ตอนที่4 โกรธอะไร

นับวันฉันยิ่งไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองมากขึ้นและถอยห่างจากคนพี่ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เนื่องด้วยเหตุการณ์ในวันนั้นที่เกิดขึ้นและความรู้สึกของฉันที่ไม่สามารถอธิบายออกมาได้จึงทำให้ฉันเองค่อนข้างที่จะตีตัวออกห่างพี่เขาให้ได้มากที่สุด

ในช่วงเช้าของวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ฉันต้องตื่นขึ้นในช่วงเช้าเพื่อที่จะได้ไปโรงเรียนพร้อมกับพี่กันที่ได้อาสามารับฉันที่บ้านอีกด้วย

"ป๊า เพชรไปก่อนนะคะ เย็นนี้ห้ามเบี้ยว"

"เดี๋ยวก่อนสิลูก ทำไมช่วงนี้ไปกลับโรงเรียนพร้อมกันเนอร์บ่อยจัง ลูกคบกับพี่เขาแล้วหรอ"ฉันเองทำได้แค่เพียงยกยิ้มออกมาเพียงเท่านั้นก่อนที่จะยกมือไหว้และรีบวิ่งออกไปจากตัวบ้านทันทีอย่างไม่รอช้าโดยในขณะที่เดินออกมาจากตัวบ้านของฉันแล้วนั้นทางพี่จัสตินเองก็ได้นั่งไถมือถืออยู่บนรถมอเตอร์ไซ์ในตัวบ้านของเขา

"รอนานไหมคะ"

"ไม่นานเลยค่ะ"

"ไปพร้อมพี่!!"นํ้าเสียงคุ้นเคยเอ่ยดังออกมาพร้อมกับสายตาของเขาที่ต้องมองผ่านมาในขณะที่ตัวเขาเองนั่งอยู่บนรถ ฉันได้แต่ปลายตามองทางเขาเล็กน้อยก่อนที่จะตัดสินใจถลกกระโปรงนักเรียนขึ้นและขึ้นควบรถของพี่กันเนอร์ทันทีและขับออกไปจากที่ตัวบ้านอย่างไม่รอช้า

สองชายหญิงเมื่อเดินทางเข้ามาที่โรงเรียนแล้วนั้นต่างก็เดินพากันไปที่โรงอาหารเพื่อหาอะไรรองท้องในในช่วงยามเช้าและเป็นแบบนี้ในทุกๆวันอีกด้วยจนคนในโรงเรียนต่างพากันจับจ้องมองความสัมพันธ์มาทางเราสองกันทุกคน

"พี่กันทำแบบนี้พี่ตินจะไม่โกรธพี่แย่เลยหรอ"

"ไม่หรอก ไม่ต้องเป็นห่วงนะ"

"กินๆๆ หมูปิ้งวันนี้อร่อยมากเลย"

"วันนี้มาด้วยกันอีกและยังไงเนี่ย"เพื่อนสนิทของฉันที่เดินมาด้วยกันนั้นเดินเข้ามาเอ่ยแซวเราสองคนที่นั่งทานข้าวด้วยกันไปอย่างมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อนและนับวันยิ่งชัดเจนกันมากขึ้นทุกที

"ก็มากินข้าวกับแฟน"

"พี่กันเดี๋ยวเถอะ"

"รีบกินข้าวจะได้มีแรงไปเรียน"

หลังจากที่ทานข้าวในช่วงเช้าเสร็จสิ้นกันแล้วนั้นก็ถึงเวลาที่ต้องเข้าแถวและเตรียมตัวไปเรียนฉันเองที่ถูกครูจับจ้องอยู่ตลอดเวลาร่วมกับไอ้คนข้างกายที่ชวนกันเล่นเกมนั้นจนแทบจะไม่กล้าที่จะแอบเล่นเกมเลยด้วยซํ้า

"กูคันไม้คันมือชิปหาย"

"กูก็เหมือนแม่งยึดโทรศัพท์กูตั้งแต่เช้าแล้วเนี่ย"ร่างเล็กสบทคำอกมาด้วยความไม่พอใจเมื่อเจ้าเด็กติดมือถือติดเกมอย่างเธอนั้นต้องมาห่างมือถือทั้งวันเช่นนี้จากการที่แอบเล่นเกมในห้องเรียนและไม่ตั้งใจเรียนอีกต่างหาก

"โดดมะ"

"หยุดเลยพวกมึง"

"ตั้งใจเรียนกันหน่อย"สองชายหญิงถอนหายใจออกมาพรืดยาวด้วยความเหนื่อยใจและนั่งเรียนรอเวลาเลิกเรียนเพื่อที่จะได้ไปขอมือถือจากครูและฉันก็ต้องเข้าประชุมของชมรมต่อในงานจบของรุ่นพี่อีกด้วย

"นี่ครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่ครูต้องทำแบบนี้ ตั้งใจเรียนกันหน่อยสิ"

"รู้แล้วค่ะครู หนูขอมือถือคืนนะคะหนูต้องรีบเข้าชมรม"ครูสาวยื่นมือถือไปให้กับฉันอย่างเหนื่อยใจก่อนที่ฉันเองจะหยิบมือถือนั้นและรีบเดินออกไปจากห้องพักครูทันทีเพื่อเข้าชมรมต่อ แต่ทว่าระหว่างทางเดินเข้าฉันเองก็ดันเจอเข้ากับพี่ชายข้างบ้านที่ยืนกอดอกจ้องมองมาทางฉันอยู่

พอเห็นแบบนั้นแล้วฉันเองก็เลือกที่จะทำเป็นไม่ได้สนใจและพยายามเดินหนีจากเขาไปแต่อีกฝ่ายที่เร็วว่านั้นก็รีบคว้าแขนของฉันเอาไว้เสียก่อน

"ปล่อยนะ นายจัสติน!"

