แพรวการแสดง

เดย์พาฉันมานั่งบนรถ เขาใช้เสื้อของตัวเองเช็ดหลังมือของฉันยกใหญ่ ใบหน้าหล่อบึ้งตึงในระดับร้อย เขาดูโกรธมากจริงๆ

"พอแล้ว... เราเจ็บ"

การเช็ดชะงัก เดย์คืนมือให้ฉันแล้วผละกลับไปนั่งตัวตรง

"ไม่เวิร์ค"

"ก็น่าจะไม่เวิร์ค"

"แนะนำว่าอย่าฝืน คนอย่างแพรว รับมือกับทุกคนไม่ได้หรอก"

"จะบอกว่าเราอ่อนด๋อยสินะ"

เฮ้อ! ข้อเสียของการเป็นคนติดบ้าน เรียนเสร็จกลับบ้าน วันหยุดอยู่บ้าน เพื่อนก็น้อย ไปดื่มก็นับครั้งได้ ฉันเลยไม่มีไหวพริบเอาตัวรอดและสายตาเอาไว้สแกนคน

"ขอบใจนายนะ ตอนนั้นโคตรขนลุกเลย เดี๋ยวเราตอบแทนด้วยการทำอาหารให้กินแล้วกันนร้า"

ฉันแนบสองมือกับแก้มใสๆ ของเดย์ จับส่ายไปมาหยอกล้อ แต่ก็ต้องสตั้นถอยหลังกรูดแผ่นหลังชิดกระจกเพราะจู่ๆ เดย์ก็พุ่งพรวดใบหน้าเข้ามาทำท่าคล้ายจะจูบ ฉันเบิกตาโตตกใจ สองมือผลักดันหน้าอกแกร่ง อีกนิด อีกนิดเดียวปากของเขาจะชนปากของฉันแล้ว

"อ่อนด๋อยจริงด้วยว่ะ" เขาว่าพร้อมกับมุมปากยกยิ้ม

ลองเชิงฉันเหรอ กับคนอื่นฉันอาจอ่อน แต่กับเดย์... ฉันยอมได้ที่ไหน

จังหวะที่เขากำลังจะผละออก ฉันเคลื่อนฝ่ามือสองข้างไปล็อคลำคอหนา ดึงรั้งให้เดย์ก้มหน้าลงมาอีกครั้งให้ฉันได้กดริมฝีปากจูบเขา จูบแบบแพรวพราวอาราเล่ของฉันทำเดย์นั่งนิ่ง เขาไม่ผลักไสและไม่ตอบสนอง ผ่านไปไม่นานฉันก็ผละออกมองเขาตาแป๋ว เดย์ก็ตาแป๋วแต่น้อยกว่าฉันนิดหนึ่ง

อะไรกัน! จูบกับผู้หญิงยังขี้เก็กได้ลงคอ แต่เหมือนว่าฉันจะคิดผิดเพราะเดย์ยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะพูดประโยคบาดหัวใจฉัน

"ก็ยังอ่อนด๋อยอยู่ดี"

เจ็บกระดองใจ! ฉันผลักเขาออกแล้วกลับมานั่งกอดอกปั้นปึงแก้มป่อง เออ! ฉันมันอ่อน เผลอๆ ก็อาจจะปัญญาอ่อนด้วยที่ทำใจกล้าจูบเขาให้ถูกสบประมาทเล่น

ในเมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะไม่อยู่ที่บ้าน ห้องของเดย์ก็คือที่นอนของฉัน เจ้าของห้องไม่ได้ห้าม ฉันก็ทำเนียนเดินตามหลังเขามาต้อยๆ แต่พอเห็นว่าเดย์แวะซื้อข้าวหมูกรอบกับน้ำมะนาวที่ร้านอาหารใต้คอนโดมิเนียม จากเดินตามหลังฉันก็แทบจะนั่งพับเพียบพนมมือกราบแทบเท้าเลยเชียว เห็นไหมล่ะ! เดย์นะที่สุดของที่สุด

"เดย์ ห้ามรับสายโทรมาอีกแล้วนะ"

ฉันหยิบมือถือเดย์ขึ้นมาดู บุคคลนี้โทรมาสองครั้งแล้วและถูกเมินจากเจ้าของมือถือ กิจกรรมของเดย์ยามดึกก็ไม่มีอะไรหรอก นอนเอกเขนกดูหนังอยู่บนเตียงนอน แต่กลับวางมือถือทิ้งเอาไว้บนหลังตู้เย็น

"รับให้หน่อย"

"ใครล่ะ แม่นาย พ่อนายหรือ..."

