เข้าสู่ระบบ"ถามจริง? o_O เฮ้อ...สงสารน้องนะ แต่จะทำยังไงได้ เราว่าไทเปเข้าใจเชนนะ อย่าคิดมากเลย^^"เจแปนยังน่ารักและดีกับผม ขนาดผมทำร้ายจิตใจเธอและนอกใจเธอมานานซึ่งผมรู้สึกโชคดีมาก..ที่สิ่งที่ผมทำ มันไม่ได้จบที่เสียใครสักคนไปผมยังมีเพื่อนที่ดี มีแฟนที่ดี..และได้ลงเอยกับคนที่รักผมทั้งใจและตอนนี้มีผมก็มีพยายา
พามาส่งงั้นเหรอ?ผมอึ้งไปเลย...ผมรู้สึกผิดมาก ทำไมผมต้องถ่อไปพระรามสองดูชุดเครื่องนอนเอาวันนี้ ทำไมผมถึงทิ้งโทรศัพท์ปล่อยให้เธอโทรเข้าจนแบตหมดทำไมวะ?!ถ้าไทเปกับลูกเป็นอะไร ผมไม่ให้อภัยตัวเองแน่ๆ"ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริงๆ"ผมยกมือไหว้พี่บุรุษไปรษณีย์รอบที่สิบ ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะยิ้มและตบไหล่ผมเบ
ฉันขยับตัวซ้ายทีขวาทีบนโซฟา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่เพิ่งวางหมาดๆ ขึ้นมากดโทรหาพี่เชนอีกครั้งแต่โทรเท่าไหร่พี่เชนก็ไม่รับ แถมสายหลังๆยังปิดเครื่องอีกต่างหากเขาขับรถอยู่ ติดประชุม หรือยุ่ง? ทำไมไม่บอกฉันบ้าง นี่จะมืดค่ำแล้วนะฉันเป็นห่วง และท้องฉันก็แก่มากด้วย ทำไมพี่เชนกล้าทิ้งฉันไว้แบบนี้ตุบๆฉันคลำ
ตอนนี้เราคุยไปทำไป..แถมยังห้ามลูกเด็กเล็กแดงไปด้วย จนสักพักของเซอร์ไพรส์เราเสร็จ ฉันพับกระดาษผลตรวจเป็นรูปหัวใจห้อยลูกโป่งไว้เพียบแต่!....ลูกโป่งหลายลูก กระดาษพับหัวใจก็หลายดวง พี่เชนจะมีความอดทนไขปริศนาแสนเซอร์ไพรส์ฉันได้ไหม?!"เรียบร้อย! เฮ้อ..พี่เจแปนคิดแผนเซอร์ไพรส์เก่งแบบนี้ เซอร์ไพรส์พี่กัปตั
เรื่องท้องไม่ท้อง..คงต้องเอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้ฉันกับพี่เชนถูกดึงกลับไปนั่งร่วมโต๊ะกับผู้ใหญ่แล้ว และทุกคนก็พูดเป็นเสียงเดียวว่าฉันควรมีลูกแฝด มีแข่งกับพี่เจแปนไปเลย"ไม่ไหวครับๆ คนเดียวก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่?^^" พี่เชนตอบยิ้มๆแล้วตักนู่นตักนี่ให้ฉันกิน"ไม่ไหว? เออๆเดี๋ยวยกโซลให้ไปเลี้ยงหนึ่งวัน คงไม
ฉันก้มมองท้องโตๆพี่เจแปน แล้วพยักหน้าทั้งน้ำตา"ค่ะ ไทเปจะรีบตามไป"ก้อก ก้อก ก้อก..."ออกมาได้แล้ว พวกเธอสองสาว^^" เมื่อฉันเห็นแม่ฮายเคาะประตูเปิดเข้ามา..น้ำตาฉันก็ไหลอีก เพราะฉันจำได้ ว่าเราไม่ถูกกันและเกลียดกันมาก.. แต่วันนี้ท่านกลับมาเป็นที่ปรึกษาและเป็นญาติผู้ใหญ่ให้ฉัน ฉันนึกไม่ถึงจริงๆว่าเราจ
ฉัน : คนที่ว่ากูโง่ มันตายหมดแล้ว-_-DR.KK : จ้าขู่เก่ง แต่ที่พากูไปรับผัวเด็กเป็นเพื่อนคืออะไร คืออารายยยยยย"พี่ธันวาคะ บะหมี่มีเรื่องจะถาม แค่คำถามเดียวค่ะ แล้วหมี่จะกลับ" ฉันกับก้านแก้วเงยหน้าจากจอโทรศัพท์พร้อมกัน จนเห็นหน้าคู่หมั้นหมอธันวาใกล้ๆ เออ..ก็น่ารักดี แต่สู้ทิชาไม่ได้เพื่อนกูสวยสุด ว่า
ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก โชคดีที่ไคล์ยังมีสมอง"ขอให้ฉลาดแบบนี้ไปนานๆ "(ป้าก็คบกับผมไปนานๆสิ อยู่หวงผม..เป็นเจ้าตัวนุ่มนิ่มให้กอดทั้งคืน ถ้าทำผมหลุดมือ..คนอื่นแย่งไปนะ ผมยิ่งเสน่ห์แรงอยู่ด้วย^^)เออ! กูจะโกรธเพราะคำว่าเสน่ห์แรงนี่แหละ-_-ถึงไคล์เขาจะพูดหลงตัวเอง แต่ฉันสบายใจเปราะนึงแล้ว..จึงยอมวางสาย
ฉันแคปรูปอิไม้แล้วส่งให้เจแปนทันที...ซึ่งแปปเดียวเจแปนก็อ่านแล้ว หึรายนี้ก็น่าจะรอผู้ชายง้อเหมือนกันLINE - JAPAN-ฉัน : Send PictureJAPAN : เอิ่มนั่งสมาธิ นี่คือ..เรื่องปกติใช่ไหมคะฉัน : ไม่ปกติผีเข้า ว่าแต่..เธอทนไหวไหมที่ไม่มีอิไม้JAPAN: ไม่ไหวค่ะ..แต่พยายามทน อยู่ๆก็รู้สึกคิดถึงคำขู่เขาฉัน :
"ไปก็ไป-_-" ขณะที่ฉันกำลังหยัดตัวลุกขึ้น หมอฮาวายก็ยื่นมือมาให้ฉันจับและฉันก็เดินผ่านพิพิธภัณฑ์ภาพถ่ายอีกครั้ง จนมาถึงหน้าบ้าน"เฮ้อออออออ โล่ง!^^" ทันทีที่โผล่พ้นประตู..เขาก็ชูแขนขึ้นสองข้างบิดขี้เกียจ ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วหันมายิ้มให้ฉัน"แม่หมอฮาวาย ไว้ใจได้ใช่ไหม?-_-" ฉันจึงถามไปเดินไป"ไ







