บทที่ 6

เสียงกริ่งบอกเลิกคาบยังคงก้องอยู่ในหู ลิลินกับเพื่อน ๆ เก็บของใส่กระเป๋าอย่างเร่งรีบ เพราะกวินนัดไว้แล้วว่าพวกเขาจะไปห้องสมุดทันทีเพื่อเริ่มหาข้อมูล

“เอ้า ไปเลยนะ! เดี๋ยวคนอื่นแย่งที่นั่งหมด” กวินเดินนำไปอย่างมั่นใจ เทวินทร์แบกกระเป๋าตามหลัง พริกแกงก็รีบคว้าแขนลิลินไปด้วย

ห้องสมุดคณะวิศวกรรมตั้งอยู่ที่ตึกใหญ่ชั้นสอง เป็นห้องโถงกว้างโปร่ง เต็มไปด้วยชั้นหนังสือสูงเรียงราย กลิ่นกระดาษเก่าปะปนกับกลิ่นแอร์เย็น ๆ ทำให้บรรยากาศดูสงบลงกว่าด้านนอก

แต่สำหรับลิลิน…หัวใจกลับเต้นแรงด้วยความกังวล ไม่ใช่เพราะงาน แต่เพราะเสียงเม้าท์เมื่อเช้า ที่ยังวนอยู่ในหู

ทั้งสี่เลือกโต๊ะยาวริมหน้าต่างที่แสงแดดอ่อน ๆ ส่องเข้ามา กวินหยิบโน้ตบุ๊กขึ้นมาเปิดเว็บไซต์ของกรมทรัพยากรธรณี เทวินทร์ก้มอ่านตำราหนังสือหนาเตอะ ส่วนพริกแกงเปิดสมุดจด เขียนหัวข้อย่อยอย่างตั้งใจ

“งั้นเราจะแบ่งหาข้อมูลกันนะ” กวินเงยหน้าขึ้น “ใครถนัดเรื่องไหนก็ช่วยกันไปเลย จะได้เสร็จเร็ว”

“โอเค!” พริกแกงตอบเสียงสดใส ก่อนจะหันไปยิ้มให้เพื่อนรัก “ลิลิน แกลองหาข้อมูลพื้นที่สำรวจจริง ๆ ดูสิ เหมือนจะอยู่ท้ายเล่มนี้นะ”

“อืม ได้” ลิลินรับหนังสือมาจากมือเพื่อน หัวใจค่อย ๆ คลายความกังวลลงเล็กน้อยเมื่อเห็นเพื่อน ๆ ร่วมมือกันจริงจัง

แต่ในจังหวะที่เธอเงยหน้าขึ้น…สายตากลมโตพลันแข็งค้างทันที

ตรงมุมโซฟาหนังสีเข้มด้านในสุดของห้องสมุด แสงเหนือ กำลังนั่งเอนหลังพิงพนักอย่างผ่อนคลาย ร่างสูงในเสื้อช็อปสีเข้มเด่นชัด แม้ไม่ทำอะไรแต่ก็สะกดสายตาคนทั้งห้องให้เหลียวมอง

และที่สำคัญ…ข้างกายเขามีหญิงสาวร่างเพรียว ผิวขาวจัดในชุดนักศึกษารัดรูปกำลังนั่งยิ้มหวานคุยด้วย รุ่นพี่ผู้หญิงที่เคยแกล้งลิลินเมื่อวันก่อน

หัวใจลิลินหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม ภาพแก้วน้ำที่หกลงสมุดยังคงสดใหม่ในความทรงจำ และตอนนี้…คนที่ทำร้ายเธอกำลังหัวเราะคิกคักอยู่ข้าง ๆ รุ่นพี่ที่เธอไม่อยากให้รับรู้เรื่องตัวเองที่สุด

“ลิลิน…เป็นอะไรน่ะ?” พริกแกงเอ่ยถามเสียงเบา เมื่อเห็นเพื่อนหน้าซีดไปทันที

“ปะ…เปล่า” ลิลินรีบก้มหน้าลง จับปากกาแน่นจนแทบหัก ทำไมต้องมาเจอเขาที่นี่…ทำไมต้องนั่งกับคนคนนั้นด้วย

แต่ถึงจะก้มหน้า เธอก็ยังรู้สึกได้ถึงแรงกดดันจากมุมห้อง เหมือนดวงตาคมกริบกำลังจับจ้องอยู่ตรงนี้ กวินที่ไม่รู้เรื่องอะไรหันมาพูดด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ

