ตอนที่6 พี่จะจีบเรา

"โว๊ยย!!! แทนที่กูจะได้หยุดนี่มึงหลอกกูมาใช้งานนี่หว่าไอ้ต้า"ร่างเล็กเอ่ยออกมาด้วยความไม่สบอารมณ์เมื่อเพื่อนสนิทหลอกให้ฉันมาทำงานซะมากกว่าโดยใช้ข้ออ้างที่ว่าอยากลองเลนส์กล้องที่ไม่ได้ใช้งานแต่กลับหลอกให้ฉันมาขุดดินของวิชาเรียนของมันเอง

"ก็กูจะลองดูภาพกับคลิปนี่หว่า"

"นี่!! แล้วทำไมต้องให้กูมาขุดหน้าดินให้มึงด้วย"

"เอาหน่าๆๆ ช่วยกูหน่อย"

"ให้พี่ทำแทนก็ได้นะ เพชรมาพักเถอะ"คนที่อาสาทำแทนฉันในขณะที่เขาเองได้แต่ถือกล้องถ่ายคลิปถ่ายภาพเช็คดูเฟรมไปจากกล้องทุกตัวโดยมีฉันและต้าที่ยืนขุดหน้าดินอยู่ที่แปลงเกษตร

"ไม่เป็นไรค่ะพี่กันเพชรทำได้"

"ทีกับพี่กันมึงนี่เสียงอ่อนเชียว"

"มึงไม่ได้ชื่อกันก็ลำบากหน่อย ใช่ไหมค่ะน้องเพชร"

"ใช่แล้วค่ะ แบร่~~"ร่างเล็กแลบลิ้นออกมาพร้อมกับทำสีหน้าทะเล้นใส่เพื่อนร่วมชมรมไปอย่างก่อกวนจนลืมไปว่าตอนนี้พี่กันเองกำลังถ่ายภาพเช็คเฟรมอยู่พร้อมกับถ่ายคลิปอยู่ด้วย

"รีบทำจะเสร็จแล้วเนี่ย"

"ใช้งานกูแล้วพูดให้มันดีๆหน่อยไอ้ต้า กลางวันนี้เลี้ยงข้าวกูด้วย"

"อยากแดกอะไรก็บอกเดี๋ยวกูเลี้ยง โอเคไหม"

"ดิล"ร่างเล็กแสยะยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนที่จะลงมือขุดหน้าดินต่อไปจากการบ้านของมันที่ครูได้สั่งให้ช่วยกันปลูกผัก แต่ทว่ามันเองกลับโดดเรียนบ่อยจนครูต้องสั่งให้มันปลูกผักไปเองเพียงลำพังนั่นเอง

"แล้วมึงจะปลูกอะไรเนี่ย"

"ผักบุ้ง"

"ง่ายไปปะ"

"ดีกว่ากูไม่มีอะไรส่ง"หลังจากที่จุดหน้าดินจัดการกับแปลงผักของมันเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้นพวกเราสามคนก็ได้เดินกลับมาที่ห้องชมรมต่อที่ขณะนี้ได้มีคนในชมรมเข้ามาจัดการเริ่มทำความสะอาดห้องแล้วบ้างบางส่วน

ทุกคนต่างก็ตั้งใจเคลียร์ห้องจัดการของไปอย่างเต็มที่ในเวลาเพียงไม่กี่ชัวโมงเท่านั้นและเมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยต่างคนก็ต่างเหน็ดเหนื่อยกันจนหมดแทบจะไม่มีเรี่ยวแรงลุกไปไหนเลยด้วยซํ้า

"ขอบคุณมากๆนะที่มาช่วยเคลียร์ห้อง"

"เหนื่อยอ่ะ หิวมากด้วย"

"พี่สั่งพิซซ่ามาเลี้ยงพวกเราด้วย กินกันก่อนกลับนะถือว่าเป็นคำขอบคุณที่มาช่วยกัน"เมื่อได้ยินแบบนั้นทุกคนก็มีแรงยิ้มร่าขึ้นมาอย่างหายเหนื่อยก่อนที่ทางต้าเองจะถือถุงพิซซ่าเข้ามาในห้องพัก

ฉันเองที่แทบจะไม่มีเรี่ยวแรงอยู่แล้วทำได้แค่เพียงนั่งพิงกำแพงไปพร้อมกับเปลือกตาที่ปิดลงไปอย่างเหน็ดเหนื่อย

"เหนื่อยมากมั้ยคะ"

"ที่สุดค่ะ"

"งั้นเดี๋ยวเย็นนี้พี่เลี้ยงชาบู"

"เพชรว่าจะพาพี่ไปกินข้าวหน้าเนื้อที่ร้านอาศร เราไปกินข้าวหน้าเนื้อกันนะคะ"

"ได้สิคะ"การกระทำของเราสองคนต่างก็เป็นที่จับจ้องของเหล่าคนในชมรมกันอย่างถ้วนหน้าเมื่อฉันเองแทบจะแสดงท่าทางที่ต่างออกไประหว่างพวกเขาและรุ่นพี่ในชมรมคนนี้ที่น่าจะมีอะไรพิเศษไปมากกว่าคนอื่นๆ แต่พวกเขาสนใจได้ไม่นานสักเท่าไหร่ก็หันกลับไปเติมพลังกันต่อก่อนกลับบ้าน