"เป็นอะไร โกรธอะไรพี่"

"ไม่ได้โกรธ"ปากบอกไม่ได้โกรธแต่ทว่านํ้าเสียงและใบหน้าที่บูดบึ้งนั้นก็สวนทางกันเป็นที่สุด

"เย็นนี้กลับพร้อมพี่เรามีเรื่องต้องคุยกัน"

"เพชรนัดกับป๊าไว้แล้ว"ร่างสูงเบะปากเล็กน้อยและลากพาฉันไปที่ชมรมพร้อมกับเขาที่นั่งอยู่ที่ม้าหินอ่อนหน้าห้องเล่นมือถือของเขาไปโดยที่ฉันเองเลือกที่จะไม่ได้สนใจหรือพูดคุยอะไรกับเขามากนักและเลือกที่จะเดินเข้าไประชุมแทน

"กว่าจะมานะมึง"

"โทษทีกูไปเอาโทรศัพท์มา"

"มางั้นมาเริ่มกันเลย คืองี้นะอีกไม่กี่เดือนข้างหน้าก็จะมีกิจกรรมปัจฉิมกันแล้ว พวกพี่จะมีงานให้พวกเราคือการซ้อมรับน้องให้พี่ชมรมเราแล้วก็จะคุยเรื่องงานในปีหน้า"ฉันเองแทบจะไม่ได้สนใจฟังเลยด้วยซ้ำปล่อยให้หน้าที่นี้เป็นต้าที่จัดการแทนโดยฉันที่ได้รับหน้าที่เป็นหัวหน้าชมรมแล้วนั้นก็ทำได้แค่เพียงนั่งจดรายละเอียดที่ต้าพูดเอาไว้แค่นั้น

การประชุมที่ผ่านไปได้ไม่นานนักก็ต้องแยกย้ายเพราะไม่อยากจะให้มันมืดจนเกินไปจึงแยกย้ายกันกลับโดยที่ฉันและต้ายังคงเช็คกล้องและอุปกรณ์ในห้องนี้ไปอย่างละเอียดอ่อน

"ขาตั้งเสียว่ะ"

"จดเลยแล้วแยกนะมึง กล้องใช้ได้กี่อันวะไอ้ต้า"

"ใช้ได้ทุกตัว แต่ต้องเช็คกันอีกทีว่ะ"ฉันยังคงนั่งจดและเช็คอุปกรณ์ต่อไปก่อนที่จะมีใครคนหนึ่งที่เดินเข้ามาในห้องและวางกระเป๋าลงบนโต๊ะอย่างแรงจนทำเอาฉันและต้าที่กำลังเช็ดอุปกรณ์นั้นตกใจกันแทบแย่

ปึ้ง!!

"คนนอกห้ามเข้าค่ะ"

"กลับได้ยัง"

"เออ....พวกผมต้องเช็คอุปกรณ์อ่ะพี่ น่าจะสักพักเลยครับ"

"ต้าเสาร์นี้เข้ามาเช็คของอีกทีนะมึง"

"เอ่อๆ นัดมาละกัน"การกระทำของฉันถูกจ้องมองไปกับสายตาของพี่ชายข้างบ้านทุกอย่างแต่ฉันเองก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนักจนทุกอย่างเสร็จสิ้นหมดแล้ว

"เออ....กูกลับก่อนนะ กลับบ้านดีๆล่ะมึง เจอกันพี่"

"ปะกลับบ้าน"

"....."ร่างเล็กยังคงเงียบไม่ได้ตอบโต้แต่อย่างใดโดยมีพี่ชายข้างบ้านที่ยื่นมือเข้ามาจับแขนของฉันเอาไว้และลากพาฉันไปที่รถที่จอดอยู่หน้าตึกนั่นเอง

"เดี๋ยวพี่จะพาไปกินข้าววันนี้พ่อพี่กลับดึก"

"....."

"วันนี้เพชรนัดดินเนอร์กับป๊าแล้วแท้ๆ"

"ก็พี่จะคุยกับเรา"

"รีบขับไปได้แล้ว อยากกลับบ้าน"มือเรียวเล็กยกขึ้นจับบ่าของคนพี่เอาไว้เพราะเขาเองมักจะขับรถเร็วมากพอสมควรและควรหาที่จับเอาไว้เพื่อกันตัวเองตกลงจากรถ

เขาพาฉันมาที่ร้านอาหารตามสั่งแถวหน้าหมู่บ้านโดยที่ฉันเองก็ปล่อยให้คนพี่ได้ไปสั่งอาหารนั่งรอในร้านและฉันก็เดินหนีไปซื้อขนมตุนเอาไว้กินในยามดึกด้วย

"รีบกิน"

"พี่สั่งอะไรให้เพชร"

"กระเพราหมูกรอบ"ร่างเล็กทำได้แค่เพียงพยักหน้าเป็นการตอบกลับและนั่งทานข้าวต่อไปอย่างไม่ได้สนใจอะไรมากนักเมื่อคนพี่เอาแต่จ้องมองมาทางฉันไม่เลิก

"พรุ่งนี้ไปพร้อมพี่นะ"

"เพชรจะไปกับพี่กัน"

"ชอบมันรึไง"

"ถ้าเพชรชอบพี่กันแล้วมันจะทำไม"พอพูดจบเธอเองก็ยกจานเดินไปนั่งลงตรงที่โต๊ะอื่นที่ว่างอยู่เพื่อนั่งกินข้าวไปเพียงลำพังโดยคนพี่ไม่ได้คิดที่จะตามมาเลยเพราะรู้ว่าถ้าเกิดตามมาฉันคงงอแงร้องโวยวายจนต้องเป็นจุดสังเกตอย่างแน่นอน