แฟนเดย์

เป็นเดย์ที่ทักแชทมาถามเรทราคา ในเมื่ออยากรู้ ฉันก็ตอบกลับไปตามสัตย์จริง

Palita : เรทราคา กินข้าว 2 ชม. 2500 บ. กินข้าว + นั่งพูดคุยต่อ 4 ชม. 3000 บ. กินข้าว + ดูหนัง 6 ชม. 3500 บ. (จับมือ 4000 บ.) เพิ่มเติมคุยกันหน้างานได้ค่ะ ** วันธรรมดาไม่เกิน 3 ชั่วโมง วันหยุดไม่เกิน 6 ชั่วโมง

และเดย์ก็ตอบกลับมาเป็นโลเคชั่นห้องของเขาพร้อมนัดแนะเวลาสิบโมงตรง

แต่เก้าโมงครึ่งฉันก็มาถึงแล้วล่ะ ขึ้นมายืนเกาๆ ประตูห้องของเดย์อย่างเคยชิน ไม่นานเขาก็มาเปิดประตูให้ "สวัสดีค่ะ คุณลูกค้าแฟนเดย์คนแรก" ฉันยิ้มแฉ่งโบกมือทักทาย "อ๊ะ!"

เดย์ไม่ทักทายกลับไม่ว่า เขายื่นมือมาดึงหูกระเป๋าเป้ด้านหลังจนตัวฉันลอยหวือขึ้นเท้าไม่แตะพื้นพาเข้ามาในห้องแล้วเหวี่ยงให้ฉันนอนคว่ำลงบนเตียง

"ถนอมไม่เป็นเลยรึไง" ฉันรีบพลิกตัวกลับมาโวย กลับเจอนิ้วชี้ผลักดันหน้าผากเบาๆ

"รอก่อน เดี๋ยวมาคุย"

เดาว่าเดย์คงเพิ่งตื่นนอน สวมใส่กางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียว หัวฟูฟ่องแบบนั้นคงใช่นั่นแหละ ระหว่างรอเขา ฉันก็ไล่ดูแชทของคนอื่นๆ ไปพลาง

"สามคนเลยเหรอ ชอบแบบเสียครึ่งหมื่น ได้จับแค่มือกันรึไง"

ปึง! แป้ก!

"แพรว.."

"อืม" ฉันเงยหน้ามองเดย์ เขาโผล่ใบหน้าออกมาจากห้องน้ำ

"หยิบผ้าขนหนูในตู้ให้หน่อย"

"แก้ผ้าออกมาเลยก็ได้นะ รุ่นนี้ตาไม่เป็น.. กรี๊ด!"

โอ๊ย! ฉันยังพูดไม่ทันจบประโยคด้วยซ้ำ เดย์เดินออกมาจริงๆ ด้วย ฉันยกมือปิดตาหันหน้าหนี หัวใจเต้นตึกตักรุนแรงสั่นสะเทือนอก ก็ฉันเห็น.. ฉันคิดว่าเห็นช้างน้อยห้อยโตงเตงแวบๆ

"ไอ้เดย์ ไอ้บ้า!"

"ก็ให้ออกมาไม่ใช่?"

หัวฉันถูกเขาผลักเบาๆ พอรับรู้ว่าที่นอนยวบลง ฉันเลยค่อยๆ ลดมือลง เดย์มานั่งพิงหัวเตียงโดยสวมใส่กางเกงบอลตัวเดียว ฉันรู้ว่าเขาชิล แต่ภาพที่ฉันเห็นเมื่อครู่ล่ะ มันอดไม่ได้ที่ฉันจะหลุบตามองเป้ากางเกงของเขาแล้วจินตนาการว่าช้างตัวนั้นมันใหญ่แค่ไหน ดูแล้วมันตุงหน่อยๆ ด้วยนะ

"แฟนเดย์คืออะไร"

"ห๊ะ!"

แต่เพราะคำถามของเดย์ ทำให้ฉันได้สติช้อนตาลอยๆ มองเขา เดย์คงรู้ตัวเพราะเขาหยิบหมอนมาปิดแล้วล่ะ

"อ่อ ก็รับจ็อบนอกจากเรียนไง"

เดย์จ้องฉันไม่เลิก คิ้วเลิกขึ้นข้างหนึ่ง ไม่เอ่ยถามใดต่อแต่นี่คือท่าทางของคนที่ต้องการรู้ทุกอย่างเดี๋ยวนี้ ฉันก็เลยเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟัง ฟังจบเดย์ก็ถอนหายใจและบ่นว่าฉันควรไปทำบุญบ้าง คนอย่างเขาพูดเรื่องบาปบุญเนี่ยนะ เหลือเชื่อ