ร้านอาหารมิชลิน

"หื้มม อร่อยเหมือนเดิมเลยนะครับ"

"แน่นอนอยู่แล้ว วันหลังมาบ่อยๆนะกัน"อาหารที่ถูกตั้งใจทำหลากหลายเมนูจัดเสิร์ฟที่โต๊ะของเราสองคนและเป็นเมนูที่อร่อยเป็นที่สุดจนทำให้ลูกค้าติดใจกันไปหลายต่อหลายคน

ข้าวหน้าเนื้อที่ถูกเสิร์ฟมาพร้อมกับไก่คาราเกะตามด้วยหมูกรอบที่ถูกทำขึ้นด้วยความพิเศษจากความต้องการอยากกินของหลานสาวเจ้าของร้าน

"จะกินหมดไหมเนี่ย"

"หมดสิคะ หมูกรอบฝีมืออาศรอร่อยมากเลยค่ะพี่กันลองชิมดูๆ"

//งั่มๆ

"หื้ม อร่อยมากเลยครับ"เมื่อได้ยินแบบนั้นแล้วฉันเองก็ทำได้แค่เพียงอมยิ้มและพยักหน้าเป็นการตอบกลับก่อนที่จะตั้งหน้าตั้งตากินข้าวต่อไปด้วยความเอร็ดอร่อยและความหิว

"ปีหน้าพี่กันก็ขึ้นไปปีหนึ่งแล้ว เราคงเจอกันน้อยลงแล้วสินะคะ"

"อยากเจอพี่ไหมล่ะคะ"

"......"

"ไว้พี่จะแวะไปหาเราบ่อยๆให้เราเบื่อหน้าพี่เลย"

"ไม่หรอกค่ะ เพชรไม่เบื่อหน้าพี่กันแน่นอนอยู่กับพี่แล้วสบายใจจะตาย"ฉันบอกออกไปแค่นั้นและยังคงนั่งกินข้าวต่อไปมีเพียงอีกฝ่ายที่นั่งจ้องมองมาทางฉันราวกับกำลังพยายามทำสมาธิและคิดที่อยากจะพูดอะไรบางอย่างออกมาแทน

"แล้วเมื่อไหร่เราจะเปิดใจให้พี่สักทีคะ"

"......"ร่างเล็กไม่ได้ตอบกลับแต่อย่างใดและเลือกที่จะทำเป็นไม่สนใจซะมากกว่าจนความอึดอัดได้ก่อขึ้นมากับเราสองคน

ฉันเองไม่เคยคิดที่จะมีความรักเลยสักนิดและไม่เคยรู้สึกอยากรักใครเลย มีแค่เพียงพี่ชายข้างบ้านที่ทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆไปกับเขาเพียงเท่านั้นและยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่เจอเลย

ส่วนทางพี่กันเองฉันก็ไม่รู้เลยว่าตัวเองรู้สึกยังไงเพราะเห็นเขาเป็นพี่ที่ดีคนหนึ่งเท่านั้นแถมอยู่กับเขาก็สบายใจมากกว่าคนพี่อีกด้วย

"ไม่เป็นไรค่ะไม่ต้องตอบพี่ก็ได้ แค่ให้พี่ได้พิสูจน์ตัวเองก็พอ"

"คะ?"

"พี่จะจีบเรา"จากตอนแรกที่กำลังตักข้าวเข้าปากนั้นเธอเองก็ต่องชะงักไปทันทีทันใดและไม่รู้ว่าจะต้องตอบสนองหรือมีปฏิกิริยายังไงต่อดีก่อนที่ทางอาศรเองจะเดินเข้ามาเสิร์ฟเมนูสุดท้ายให้กับพวกเรา

"มาแล้วๆ ซุปร้อนหน่อยนะลูก"

"ขอบคุณค่ะอาศร"

"เต็มที่เลยนะอาเลี้ยง"

"ได้เลยค่ะ"ไม่รอช้าที่เธอเองจะตักนํ้าซุปที่กินคู่กับข้าวหน้าเนื้อไปอย่างเอร็ดอร่อยไปก่อนที่จะกินกันเสร็จและพากันเดินทางกลับบ้านกัน

"ทำไมกลับมาดึกเลยไปไหนมา"

"เคลียร์ห้องเสร็จเพชรก็ไปกินข้าวที่ร้านอาศรค่ะ"พูดจบเธอเองก็เดินก็เดินยื่นถุงข้างให้กับคนพี่ที่พ่อของเขาเองได้ฝากเอามาให้ โดยที่เขาเองโฟกัสอยู่ที่เกมมือถือของเขาซะมากกว่า

"เพชรกลับก่อนนะคะ"

"พรุ่งนี้ไปไหนรึเปล่า ไปเที่ยวกัน"

"เพชรต้องเคลียร์การบ้านอ่ะ ขอโทษนะคะ"เขาไม่ได้ตอบกลับแต่อย่างใดและก้มหน้าลงเล่นเกมของเขาต่อโดยที่ฉันเองก็ได้เดินทางกลับไปที่บ้านของฉันเอง

ร่างเล็กกลับไปอาบนํ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าและเตรียมตัวที่จะนอนหลับ แต่ทว่ากลับยังคงไม่ได้นอนเลยเพราะมีใครคนหนึ่งที่ดันโทรเข้ามาในยามดึกนี้ด้วยจนเธต้องยอมที่จะยอมคุยกับเขาก่อนนอน