“โอเค งั้นลิลินลองหาตารางข้อมูลพวกนี้นะ เดี๋ยวผมช่วยเสริมให้”

“อืม…” เธอตอบเบา ๆ ไม่กล้าเงยหน้ามองเขา

เพียงชั่วขณะที่เธอแอบเหลือบสายตาไปอีกครั้ง เธอก็สบเข้ากับ แสงเหนือ ที่นั่งนิ่ง แต่ดวงตาคมกริบกลับมองตรงมาที่เธอโดยไม่ปิดบัง

หัวใจเธอสั่นสะท้าน ความร้อนแล่นขึ้นมาบนแก้มในทันที

หญิงสาวข้างกายเขาขยับเข้าใกล้เล็กน้อย เอียงตัวซบเหมือนตั้งใจแสดงออกต่อหน้าทุกคน แต่แสงเหนือกลับไม่ขยับหนี ริมฝีปากเพียงแค่กระตุกขึ้นเล็กน้อย คล้ายรอยยิ้มเย็น ๆ ที่ตีความไม่ได้ ลิลินรีบก้มหน้าทันทีมือกำปากกาแน่น

“นั่นไง…เห็นมั้ย ฉันบอกแล้วว่าพี่เหนือมองน้องคนนั้นจริง ๆ”

“เออ ๆ แต่ดูดิ ตอนนี้พี่เหนือมีคนข้างกายแล้วนะ น้องคงไม่มีสิทธิ์หรอก”

เสียงกระซิบซุบซิบจากโต๊ะอื่น ๆ ดังเข้าหูไม่หยุด ทำให้ลิลินยิ่งก้มหน้าลงกว่าเดิม พริกแกงขมวดคิ้วแน่น กระซิบใกล้หูเพื่อน

“ไม่ต้องไปสนใจหรอกลิลิน พวกนั้นก็แค่พูดมาก”

แต่ลิลินกลับกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นขึ้นกลางใจ ราวกับถูกทิ่มแทง

เธอพยายามบังคับตัวเองให้จดจ่อกับตัวหนังสือตรงหน้า แต่ในหัวกลับเต็มไปด้วยภาพสายตาคมกริบของเขา…และร่างบางของผู้หญิงคนนั้นที่นั่งอยู่ใกล้เขาเกินไป

แม้จะพยายามก้มหน้ากับกองหนังสือ แต่ภาพตรงมุมนั้นยังคงวนเวียนในหัว แสงเหนือที่นั่งนิ่งสง่ากับรุ่นพี่สาวผิวขาวจัดที่โน้มตัวเข้าหาเขาอย่างสนิทสนม เสียงหัวเราะคิกคักเบา ๆ ดังลอดมาเหมือนตั้งใจยั่วเย้า

หัวใจของลิลินเต้นแรงจนแทบเจ็บอก ทำไมต้องมานั่งใกล้กันขนาดนี้

เธอกัดริมฝีปากแน่น พยายามกดสายตาลงกับหนังสือ แต่แล้วเสียงเก้าอี้เลื่อนเบา ๆ ดังขึ้นในความเงียบของห้องสมุด กวินเงยหน้าขึ้น

“เฮ้ ลิลิน…ไปยืมหนังสือเพิ่มหน่อยสิ เดี๋ยวตรงนี้เรากับเทวินทร์จัดการให้”

“เอ๊ะ…ได้สิ” เธอตอบอย่างตกใจเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นกอดสมุดแน่นในอ้อมแขนแล้วเดินไปยังชั้นหนังสือที่อยู่ไม่ไกลจากมุมที่แสงเหนือนั่ง

เสียงรองเท้าคัทชูของเธอกระทบพื้นดังเบา ๆ ทุกย่างก้าวช่างหนักอึ้ง ลิลินพยายามเร่งเดิน…แต่เหมือนโชคชะตาไม่ปล่อยให้เธอหนี

“......”

ดวงตาคมกริบคู่นั้นตวัดมามองอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนและใกล้เกินกว่าจะหลบ

ลิลินเผลอหยุดชะงักตรงชั้นหนังสือ หัวใจเต้นโครมคราม สายตาของเขาเย็นชาเรียบเฉยแต่กลับทำให้เธอหายใจติดขัด

รุ่นพี่สาวข้างกายเขาเอียงคอมองตามรอยสายตา ก่อนจะยกยิ้มเย้ยหยันบาง ๆ

“อ้าว…น้องปีหนึ่งนี่เอง มาหาหนังสือเหรอคะ?”