"สรุปไม่จ้าง แค่อยากเผือกว่างั้น"

"จะจ้างเพื่ออะไร"

"ก็นั่นสิ เสียเวลาจริงๆ"

ฉันพลิกตัวเอนหลังลงนอนหนุนหมอนบนหน้าตักเขา หยิบมือถือมากดเข้าไปในแชทของคนที่ส่งข้อความมาต่อจากเดย์

คนนั้นส่งรูปถ่ายของตนเองมา สนใจเรทราคา 4,000 บ. สี่พันคือรวมดูหนังและจับมือ ทำงานวันเดียวได้สี่พัน ทำไมจะไม่เอาล่ะ

"ดูคนอื่นดิ เลือกลูกค้าได้ไม่ใช่รึไง"

ฉันเงยหน้ามองเดย์ เขามองหน้าจอมือถือสลับกับมองหน้าฉันอย่างสนใจ "แต่คนนี้สี่พันเต็มลิมิตเลยนะ"

"หน้าเงิน"

"เอ้า! ก็หาเงินนี่ เผื่อมันเวิร์ค รวยได้เลยนะ เฮ้ยเดย์"

เดย์ยื้อแย่งมือถือฉันไปกดพิมพ์นิ้วขยุกขยิก ด้วยความอยากรู้ ฉันก็เลยหยัดตัวขึ้น ขยับเข้าไปใกล้เดย์แล้วทิ้งคางเกยบ่ากว้างมองดูหน้าจอบ้าง

"ทำไร"

"เอาคนนี้แล้วกัน หน้าตาเนิร์ดๆ"

เขาเลือกคนพร้อมกับคุยนัดแนะให้เสร็จสรรพ ก่อนจะเบี่ยงหน้ามาสบตาให้ฉันหัวใจเต้นแรงเล่นๆ ก็เดย์หล่อนี่ หล่อมาก ตัวหอมมาก ใครเห็นใครมองใครอยู่ใกล้ก็ต้องใจเต้นแรงเป็นธรรมดา ฉันอยู่ในโหมดเพื่อนที่ชอบเก็บเล็กผสมน้อยแบบนี้ อย่างน้อยในชีวิตโสดๆ ไม่มีใครอยากดูแล ก็ยังมีเพื่อนสุดหล่อให้แอบเต๊าะและเป็นอาหารตาให้ชื่นใจ

"เดี๋ยวไปเป็นเพื่อน ไม่ดีจะได้มีคนช่วย"

"แหงล่ะว่าต้องไปเป็นเพื่อน" ก็ไปเป็นอย่างอื่นได้ที่ไหนกันล่ะ ระยะห่างที่มีน้อยนิดทำให้ฉันเห็นแผลตรงมุมปากของเดย์ได้ชัด มันจางมากแต่ก็ยังทิ้งร่องรอยนักสู้เอาไว้ "นายยังเจ็บแผลไหม"

"มดกัดยังเจ็บกว่า" เขาเค้นหัวเราะแล้วหันกลับไปกดมือถือของฉันเล่นต่อ ฉันไม่หวงหรอกนะ ไม่มีอะไรเลยที่เป็นความลับ ยิ่งรูปโป๊ยิ่งไม่มีแน่นอน

"แล้วพี่อั้มเป็นไง"

"แค่เดี้ยง"

"ค่อยโล่งใจหน่อย"

ฉันขยับเข้าไปเบียดเดย์มากขึ้น ยื่นแขนข้างซ้ายไปวางบนหมอน แขนข้างขวาโอบรอบคอเขาแล้วทิ้งศีรษะชิดกันพลางหลับตาลง เขาเองก็ทิ้งน้ำหนักตัวเทมาหาฉันอย่างสบายใจเช่นกัน

"นายนี่เป็นหลุมหลบภัยของเราชัดๆ เลย"

และถ้ามีรีโมตสักอัน... ฉันคงจะกดเปลี่ยนโหมดจากเพื่อนไปเป็นอย่างอื่นที่ยิ่งกว่าหลุมหลบภัยด้วย

สถานที่นัดแนะคือห้างสรรพสินค้า คนที่เดย์นัดแนะให้เป็นผู้ชายอายุสามสิบสาม สวมใส่แว่น เขาดูเนิร์ดอย่างที่เดย์ว่า แต่เมื่อมานั่งอยู่ตรงข้ามกันฉันดันรู้สึกแปลกๆ ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่ามือใหม่ก็ตื่นเต้นแบบนี้นั่นแหละ

"น้องแพรวนี่น่ารักจังเลยครับ ตรงปกด้วย"

