ตอนที่7 ปัจฉิม

หลายวันต่อมาความสัมพันธ์ของฉันและพี่ชายข้างบ้านนั้นก็ดีขึ้นกว่าที่ผ่านมาแต่ก็ไม่ได้เหมือนเดิมเหมือนแต่ก่อน ต่างคนต่างวางตัวกันมากขึ้นจากตอนแรกที่แทบจะไม่ต้องได้คิดเลยว่าเราสองคนต่างก็โตๆกันแล้วไม่ใช่เด็กน้อยเหมือนแต่ก่อนที่ต้องมาคอยถึงเนื้อถึงตัวกันอย่างเกินงาม

และทางพี่กันเองหลังจากที่บอกว่าจะจีบฉันนั้นเขาก็รุกแรงมากขึ้นเรื่อยๆและชัดเจนเป็นอย่างมากว่าจะจีบฉันอย่างที่เขาได้บอก

งานปัจฉิมนิเทศ

ฉันที่มีหน้าที่ถ่ายภาพไปพร้อมกับต้านั้นก็แทบจะวุ่นกันทั้งงานเพราะหลังจากที่บูมรุ่นพี่เสร็จสิ้นแล้วนั้นต่างคนก็ต่างโดนลากขอให้ไปถ่ายรูปให้กว่าฉันจะสามารถปลีกตัวออกมาได้และขอไปถ่ายรูปกับพี่ชายและพี่กันก็ค่อนข้างจะยากมากพอสมควร

"พี่กัน ถ่ายรูปกัน"

"มาๆ กูถ่ายให้"ฉันรีบเดินเข้าไปยื่นของให้กับพี่กันที่ได้ตั้งใจเลือกซื้อให้เขาและยืนถ่ายรูปกับเขาไปอย่างหวานแหววจนคนรอบข้างต่างก็จ้องมองกันไปด้วยความอิจฉาก่อนที่พี่ชายข้างบ้านของฉันนั้นจะเดินเข้ามาทางพวกเราและกอดอกจ้องมองเราสองคนไป

"ของพี่ล่ะ"

"เพชรเตรียมให้แล้ว นี่ๆๆ ถ่ายรูปๆ"รูปคู่ของพี่น้องก็แทบจะต่างออกไปเมื่อคนพี่คว้าต้นคอของฉันเข้ามาสวมกอดและยืนถ่ายรูปกันไปอย่างกวนๆ

"เสร็จแล้วเพชรไปทำงานต่อก่อนนะ"ฉันรีบวิ่งแจ้นลากเพื่อนในชมรมไปถ่ายรูปงานไปตลอดครึ่งวันกว่าจะเสร็จสิ้นและแยกย้ายกลับไปที่ห้องชมรมที่มีการกินเลี้ยงกันต่อโดยที่มีการจัดขึ้นโดยครูในชมรมที่ใจดีเป็นพ่องานให้

"ต้า เพชร ลงรูปในเพจเลยนะลูก"

"ค่ะครู"

"กินกันเลยนะไม่พอบอกครู เดี๋ยวครูจัดการเอง"งานเลี้ยงของชมรมที่จัดขึ้นใช้เวลาไม่นานมากนักก่อนที่จะแยกย้ายกันไปโดยพี่ชายของฉันเองก็ได้กลับบ้านไปก่อนเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าและจะกลับมารับฉันไปกินเลี้ยงที่ร้านในตอนเย็นด้วย

แต่ทว่าในขณะที่ฉันกำลังเดินไปที่ลานจอดรถพร้อมกับต้าและพี่กันนั้นในมุมๆหนึ่งของตึกก็ดันได้ยินเข้ากับบทสนทนาของใครสักคนที่คุ้นเคย

"ลูกจะอยู่กับพ่อต่อได้ไง พ่อกับแม่ตกลงกันแล้วก่อนที่พวกเราจะหย่ากัน"

"มันเรื่องของผมไหม!!"

"มันจะเรื่องของแกได้ยังไง!! แกต้องไปอยู่กับฉันสิจัสติน!! แกต้องเรียนบริหารแล้วไปทำงานที่บริษัทคุณเขตเท่านั้น"

"ผมไม่เรียน ทำไมผมต้องเรียนเพื่อไปทำงานให้ผัวใหม่คุณด้วย คุณให้กำเนิดผมก็จริงแต่คุณไม่ได้เลี้ยงผม ฉะนั้นคุณไม่มีสิทธิ์ที่จะมาบังคับผมแบบนี้!!"