"กิ๊กเก่า อยากรีเทิร์น"

ห๊ะ! กิ๊กเก่าอยากรีเทิร์น ไม่ได้นะ! จู่ๆ ฉันก็รู้สึกหวงพื้นที่บนเตียงนอนของเดย์ขึ้นมาเอาดื้อๆ ขืนปล่อยให้รีเทิร์น ฉันจะไปนอนที่ไหนล่ะ

"เอาเลเวลไหน"

เดย์เลิกคิ้วสงสัย เขาคงไม่เข้าใจ ไม่เป็นไร ดูจากท่าทางและการเมมชื่อของเดย์แล้วคงไม่ได้อยากรีเทิร์น เดี๋ยวแพราวพราวจัดให้

ฉันกดรับสายแล้วแนบหูฟังปลายสาย...

[พี่เดย์ พี่เดย์คะ..]

ผู้หญิงจริงๆ ด้วย เดี๋ยวได้เจอฤทธิ์คนจนตรอกหวงก้างที่นอนแน่ยัยกิ๊กเก่าเอ๊ย ฉันโยนมือถือลงบนเตียงนอนฝั่งที่มันเป็นที่นอนของฉัน ตัดสินใจบ้าบิ่นนั่งคล่อมทับบนลำตัวโตกึ่งเปลือยของเดย์ บ้ายิ่งกว่านั้นด้วยการจู่โจมจูบเขา จูบแบบไม่อ่อนด๋อยเพราะฉันพยายามปราณีตแบบสุดๆ และพยายามทำให้เกิดเสียงจ๊วบจ๊าบดังที่สุด

"อื้อ ฮื้ม!"

แต่จูบไปจูบมา มือใหญ่ที่ประคองเอวฉันกลับออกแรงบีบ ก่อนจะเคลื่อนข้างหนึ่งมากดท้ายทอยให้ฉันเป็นฝ่ายรับจูบเร่าร้อนจากเดย์แทน กลายเป็นฉันที่สติเปิดเปิง ครางอื้ออึงผสานเสียงจ๊วบจ๊าบของจูบ จูบที่เหมือนจะสร้างมวลบางอย่างในร่างกายให้กระพือโหมเมื่อเดย์หยัดตัวลุกขึ้นนั่ง พาดท่อนแขนโอบรัดแล้วกดน้ำหนักลงให้ฉันนั่งทับความแข็งแรงของเขา

พรึบ!

"เดย์.. อื้อ"

เดย์พลิกตัวฉันมานอนหงาย ครั้นปากเราหลุดแยก ฉันก็คิดว่าเขาจะหยุดมันตอนนี้ เพียงเสี้ยววินาทีเขาก็จูบฉันอีก มือเคลื่อนตัวลูบไล้ฉันอย่างซุกซนชวนสยิว จับสองขาของฉันอ้ากว้างให้เขาทิ้งตัวทาบทับถนัด น้องมิของฉันแนบสนิทกับน้องช้างของเขา

โอ๊ย! ฉันขนลุกและเหมือนจะมี.. อารมณ์บางอย่างด้วย

"เดย์ มะ ไม่ไหวแล้วเดย์"

ปากหลุดแยกอีกครั้งฉันก็ร้องบอก ถดคอหนีปลายจมูกโด่งที่เข้าคลอเคลียซอกคอขาว เขาสอดมือเข้าไปใต้แผ่นหลังของฉัน ขยุกขยิกหยิบมือถือที่ฉันนอนทับออกมา ก่อนจะผงกศีรษะขึ้นมองหน้าจอ เขาขมวดคิ้วอยู่ไม่นานก็เอามันแนบหู

"ว่าไง... อื้ม"

