Mag-log in"ถามจริง? o_O เฮ้อ...สงสารน้องนะ แต่จะทำยังไงได้ เราว่าไทเปเข้าใจเชนนะ อย่าคิดมากเลย^^"เจแปนยังน่ารักและดีกับผม ขนาดผมทำร้ายจิตใจเธอและนอกใจเธอมานานซึ่งผมรู้สึกโชคดีมาก..ที่สิ่งที่ผมทำ มันไม่ได้จบที่เสียใครสักคนไปผมยังมีเพื่อนที่ดี มีแฟนที่ดี..และได้ลงเอยกับคนที่รักผมทั้งใจและตอนนี้มีผมก็มีพยายา
พามาส่งงั้นเหรอ?ผมอึ้งไปเลย...ผมรู้สึกผิดมาก ทำไมผมต้องถ่อไปพระรามสองดูชุดเครื่องนอนเอาวันนี้ ทำไมผมถึงทิ้งโทรศัพท์ปล่อยให้เธอโทรเข้าจนแบตหมดทำไมวะ?!ถ้าไทเปกับลูกเป็นอะไร ผมไม่ให้อภัยตัวเองแน่ๆ"ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริงๆ"ผมยกมือไหว้พี่บุรุษไปรษณีย์รอบที่สิบ ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะยิ้มและตบไหล่ผมเบ
ฉันขยับตัวซ้ายทีขวาทีบนโซฟา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่เพิ่งวางหมาดๆ ขึ้นมากดโทรหาพี่เชนอีกครั้งแต่โทรเท่าไหร่พี่เชนก็ไม่รับ แถมสายหลังๆยังปิดเครื่องอีกต่างหากเขาขับรถอยู่ ติดประชุม หรือยุ่ง? ทำไมไม่บอกฉันบ้าง นี่จะมืดค่ำแล้วนะฉันเป็นห่วง และท้องฉันก็แก่มากด้วย ทำไมพี่เชนกล้าทิ้งฉันไว้แบบนี้ตุบๆฉันคลำ
ตอนนี้เราคุยไปทำไป..แถมยังห้ามลูกเด็กเล็กแดงไปด้วย จนสักพักของเซอร์ไพรส์เราเสร็จ ฉันพับกระดาษผลตรวจเป็นรูปหัวใจห้อยลูกโป่งไว้เพียบแต่!....ลูกโป่งหลายลูก กระดาษพับหัวใจก็หลายดวง พี่เชนจะมีความอดทนไขปริศนาแสนเซอร์ไพรส์ฉันได้ไหม?!"เรียบร้อย! เฮ้อ..พี่เจแปนคิดแผนเซอร์ไพรส์เก่งแบบนี้ เซอร์ไพรส์พี่กัปตั
เรื่องท้องไม่ท้อง..คงต้องเอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้ฉันกับพี่เชนถูกดึงกลับไปนั่งร่วมโต๊ะกับผู้ใหญ่แล้ว และทุกคนก็พูดเป็นเสียงเดียวว่าฉันควรมีลูกแฝด มีแข่งกับพี่เจแปนไปเลย"ไม่ไหวครับๆ คนเดียวก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่?^^" พี่เชนตอบยิ้มๆแล้วตักนู่นตักนี่ให้ฉันกิน"ไม่ไหว? เออๆเดี๋ยวยกโซลให้ไปเลี้ยงหนึ่งวัน คงไม
ฉันก้มมองท้องโตๆพี่เจแปน แล้วพยักหน้าทั้งน้ำตา"ค่ะ ไทเปจะรีบตามไป"ก้อก ก้อก ก้อก..."ออกมาได้แล้ว พวกเธอสองสาว^^" เมื่อฉันเห็นแม่ฮายเคาะประตูเปิดเข้ามา..น้ำตาฉันก็ไหลอีก เพราะฉันจำได้ ว่าเราไม่ถูกกันและเกลียดกันมาก.. แต่วันนี้ท่านกลับมาเป็นที่ปรึกษาและเป็นญาติผู้ใหญ่ให้ฉัน ฉันนึกไม่ถึงจริงๆว่าเราจ
ผมกำมือถือแน่นมาก ไอ้ไคล์ก็เหมือนกัน... ตอนนี้เรายืนอยู่ทางเดินโรงแรมห้าดาวประเทศสิงคโปร์ ที่ไฟแม่งสลัวๆเหมาะกับการฆ่าคนชะมัดก็อยากฆ่าจริงๆนั่นแหละ เพราะผมกับไอ้ไคล์โดนปั่นหัวเละ ผมบินกลับตีหนึ่ง..ตื่นเช้าปุ๊บตีตั๋วมาสิงคโปร์อีกรอบ เรื่องวุ่นวายทั้งหมดเป็นเพราะพี่สาวผมคนเดียว!เจ๊ใบแม่ง..เจ้าคิดเจ้
ฉันพยักหน้าตามงงๆ เพราะพูดอะไรไม่ออก พูดไม่ทันด้วย พี่ใบไม้กำลังสอนให้ฉันเข้มแข็งใช่ไหม? เพราะนี่มันยุคไหนแล้ว เราต้องเป็นผู้หญิงสมัยใหม่ เรามีสิทธิเลือก มีสิทธิคิด มีสิทธิทุกอย่างหลังจากกำชับคานะรอบที่หก พี่ใบไม้กับฉันก็เดินขึ้นรถที่จอดอยู่หน้าร้านพร้อมกัน พอขึ้นมาเราก็นั่งนิ่งถอนหายใจอยู่แบบนั้น
"Cabin crew prepare for take off " กูอยากอัดเสียงไปล้อมัน เสียงอิไม้คือ...เก็กหล่อมาก-_-จบเสียงประกาศแอร์ก็รีบเดินเช็คผู้โดยสารตั้งแต่แถวหน้าสุดยันแถวสุดท้าย ก่อนพวกเธอทั้งหลายจะเดินไปนั่งประจำที่ แหม..บังเอิญจริงๆ เก้าอี้นังกวางที่อยู่ติดประตูเครื่องมันหันมาที่ฉันเป๊ะๆโชคดีที่ไคล์เขาไม่หลับด้วย..
งั้นแกล้งไปซื้อยาอะไรดีวะ? ฉันก็ปกติดี..ส่วนเจแปน เอ้อ..เจแปน!"เจแปน ฉันจะแวะร้านยาน้องสาวไคล์ เธอลงไปด้วยสิ เห็นเวียนๆหัวไปปรึกษาคานะดูเผื่อได้วิตามินมากิน-_-"เจแปนหยุดคิดแปปนึง ก็ดึงสายกระเป๋าสะพายทันที"โอเคค่ะ ^^" แล้วฉันก็ได้เจแปนเป็นเครื่องมือ ให้เธอปรึกษาคานะเรื่องสุขภาพ มีโอกาสเมื่อไหร่ฉัน