น้ำเสียงหวาน แต่แฝงพิษร้ายแสบลึกลิลินก้มหน้าทันที

“ค่ะ…”

“หึ” แสงเหนือแค่นเสียงในลำคอ แต่ไม่พูดอะไรเพิ่ม ราวกับแค่กำลังจับตามองท่าทีของเธอเท่านั้น

ลิลินรีบคว้าหนังสือจากชั้นแรกที่มือเอื้อมถึง แม้จะไม่ได้ดูชื่อเล่มด้วยซ้ำ เธอกอดไว้แน่นเหมือนเกราะป้องกัน แล้วเดินกลับไปยังโต๊ะตัวเองโดยไม่กล้าเงยหน้ามองอีก

เพียงชั่วขณะนั้นเอง เสียงหัวเราะเบา ๆ ของรุ่นพี่สาวก็ดังไล่หลังมาคล้ายเย้ยหยัน พริกแกงรีบโน้มตัวมากระซิบทันทีที่เพื่อนนั่งลง

“แก…ฉันเห็นหมดเลยนะเมื่อกี้”

“เห็น…อะไรเหรอ” ลิลินถามเสียงสั่น

“ก็พี่เหนือน่ะสิ! เขามองแกอีกแล้ว!” พริกแกงทำตาโต “แต่ไอ้ผู้หญิงคนนั้นก็ทำเป็นยิ้มเยาะใส่แกด้วย ฉันนี่อยากจะลุกไปตบ!” ลิลินส่ายหน้าแรง ๆ

“อย่าเลยพริกแกง…อย่าสร้างเรื่องเพิ่มเลยนะ”

แต่ถึงจะพูดแบบนั้น เธอก็ไม่อาจห้ามใจตัวเองได้ ความรู้สึกเจ็บจี๊ดแผ่ซ่านไปทั่วอกราวกับถูกทิ่มแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เย็นวันนั้น ห้องสมุดเงียบสงัดลงเรื่อย ๆ เมื่อผู้คนทยอยเก็บของกลับหอพัก แสงแดดสีส้มอ่อน ๆ ลอดผ่านกระจกบานใหญ่ทาบเงายาวบนพื้น

“โอเค ๆ พอแค่นี้ก่อนเนอะ เดี๋ยวค่อยเอาไปทำต่อในหอ” กวิน เอ่ยพลางปิดโน้ตบุ๊กลงอย่างเหนื่อยล้า

“ดีเหมือนกัน” เทวินทร์ เหยียดแขนบิดไหล่ “ฉันเริ่มมึนหัวแล้ว”

พริกแกง หาวยาว

“เออ เหนื่อยเหมือนกัน ไปหาอะไรกินกันเถอะ”

ลิลินเก็บสมุดเข้ากระเป๋าเงียบ ๆ ใจยังไม่คลายจากความอึดอัดเมื่อครู่ ภาพสายตาคมกริบของ แสงเหนือ ที่ตวัดมามองเธอในห้องสมุดยังตรึงอยู่ในหัวไม่หาย ไหนจะรอยยิ้มเย้ยหยันของผู้หญิงข้างกายเขาอีก

ทั้งสี่คนเดินออกจากโต๊ะตรงริมหน้าต่าง ก้าวผ่านชั้นหนังสือสูงเรียงราย ลมเย็นจากแอร์ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นแดดอุ่นที่ลอดเข้ามาจากประตูทางออกแต่เพียงก้าวพ้นประตูไม่กี่ก้าว ลิลินก็ต้องชะงัก

เพราะด้านหน้าของโถงตึก…มีร่างสูงใหญ่ใส่เสื้อช็อปยืนพิงกำแพงอยู่

เขาไม่ได้อยู่กับใครแล้ว รุ่นพี่สาวที่นั่งข้าง ๆ เขาเมื่อครู่หายไปไหนไม่รู้ เหลือเพียงเงาร่างเดี่ยวที่โดดเด่นและสายตาคมที่ทอดมาทางพวกเธอหัวใจของลิลินเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้

“อ้าว…พี่แสงเหนือ!” กวินเอ่ยทักทันทีด้วยน้ำเสียงสุภาพปนเกรงใจ เทวินทร์ก็ยกมือไหว้ รุ่นพี่ปีสามที่ใคร ๆ ต่างยำเกรง