เอ้า! คุยกับยัยกิ๊กเก่าเฉยเลย ฉันอ้าปากหวอมองหน้าเดย์ ถ้าจะคุยแล้วให้ฉันเล่นใหญ่ขนาดนี้ทำไมยะ ฉันผลักดันหัวไหล่เดย์ เขาเลยหันมาขมวดคิ้วใส่ฉัน ฉันก็ถลึงตาโตกลับสิ สื่อให้เขารู้ว่าให้ลุกออกไป แต่เดย์กลับก้มลงมางับปากล่างฉันเบาๆ คล้ายกับว่าหาอะไรเล่นระหว่างฟังปลายสายพูด

"เดย์.." ฉันเอ่ยเรียกชื่อเขาเสียงเบาหวิว หัวใจที่ว่าเต้นแรงตอนแรกคราวนี้แทบระเบิด คือมันละมุนละไมไง มันดี มันนุ่มนิ่มนุ่มฟู มือที่โอบล้อมศีรษะฉันแล้วลูบเบาๆ นี่อีก ดีขนาดนี้ เดี๋ยวอีแพรวคนนี้มันก็ติดหนึบไม่ไปไหนหรอก!!

"ถ้าคิดว่าตายจริงจะโทรมาทำไม" เดย์เลิกจูบแต่ยังมองหน้าฉัน "อื้อ อยู่กับเมีย.. เลิกโทรมาได้แล้ว โคตรเสียเวลาจะซั่มเมีย"

ปากฉันสั่นพับๆ ตอนได้ยินท่อนสุดท้าย ซั่มเมีย!! เมียไหน ฉันเหรอ.. เขากดวางสายก่อนจะโยนมือถือทิ้งไปเหนือหัว แต่ใช่ว่าการแสดงจะจบลง เดย์ยังก้มหน้าลงมาอีก แต่ครั้งนี้ฉันตั้งตัวรับทันผลักใบหน้าเขาออกห่าง

"แพรว!" เดย์จับยึดมือฉัน ซ้ำยังมาตีหน้าดุใส่

"จะทำอะไรอีก ก็วางสายแล้วไม่ใช่เหรอ"

"ก็เผื่อโทรมาอีก จะได้มีเสียงครางยืนยัน"

"จะซั่มเหรอ! เฮ้! นี่เพื่อน"

เขาเค้นหัวเราะแล้วยอมผละออกไปง่ายๆ นอนหงายลงข้างกัน "คุณเลยคร้าบที่เป็นคนเริ่ม"

ฉันรีบลุกขึ้นนั่ง จัดเสื้อผ้าที่มันเปิดเปิงเกือบเห็นนมให้เข้าที่แต่ทรงผมช่างมันเถอะเพราะเดี๋ยวก็นอน

"ก็ช่วยไง ไม่ได้ผลหรือไง"

"ของแบบนี้มันต้องติดตามผลภายหลัง แต่อยากบอกอะไรเอาไว้อย่างนะแพรว"

เดย์ตวัดแขนมารั้งคอให้ฉันถลาเข้าหา สองมือฉันจึงวางแหมะบนหน้าอกแกร่งพอดิบพอดี หัวใจเต้นตึกตักรุนแรงไม่เลิกเพราะเดย์ไม่คิดละเว้นที่จะโปรยเสน่ห์ใส่ฉัน แม้กระทั่งรอยยิ้มที่นานจะเห็นสักครั้ง เขายังเผยมันให้ฉันเห็นตอนนี้เลย

"รู้จักความหมายของเพื่อนกันมันส์ดีเอาไว้บ้างก็ดีนะ"

"ทะ ทำไม"

"ก็ยิ่งเธอทำแบบนี้ ระวังจะได้มันส์"

เขางับริมฝีปากล่างฉันอีกสองครั้งคล้ายมันเขี้ยว ก่อนจะผละออกเดินหายไปเข้าห้องน้ำ ทิ้งฉันให้หวั่นไหวหัวใจเต้น ไอ้บ้าเดย์ ไหงมาลงเอยด้วยจังหวะนี้ล่ะ เดี๋ยวเจออ่อนด๋อยอย่างฉันจับหมับให้ไปมันส์กับคนอื่นไม่ได้ซะหรอก ยิ่งอยากได้ที่เกาะอยู่ด้วย