"จัสติน!!!"นํ้าเสียงของแม่เขาเอ่ยดังออกมาพร้อมกับพยายามที่จะง้างมือฟาดพี่ชายของฉันด้วยความโมโห แต่ทว่าเมื่อเห็นแบบนั้นแล้วไม่วายที่ฉันจะรีบวิ่งเข้าไปปกป้องเขาอย่างที่เคยทำ

"คุณอา ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลย สวัสดีค่ะ"ร่างเล็กรีบวิ่งไปยืนไหว้แม่ของเขาด้วยรอยยิ้มจากตอนแรกที่เขาโมโหและพร้อมที่จะลงมือกับลูกชายก็ต้องยอมหยุดลงและพยายามสงบสติอารมณ์เอาไว้

"สวัสดีจ้ะไม่ได้เจอกันนานเลย สวยขึ้นมากเลยนะเพชร"

"คุณอาก็สวยมากๆเลยค่ะ แล้วนี่คุณอามาปัจฉิมพี่ตินหรอคะ"

"ใช่จ้ะ"

"เพชรกลับบ้าน!!"

"เดี๋ยว!! คุยกับฉันก่อน"

"เลิกยุ่งกับผมสักที!! เพชรกลับบ้าน!"

"คุณอาสวัสดีค่ะ"ร่างเล็กรีบเดินไปควบรถมอเตอร์ไซค์ทันทีอย่างไม่รอช้าเมื่อคนพี่ได้สตาร์ทรถเตรียมที่จะขับออกไปแล้ว

การขับขี่ที่ค่อนข้างเร็วมากพอสมควรจนเธอเองแทบชินทุกครั้งเมื่อเขาโกรธและก้มหน้าซบไปที่หลังของเขาด้วยความกลัวโดยที่เมื่อเขาใจเย็นลงแล้วก็ได้ผ่อนรถลงทันที

"พี่ขอโทษนะที่ขับเร็ว"

"พี่โอเครึเปล่า"

"อื้ม"

"พี่จะไปอยู่กับแม่พี่ไหม"

"ไม่!"

"ทำไมพี่ไม่ไปล่ะ"เขาไม่ได้ตอบกลับแต่อย่างใดและยังคงขับรถของเขาต่อไปจนมาถึงร้านแล้วเป็นที่เรียบร้อย

"กินกันเยอะๆนะ"

"นี่อามีของขวัญวันจบให้เราด้วย"พ่อยื่นถุงช็อปปิ้งราคาแพงให้กับพี่ชายของฉันที่กำลังหั่นเนื้อให้กับฉันกินอยู่

"ขอบคุณครับคุณอา"

"ยัยเพชรแกนี่เอาแต่กินจริงๆให้พี่แกหั่นให้อยู่นั่นแหละ"

"พี่ตินหั่นให้เพชรเองเพชรไม่ได้ใช้สักหน่อย"ยัยน้องยังคงยิ้มหน้าระรื่นกินเนื้อต่อไปอย่างเอร็ดอร่อยโดยมีคนพี่ที่ตั้งใจหั่นเนื้อให้เธอทานโดยที่ไม่ได้ขัดหรือบ่นแต่อย่างใดกับน้องสาวของเขาคนนี้

กริ่งๆ

"ร้านปิดแล้วครับ"บุคลที่พึ่งเข้ามาในร้านที่วันนี้ได้ปิดก่อนเวลานานมากแล้วก่อนที่พวกเราจะยอมหยุดโฟกัสจากอาหารบนโต๊ะนั้นและหันกลับไปมองผู้หญิงคนหนึ่งที่แต่งดูสมฐานะของเธอ

"คุณมาที่นี่ทำไมอีก!!"คนพี่รีบลุกขึ้นมาหวังที่จะพุ่งตัวไปหาแม่ของเขาด้วยความไม่พอใจจนฉันเองที่นั่งอย่ข้างถึงกลับต้องรีบคว้าแขนของเขาเาไว้เพื่อห้ามไม่ให้เกิดเรื่องขึ้นมาได้อีก

"แม่ก็แค่อยากจะมาฉลองงานเลี้ยงกับลูก"

"คุณมาที่นี่ทำไม"

"ไม่เจอกันนานเลยนะคะคุณศร"

"ออกไปจากร้านพ่อผมซะ!!"

