเลย"

"ขับรถมาไกลขนาดนี้เลย?"

"ก็เอาของมาให้พี่ไง แล้วก็อาศรฝากอาหารมาให้ด้วยค่ะ"เอกสารที่เขาต้องใช้ฉันยื่นให้กับคนพี่ไปพร้อมทั้งวางถุงอาหารให้กับเขาที่โต๊ะอาหารก่อนที่จะเตรียมตัวกลับไปที่บ้านก่อนที่จะมืดไปมากกว่านี้

"ฝนจะตกแล้วจะกลับไง"

"รีบกลับก็น่าจะถึงอยู่"

"อย่าโง่ เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ขับรถไปส่งคืนนี้นอนที่นี่ละกันนะ"

"ไม่ได้สิ"

"ทำไมจะไม่ได้ เดี๋ยวพี่บอกพ่อเราเอง"ไม่รอช้าที่พี่ชายของฉันจะกดโทรไปหาคนเป็นพ่อของฉันที่ตอนนี้ก็น่าจะพึ่งกลับมาถึงบ้านพร้อมกับภรรยาของท่าน

"คืนนี้น้องจะนอนกับผมนะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะไปส่งน้องเอง"

"....."

"ไม่ต้องห่วงครับ"ฉันเดินตรงไปที่โซฟาห้องของเขาเพื่อหยิบมือถือขึ้นมาเล่น แต่ทว่าในขณะนั้นที่แบตมือถือดันหมดเอาจนได้จนเธอเองต้องยอมวางมือถือลงและหลับตาลงไปอยู่ที่โซฟาอย่างเหน็ดเหนื่อยจากการขับรถ

เมื่อเห็นแบบนั้นแล้วเขาก็หยิบมือถือของฉันขึ้นไปชาร์จแบตให้เรียบร้อยก่อนที่จะย้อนเดินกลับมาหาฉันอีกครั้งหนึ่ง

"เดี๋ยวพี่พาไปซื้อชุด"ร่างเล็กพยักหน้าเป็นการตอบกลับและเดินตามเขาออกไปด้วยตอนนี้ที่ยังคงสวมใส่ชุดนักเรียนอยู่โดยที่เรี่ยวแรงของเธอนั้นก็แทบจะอ่อนลงทีละนิดๆ

"พี่ซื้อรถใหม่แล้วหรอ"

"ผู้หญิงคนนั้นซื้อให้อ่ะ ฝนจะตกเอาคันนี้ไปแหละ"รถสปอร์ตคันหรูสีดำโดยที่ภายในรถถูกจัดการตกแต่งไปอย่างเท่เป็นที่สุดด้วยไฟสีนํ้าเงินเป็นเส้นๆตามลายของรถ

"ได้ข่าวว่าพ่อเราพาเมียใหม่เข้าบ้านหรอ"

"อื้ม ไม่ชอบเลย"

"ทำไหมล่ะ เขาไม่ดีหรอ"

"เอาอะไรมาดีล่ะอีนั่นกับเพชรไม่ถูกกันเลยสักนิด แถมมันยังแทบจะทำให้พ่อไม่กลับบ้านเลย"ร่างเล็กเผลอเอ่ยออกมากับคนพี่อย่างสนิทสนมเหมือนแต่ก่อนแต่ดูเหมือนว่าเขาเองจะนิ่งเงียบมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัวจึงทำให้เธอนั้นเลือกที่จะไม่ได้พูดอะไรกับเขามากนักสักเท่าไหร่

"เรียนจบจะมาเรียนที่พี่รึเปล่า"

"เพชรไม่รู้เลย"

"แล้วอยากเรียนอะไร"

"เพชรจะเรียนนิเทศแหละมั้ง"

"เริ่มทำพอร์ตรึยัง ให้พี่ช่วยไหม"ฉันพยักหน้าเป็นการตอบกลับและอมยิ้มออกมาด้วยความดีใจก่อนที่รถจะขับมาถึงที่ห้างๆหนึ่ง แต่ทว่าในขณะนั้นเองที่เธอพึ่งนึกขึ้นมาได้ว่าไม่ได้หยิบกระเป๋าตังค์และมือถือติดตัวมาเลยแม้แต่อย่างเดียว

"มีอะไร"

"เพชรไม่ได้หยิบมือถือกับกระเป๋าเงินมาเลย"

"พี่จ่ายเอง"พูดจบแบบนั้นแล้วคนพี่ก็รีบคว้าข้อแขนของฉันขึ้นมาพร้อมทั้งเดินลากพาฉันเพื่อไปซื้อเสื้อผ้าเปลี่ยนในคํ่าคืนนี้ไม่วายที่จะพาไปขนมเข้าห้องให้กับฉันอีก

พี่ชายที่รู้ใจมากกว่าอะไรดีคนนี้ทำเอาฉันเองจากตอนแรกที่เราสองคนห่างกันไปแล้วนั้นและความสนิทคุ้นเคยก็ลดลงกลับกลายมาเพิ่มขึ้นจากการกระทำของเขาเพียงแต่ว่าเขาแค่ไม่ได้พูดอะไรกับฉันเพียงเท่านั้น

"เพชรอุ่นอาหารเสร็จแล้วรีบมากินได้แล้วค่ะ"

"อือ"

"พี่ยังโกรธอาศรอยู่หรอ"

"...."เขาไม่ได้ตอบกลับแต่อย่างใดและเลือกที่จะเงยหน้าขึ้นมาจ้องมองฉันในขณะที่กำลังจะตักข้าวให้กับเขาไปอย่างนั้น

"อาศรคิดถึงพี่มากเลยนะ"

"แล้วเราล่ะ คิดถึงพี่ไหม"

"อื้ม คิดถึงสิพอพี่ไม่อยู่บ้าน บ้านเราดูเงียบมากเลย ขนาดนี่แค่พี่นอนหอยังขนาดนี้ แล้วถ้าเพชรย้ายไปอยู่หออาศรคงเหงาแย่"ฉันเอ่ยออกมาตามความคิดของตัวเองอย่างไม่ได้สนใจอะไรมากนักและยังคงนั่งกินข้าวไปด้วยความหิวและความอร่อย

"พี่จะกลับบ้านบ่อยๆ"

"จริงนะ"

"อื้ม ได้ข่าวว่าออกไปเที่ยวกับไอ้กันบ่อยๆ เป็นแฟนกันแล้วหรอ"

"ป่าว พี่กันแค่ชวนเที่ยวอ่ะเพชรเบื่อๆเลยไปด้วย อีกอย่างพี่กันเป็นแค่พี่ชายที่ดีก็เท่านั้น"เมื่อฉันเอ่ยออกไปแบบนั้นแล้วอีกฝ่ายก็นิ่งเงียบไป แต่ทว่ากลับอมยิ้มอยู่กับที่ของเขาด้วยสายตาที่จ้องมองยัยน้องนั้นเปลี่ยนไปจากตอนแรก

"อย่าพึ่งมีแฟนล่ะ"

"จะไปมีได้ยังไง ไม่เห็นมีใครมาชอบเพชรสักคน"

"มันก็มีแหละ"

"หื้มม ขาหมูอร่อยมาก"ยัยเด็กแสบไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานมากสักเพียงใดยังไงเธอก็คือยัยน้องสาวตัวแสบของเขาที่ดันแอบคิดมากกว่าน้องสาวอยู่วันยังคํ่าและยิ่งเธอโตขึ้นยัยน้องก็สวยมากขึ้นทุกวันจนเขาเองก็มีแอบหึงหวงอยู่บ้างแต่ก็ทำอะไรมากได้สักอย่าง