คุณปณตเอ่ยชมฉันพลางขยับแว่นตาไปมา เขายิ้มยิงฟันเห็นฟันเรียงสวย ไม่แปลกใจเลยที่เขาเอ่ยชมฉันที่แต่งตัวมาด้วยเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ว่าน่ารัก ขนาดเขายังสวมใส่เสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาวกับกางเกงขาสามส่วนธรรมดามาเลย ผิดกับผู้ชายที่นั่งอยู่โต๊ะด้านหลัง รายนั้นมาคุมเชิง แต่ดึงความสนใจของผู้คนรอบข้างจนนึกว่าเป็นดาราท่านหนึ่ง เอาเป็นว่าแค่ทรงผมที่เดย์เซ็ตมาอย่างดีก็หล่อกินขาดกระจุย

"น่าเสียดายนะครับที่วันนี้น้องแพรวได้แค่จับมือ"

"เอ่อ จับมือก็ถือว่าสูงสุดในเรทแล้วนะคะ" ฉันเลือกที่จะคุยตรงๆ เพื่อไม่ให้เป็นการเข้าใจคลาดเคลื่อน คุณปณตพยักหน้าแล้วจับมือฉันที่วางอยู่บนโต๊ะโดยไม่ทันตั้งตัว ฉันแอบสะดุ้งแต่ก็พยายามเก็บอาการไม่แสดงให้เห็นว่าตกใจแค่ไหน

"แต่ผมเห็นมีหมายเหตุที่ว่าคุยนอกรอบ ผมอยากรู้ว่านอกรอบนี่เหมาทั้งคืนได้ไหมครับ จุ๊บ"

จากคนเนิร์ดกลายร่างเป็นคนหื่น เขายังคงยิ้มแต่เป็นยิ้มชวนขนลุก ไม่แค่นั้นยังจับมือฉันแน่นและจูบมือฉันเสียงดังและเพราะเสียงที่ดังนี่ล่ะ เดย์ถึงขากระตุกถีบขาเก้าอี้ของคุณปณตอย่างแรง

ใช่! อย่างแรง ไม่ทำเหมือนว่าบังเอิญใดๆ เดย์ตั้งใจเพราะดวงตาที่จ้องเขม็งคุณปณตอย่างเอาเรื่องบ่งบอกอารมณ์ได้ดี

"เฮ้ย! อะไรคุณ..."

"ปล่อยมือ" เดย์นั่งนิ่งพิงผนักเก้าอี้ เขาเอ่ยเสียงเรียบออกคำสั่ง และขณะนี้พวกเรานั่งอยู่ในฟู้ดคอร์ทผู้คนจึงเริ่มหันมามอง

"หาเรื่องผมเหรอคุณ ผมไม่ได้แต๊ะอั๊งน้องเขานะ วันนี้น้องเขาเป็นแฟนผม" คุณปณตปล่อยมือฉัน จากเด็กเนิร์ด เขาเปลี่ยนลุคเป็นคนห้าวลุกจากเก้าอี้หันไปคุยกับเดย์

เอ่อ.. อยากบอกเขาเหลือเกินว่าอย่าไปยุ่งกับมันเลย หมัดมันหนักมาก คุณอาจสลบไปสามวัน แต่...

"หรือคุณอิจฉาผมที่ได้แฟนน่ารัก มือแฟนผมก็หอมด้วย"

คนห้าวคว้ามือฉันไปจูบดังจ๊วบอีกแล้ว โอ๊ย! ฉันขนลุก ฉันป้องกันตัวเองไม่ให้เกิดขึ้นครั้งที่สาม ฉันเลยลุกขึ้นยืนขยับห่าง "คุณปณตคะ..."

"ไม่ต้องครับน้องแพรว เดี๋ยวผมเคลียร์เอง ไปยืนรอสวยๆ คืนนี้จะได้อยู่ด้วยกันแบบเหมาๆ ทั้งคืนแน่นอน"

ไอ้บ้า! ฉันยังไม่ได้ตกลงเลยนะ ตรงนี้แหละทำให้เดย์หมดความอดทน เขาลุกจากเก้าอี้ปรี่เข้าหาคุณปณตกระชากคอเสื้ออีกฝ่าย เล่นเอาคุณปณตตกใจร้องหาคนช่วยยกใหญ่

"ข้อตกลงมีลิมิตแค่จับมือ ไม่ใช่จูบมือ ไม่มีดีลนอกรอบเพราะตอนกลางคืน... เธอต้องอยู่กับกู"

พลัก! เดย์ผลักคุณปณตล้มหงายท้องขาชี้ฟ้าแล้วจับมือฉันเดินออกมา ทิ้งความวุ่นวายเอาไว้ให้แฟนเดย์คนแรกของฉันมีความทรงจำอันล่ำค่าเอาไปรีวิว และนี่คงจะเป็นงานเดียวและงานสุดท้ายของฉัน