เข้าสู่ระบบ"ถามจริง? o_O เฮ้อ...สงสารน้องนะ แต่จะทำยังไงได้ เราว่าไทเปเข้าใจเชนนะ อย่าคิดมากเลย^^"เจแปนยังน่ารักและดีกับผม ขนาดผมทำร้ายจิตใจเธอและนอกใจเธอมานานซึ่งผมรู้สึกโชคดีมาก..ที่สิ่งที่ผมทำ มันไม่ได้จบที่เสียใครสักคนไปผมยังมีเพื่อนที่ดี มีแฟนที่ดี..และได้ลงเอยกับคนที่รักผมทั้งใจและตอนนี้มีผมก็มีพยายา
พามาส่งงั้นเหรอ?ผมอึ้งไปเลย...ผมรู้สึกผิดมาก ทำไมผมต้องถ่อไปพระรามสองดูชุดเครื่องนอนเอาวันนี้ ทำไมผมถึงทิ้งโทรศัพท์ปล่อยให้เธอโทรเข้าจนแบตหมดทำไมวะ?!ถ้าไทเปกับลูกเป็นอะไร ผมไม่ให้อภัยตัวเองแน่ๆ"ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริงๆ"ผมยกมือไหว้พี่บุรุษไปรษณีย์รอบที่สิบ ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะยิ้มและตบไหล่ผมเบ
ฉันขยับตัวซ้ายทีขวาทีบนโซฟา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่เพิ่งวางหมาดๆ ขึ้นมากดโทรหาพี่เชนอีกครั้งแต่โทรเท่าไหร่พี่เชนก็ไม่รับ แถมสายหลังๆยังปิดเครื่องอีกต่างหากเขาขับรถอยู่ ติดประชุม หรือยุ่ง? ทำไมไม่บอกฉันบ้าง นี่จะมืดค่ำแล้วนะฉันเป็นห่วง และท้องฉันก็แก่มากด้วย ทำไมพี่เชนกล้าทิ้งฉันไว้แบบนี้ตุบๆฉันคลำ
ตอนนี้เราคุยไปทำไป..แถมยังห้ามลูกเด็กเล็กแดงไปด้วย จนสักพักของเซอร์ไพรส์เราเสร็จ ฉันพับกระดาษผลตรวจเป็นรูปหัวใจห้อยลูกโป่งไว้เพียบแต่!....ลูกโป่งหลายลูก กระดาษพับหัวใจก็หลายดวง พี่เชนจะมีความอดทนไขปริศนาแสนเซอร์ไพรส์ฉันได้ไหม?!"เรียบร้อย! เฮ้อ..พี่เจแปนคิดแผนเซอร์ไพรส์เก่งแบบนี้ เซอร์ไพรส์พี่กัปตั
เรื่องท้องไม่ท้อง..คงต้องเอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้ฉันกับพี่เชนถูกดึงกลับไปนั่งร่วมโต๊ะกับผู้ใหญ่แล้ว และทุกคนก็พูดเป็นเสียงเดียวว่าฉันควรมีลูกแฝด มีแข่งกับพี่เจแปนไปเลย"ไม่ไหวครับๆ คนเดียวก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่?^^" พี่เชนตอบยิ้มๆแล้วตักนู่นตักนี่ให้ฉันกิน"ไม่ไหว? เออๆเดี๋ยวยกโซลให้ไปเลี้ยงหนึ่งวัน คงไม
ฉันก้มมองท้องโตๆพี่เจแปน แล้วพยักหน้าทั้งน้ำตา"ค่ะ ไทเปจะรีบตามไป"ก้อก ก้อก ก้อก..."ออกมาได้แล้ว พวกเธอสองสาว^^" เมื่อฉันเห็นแม่ฮายเคาะประตูเปิดเข้ามา..น้ำตาฉันก็ไหลอีก เพราะฉันจำได้ ว่าเราไม่ถูกกันและเกลียดกันมาก.. แต่วันนี้ท่านกลับมาเป็นที่ปรึกษาและเป็นญาติผู้ใหญ่ให้ฉัน ฉันนึกไม่ถึงจริงๆว่าเราจ
"ไม่เคยค่ะ""ไม่เคย? หรือคุณไม่รู้ครับ?" สายตาที่หนักแน่น..ที่ฉันหวังยืนยัน อยู่ๆมันก็อ่อนวูบลง"ค่ะ..ไม่รู้ น้องไม่ได้บอกอะไร แต่ฉันคิดว่าไม่ค่ะ""ครับ..ไว้ผมจะถามคนไข้เอง" หมอขีดปากกาสีแดงในช่องอะไรสักอย่าง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา..แล้วส่งกระดาษแผ่นนั้นให้ฉัน"นี่คือวิธีเกลี้ยกล่อมคนไข้มาพบผม ที่ผมขีด
มันหยิบกระดาษสองสามแผ่นออกมา..ยื่นให้ผมอ่าน พอผมคลี่ดูก็คล้ายๆกับใบส่งตัวหรือใบวินิฉัยอะไรสักอย่าง ที่เขียนชัดเจน..ถึงอาการและลักษณะของคนเป็นโรคนิมโฟมาเนีย วงเล็บสีแดง..มีลักษณะตรงกันหลายข้อ"มีคู่นอนหลายคน..มีเพศสัมพันธ์กับใครก็ได้"ผมอ่านข้อนี้เบาๆแล้วขมวดคิ้วสงสัย จนไอ้เชนมันพยักหน้าตาม"ใช่ ถ้าก
ฉันจึงหลับตาลงกลืนไวน์ลงคอช้าๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นมาสบตากับคนที่รอคำตอบอยู่"เรื่องหมอฮาวายกำลังเคลียร์ แต่ฉันยืนยัน..ว่าไม่มีอะไรกับเขา รู้สึกเหมือนเพื่อนคนนึง..."ไคล์หน้าถอดสีนิดหน่อย...เมื่อฉันไม่ยื่นคำขาด จนฉันต้องวางแก้วไวน์ลง แล้วเอื้อมมืออุ่นๆตัวเองจับมือเขา"อีกอย่างรูปที่นายเห็น..ฉันแค่ปลอบใจห
"อ๊ะ อ๋าา" ฉันเชิดหน้าขึ้น..ปล่อยเสียงกระเส่าแสนเสียวซ่านออกมาทันที..เมื่อแก่นกายที่เบียดเสียดถูกทับมิดด้าม ..จนมือหนาที่ประคองร่างเริ่มยกบั้นท้ายช้าๆเบาๆ เขาทำลายความฝืดเคืองที่ร่องสาว...ด้วยน้ำรักที่เปียกและแชะนำทางไม่นานเสียงน้ำแจะๆก็ดังประสาน เมื่อมือใหญ่ที่ยกบั้นท้ายช่วยฉัน เขายกมันขึ้นสุด..ลง