"ตินใจเย็นๆลูก"ฉันเองพยายามกอดแขนคนพี่เอาไว้สุดแรงที่มีโดยที่เขาเองก็ยอมใจเย็นลงเพราะมีน้องสาวตัวแสบอยู่ข้างกายด้วยเช่นกัน

สถานะการณ์ในตอนนั้นทุกคนต่างก็พากันอึดอัดกันไปจนหมดทุกคนกับเธอคนนี้ ก่อนที่ทางอาศรเองจะเชิญให้เธอมานั่งร่วมด้วยเพราะไม่กลล้าที่จะไล่ออกไปเมื่อเธอเองที่จะมาคุยกันในเรื่องของพี่ชายข้างบ้านของฉันคนนี้

"ทานเยอะๆเลยนะบิว"

"เป็นยังไงบ้างล่ะเอก สบายดีใช่ไหม"

"สบายดีๆ"พี่ชายของฉันทำได้แค่เพียงยังคงนั่งจัดการอาหารให้กับฉันอยู่โดยที่สถานการณ์ในตอนนี้ฉันเองทานอะไรไม่ลงเลยสักนิดเดียว

"ไม่กินแล้วหรอ"

"พี่อ่ะกินเยอะๆ"

"แล้วนี่คุณศรจะให้ลูกมาอยู่กับฉันได้เมื่อไหร่ล่ะ"สายตาของพี่ชายฉันที่จ้องมองไปทางแม่ของเขาอย่างน่ากลัวก่อนที่คนพี่จะดันตัวลุกขึ้นจากโต๊ะและรีบคว้าข้อแขนของฉันขึ้นหวังที่จะพากลับบ้านโดยที่ไม่ได้พูดไม่ได้จาอะไรกันเลยสักนิด

มอเตอร์ไซค์คันใหญ่ขับมาจอดอยู่ที่หน้าบ้านของเขาโดยคนพี่รีบเดินเข้าไปในบ้านอย่างไม่ได้เอ่ยคำใดกับฉันเลยสักนิด ด้วยความที่เป็นน้องสาวที่เติบโตมาด้วยกันแบบนี้แล้วเธอเองก็ต้องเดินตามเขาไปเพื่ออย่างเป็นห่วงและเป็นเพื่อนคู่กายของเขาเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายโดดเดี่ยวนั่นเอง

"กลับบ้านเถอะดึกแล้ว"

"เพชรจะอยู่กับพี่"เสียงถอนหายใของคนพี่ที่เอ่ยดังออกมาพร้อมกับเอนตัวพิงอยู่กับโซฟาด้วยความเหนื่อยใจพร้อมกับหลับตางไปจนเธอเองขยับเข้าไปนั่งใกล้ๆและกอดแขนของเขาไว้อย่างทุกครั้งที่ผ่านมา

"พี่จะไม่ไปกับอาบิวหรอ"

"ไม่!"

"ทำไมล่ะพี่ไม่คิดถึงอาบิวหรอ"

"มีอะไรที่ต้องให้คิดถึง"

"ถ้าม๊ากับเจ๊กลับมาแบบนี้ก็คงจะดี"ฉันเอ่ยออกมาแบบนั้นอย่างน้อยใและหวังว่าสองสาวจะกลับมาหาเธอบ้างเหมือนกับที่แม่ของพี่ชายนั้นกลับมาหาเขาเช่นกัน

"แล้วถ้ากลับมาเธอจะไปอยู่กับพวกเขาหรอ"

"ไม่อ่ะเพชรก็ต้องอยู่กับป๊าสิ"

"กลับบ้านได้แล้วพี่จะไปนอนแล้ว"ร่างเล็กต้องยอมจำนนที่จะกลับไปที่บ้านเพื่อกลับไปอาบนํ้าเตรียมตัวที่จะนอนเพราะวันนี้ทั้งวันเธอเองก็เหน็ดเหนื่อยมากเช่นกันจากกิจกรรมในวันนี้ที่แทบจะไม่ได้พักผ่อนเลยด้วยซํ้า