“ครับพี่” เทวินทร์พูดเสียงเรียบ “พวกเรากำลังไปหาอะไรกินกันพอดี”

แสงเหนือไม่ตอบ เพียงเหลือบตามองแล้วพยักหน้าเล็กน้อย เหมือนการอนุญาตให้ผ่านทางได้ แต่สายตานั้นกลับหยุดลงตรง ลิลิน อย่างเจตนาเธอสะดุ้งรีบก้มหน้าทันที

“ไปกันเถอะ ๆ” พริกแกงสะกิดแขนเพื่อน แล้วหันไปยิ้มแหย ๆ ให้แสงเหนือ “สวัสดีค่ะพี่แสงเหนือ”

ทั้งสามก้าวลงบันไดไปก่อน ทิ้งให้ลิลินยังเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ด้านหลัง

เสียงฝีเท้าของเพื่อน ๆ ค่อย ๆ ห่างออกไป เหลือเพียงความเงียบในโถงตึกกว้างที่มีเธอกับเขาอยู่ด้วยกัน

ลิลินสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวเดินตามหลังไป แต่เพียงก้าวแรก

“......”

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นห้วน ๆ ทำให้เธอชะงักค้าง

“ยังไม่ชินอีกหรือไง”

ลิลินหันขวับ ดวงตากลมโตสั่นระริก เธอพบว่าแสงเหนือกำลังยืนกอดอก ดวงตาคมกริบจ้องมาเต็ม ๆ

“คะ…คะ?” เสียงเธอสั่นจนแทบไม่เป็นคำ

“การถูกมอง ถูกจับตามอง ถูกพูดถึง” เขาก้าวเข้ามาอีกก้าว ร่างสูงบดบังแสงยามเย็นจนรอบตัวเธอมืดลงทันที “มันเป็นเรื่องธรรมดาในคณะนี้ ถ้ายังกลัวอยู่…ก็อยู่ไม่รอด”

หัวใจลิลินเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมาจากอก เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

“พะ…พี่แสงเหนือหมายความว่า…”

“เมื่อกี้” เขาเอ่ยเสียงเย็น ดวงตาคมไม่ละไปไหน “ฉันเห็น”

คำพูดนั้นเหมือนแรงกดดันมหาศาลตกลงมาทับ เธอเผลอกำชายกระโปรงแน่น ความร้อนผ่าวเอ่อขึ้นบนแก้ม

“พี่…ไม่ต้องใส่ใจหรอกค่ะ เราแค่…” เธอรีบพูดปฏิเสธเสียงสั่น แต่ก็ถูกขัดกลางคัน

“ใครสนว่าฉันจะใส่ใจหรือไม่ใส่ใจ” น้ำเสียงทุ้มต่ำกดหนักจนเธอเงียบงัน “แค่จำเอาไว้อยู่ในที่นี่ไม่ว่าจะทำอะไร คนก็จะจับตามองเธอเสมอโดยเฉพาะในฐานะ น้องรหัสของฉัน”

คำพูดสุดท้ายนั้นกระแทกหัวใจเธอแรงจนแทบหายใจไม่ออก

ลิลินเม้มปากแน่น ความเจ็บปวดจากการถูกมองเย็นชาเมื่อครู่ปะปนกับความสั่นไหวที่ไม่รู้เรียกว่าอะไร

“พี่แสงเหนือ…” เสียงเธอเบาจนแทบไม่ได้ยิน “ทำไมต้องพูดเหมือนฉันเป็นภาระของพี่ด้วย”

เขาเลิกคิ้วเพียงเล็กน้อย ดวงตาคมกริบยังคงเย็นชาเหมือนเดิม แต่ริมฝีปากกลับกระตุกขึ้นบาง ๆ

“เพราะเธออ่อนแอเกินไป มันเลยรกหูรกตาฉัน”

พูดจบ เขาก็ก้าวผ่านเธอไป ร่างสูงใหญ่เดินลงบันไดอย่างสง่างาม ทิ้งกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ไว้ในอากาศ

ลิลินยืนนิ่ง ใจเต้นระรัวจนแทบขาอ่อน เธอกัดริมฝีปากแน่น น้ำตาคลอหน่วยแต่ก็รีบกลืนมันกลับลงไป

เขาเห็นฉันเป็นแค่…น้องรหัสที่ต้องแบกรับไว้จริง ๆ งั้นเหรอ