Mag-log in"ถามจริง? o_O เฮ้อ...สงสารน้องนะ แต่จะทำยังไงได้ เราว่าไทเปเข้าใจเชนนะ อย่าคิดมากเลย^^"เจแปนยังน่ารักและดีกับผม ขนาดผมทำร้ายจิตใจเธอและนอกใจเธอมานานซึ่งผมรู้สึกโชคดีมาก..ที่สิ่งที่ผมทำ มันไม่ได้จบที่เสียใครสักคนไปผมยังมีเพื่อนที่ดี มีแฟนที่ดี..และได้ลงเอยกับคนที่รักผมทั้งใจและตอนนี้มีผมก็มีพยายา
พามาส่งงั้นเหรอ?ผมอึ้งไปเลย...ผมรู้สึกผิดมาก ทำไมผมต้องถ่อไปพระรามสองดูชุดเครื่องนอนเอาวันนี้ ทำไมผมถึงทิ้งโทรศัพท์ปล่อยให้เธอโทรเข้าจนแบตหมดทำไมวะ?!ถ้าไทเปกับลูกเป็นอะไร ผมไม่ให้อภัยตัวเองแน่ๆ"ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริงๆ"ผมยกมือไหว้พี่บุรุษไปรษณีย์รอบที่สิบ ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะยิ้มและตบไหล่ผมเบ
ฉันขยับตัวซ้ายทีขวาทีบนโซฟา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่เพิ่งวางหมาดๆ ขึ้นมากดโทรหาพี่เชนอีกครั้งแต่โทรเท่าไหร่พี่เชนก็ไม่รับ แถมสายหลังๆยังปิดเครื่องอีกต่างหากเขาขับรถอยู่ ติดประชุม หรือยุ่ง? ทำไมไม่บอกฉันบ้าง นี่จะมืดค่ำแล้วนะฉันเป็นห่วง และท้องฉันก็แก่มากด้วย ทำไมพี่เชนกล้าทิ้งฉันไว้แบบนี้ตุบๆฉันคลำ
ตอนนี้เราคุยไปทำไป..แถมยังห้ามลูกเด็กเล็กแดงไปด้วย จนสักพักของเซอร์ไพรส์เราเสร็จ ฉันพับกระดาษผลตรวจเป็นรูปหัวใจห้อยลูกโป่งไว้เพียบแต่!....ลูกโป่งหลายลูก กระดาษพับหัวใจก็หลายดวง พี่เชนจะมีความอดทนไขปริศนาแสนเซอร์ไพรส์ฉันได้ไหม?!"เรียบร้อย! เฮ้อ..พี่เจแปนคิดแผนเซอร์ไพรส์เก่งแบบนี้ เซอร์ไพรส์พี่กัปตั
เรื่องท้องไม่ท้อง..คงต้องเอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้ฉันกับพี่เชนถูกดึงกลับไปนั่งร่วมโต๊ะกับผู้ใหญ่แล้ว และทุกคนก็พูดเป็นเสียงเดียวว่าฉันควรมีลูกแฝด มีแข่งกับพี่เจแปนไปเลย"ไม่ไหวครับๆ คนเดียวก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่?^^" พี่เชนตอบยิ้มๆแล้วตักนู่นตักนี่ให้ฉันกิน"ไม่ไหว? เออๆเดี๋ยวยกโซลให้ไปเลี้ยงหนึ่งวัน คงไม
ฉันก้มมองท้องโตๆพี่เจแปน แล้วพยักหน้าทั้งน้ำตา"ค่ะ ไทเปจะรีบตามไป"ก้อก ก้อก ก้อก..."ออกมาได้แล้ว พวกเธอสองสาว^^" เมื่อฉันเห็นแม่ฮายเคาะประตูเปิดเข้ามา..น้ำตาฉันก็ไหลอีก เพราะฉันจำได้ ว่าเราไม่ถูกกันและเกลียดกันมาก.. แต่วันนี้ท่านกลับมาเป็นที่ปรึกษาและเป็นญาติผู้ใหญ่ให้ฉัน ฉันนึกไม่ถึงจริงๆว่าเราจ
ฉันขับรถมาส่งก้านแก้วที่คอนโด แต่พอจอดรถให้ก้านแก้วลงไป ไคล์ไม่รู้มาจากไหน!!..เขารีบเปิดประตูรถขึ้นมานั่งทันที ก่อนที่จะยื่นอมยิ้มอันใหญ่สายรุ้งผูกโบว์ริบบิ้นสีแดงมาให้ฉัน"อะไร ฉันไม่ใช่เด็ก-_-" ฉันมองอมยิ้มนั้นงงๆ ใหญ่ขนาดนี้กูเป็นเบาหวานตายพอดี"แต่ป้ามีผัวเด็ก อมมั้ย...เผื่อจะได้ยิ้ม^^" ฉันรีบดึ
"ลูกน้องที่ทำตัวแบบแก ควรไปทำงานที่โรงงานปลาเค็ม ฉันบริหารตามกฎบริษัท มันจะมีแค่พนักงานที่ไม่มีคุณภาพเท่านั้นแหละ..ที่ดีดดิ้นจะเป็นจะตาย! ถ้าใครอยากออกรับไม่ได้ก็เชิญ! เพราะฉันจะถือเป็นพนักงานเกรด'ต่ำ' ที่ไม่เหมาะสมกับบริษัทฉัน!!!"ผมออกมาจากลิฟต์ไม่นาน..ก็ต้องรีบหยุดชะงัก เมื่อเห็นพนักงานในบริษัทยื
ทุกอย่างหยุดชะงัก มือที่ง้างขึ้น..ก็ง้างอยู่แบบนั้น มีแค่สายตากัปตันที่ค่อยๆมองต่ำลงที่ท้อง"มองอะไร?! ถ้าตีลูกเจแปน ได้เห็นดีกันแน่!!!>[]ถ้ากัปตันใช้แต่อารมณ์ ลูกไม่รักนะคะ!""......" พอได้ยินคำนั้น กัปตันก็มองหน้าฉันทันที เขาเหมือนคนไม่มีสติ..ไม่มีอะไรเลย สีหน้าแววตาดูร่องลอยและว่างเป
"คุณบอส...แต่รษากำลังไม่มีงานทำ เพราะคุณใบไม้ดิสเครดิตด้วยอารมณ์นะคะ เธอเขียนเหตุผลที่ไล่ออกตอนกำลังโกรธรษา มันก็เลยพาลแย่...""เรื่องของเธอ..ไม่เกี่ยวกับฉัน และที่ขู่เรื่องเจแปนนั่น..." ลุงบอสเอามือล้วงกระเป๋า แล้วหันมายิ้มให้ลูกสาวตัวเอง ก่อนท่านจะเอามือลูบหัวเล่น..ทั้งที่สายตาของคนตัวเล็ก..มองตรง







