Mag-log in"ถามจริง? o_O เฮ้อ...สงสารน้องนะ แต่จะทำยังไงได้ เราว่าไทเปเข้าใจเชนนะ อย่าคิดมากเลย^^"เจแปนยังน่ารักและดีกับผม ขนาดผมทำร้ายจิตใจเธอและนอกใจเธอมานานซึ่งผมรู้สึกโชคดีมาก..ที่สิ่งที่ผมทำ มันไม่ได้จบที่เสียใครสักคนไปผมยังมีเพื่อนที่ดี มีแฟนที่ดี..และได้ลงเอยกับคนที่รักผมทั้งใจและตอนนี้มีผมก็มีพยายา
พามาส่งงั้นเหรอ?ผมอึ้งไปเลย...ผมรู้สึกผิดมาก ทำไมผมต้องถ่อไปพระรามสองดูชุดเครื่องนอนเอาวันนี้ ทำไมผมถึงทิ้งโทรศัพท์ปล่อยให้เธอโทรเข้าจนแบตหมดทำไมวะ?!ถ้าไทเปกับลูกเป็นอะไร ผมไม่ให้อภัยตัวเองแน่ๆ"ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริงๆ"ผมยกมือไหว้พี่บุรุษไปรษณีย์รอบที่สิบ ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะยิ้มและตบไหล่ผมเบ
ฉันขยับตัวซ้ายทีขวาทีบนโซฟา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่เพิ่งวางหมาดๆ ขึ้นมากดโทรหาพี่เชนอีกครั้งแต่โทรเท่าไหร่พี่เชนก็ไม่รับ แถมสายหลังๆยังปิดเครื่องอีกต่างหากเขาขับรถอยู่ ติดประชุม หรือยุ่ง? ทำไมไม่บอกฉันบ้าง นี่จะมืดค่ำแล้วนะฉันเป็นห่วง และท้องฉันก็แก่มากด้วย ทำไมพี่เชนกล้าทิ้งฉันไว้แบบนี้ตุบๆฉันคลำ
ตอนนี้เราคุยไปทำไป..แถมยังห้ามลูกเด็กเล็กแดงไปด้วย จนสักพักของเซอร์ไพรส์เราเสร็จ ฉันพับกระดาษผลตรวจเป็นรูปหัวใจห้อยลูกโป่งไว้เพียบแต่!....ลูกโป่งหลายลูก กระดาษพับหัวใจก็หลายดวง พี่เชนจะมีความอดทนไขปริศนาแสนเซอร์ไพรส์ฉันได้ไหม?!"เรียบร้อย! เฮ้อ..พี่เจแปนคิดแผนเซอร์ไพรส์เก่งแบบนี้ เซอร์ไพรส์พี่กัปตั
เรื่องท้องไม่ท้อง..คงต้องเอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้ฉันกับพี่เชนถูกดึงกลับไปนั่งร่วมโต๊ะกับผู้ใหญ่แล้ว และทุกคนก็พูดเป็นเสียงเดียวว่าฉันควรมีลูกแฝด มีแข่งกับพี่เจแปนไปเลย"ไม่ไหวครับๆ คนเดียวก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่?^^" พี่เชนตอบยิ้มๆแล้วตักนู่นตักนี่ให้ฉันกิน"ไม่ไหว? เออๆเดี๋ยวยกโซลให้ไปเลี้ยงหนึ่งวัน คงไม
ฉันก้มมองท้องโตๆพี่เจแปน แล้วพยักหน้าทั้งน้ำตา"ค่ะ ไทเปจะรีบตามไป"ก้อก ก้อก ก้อก..."ออกมาได้แล้ว พวกเธอสองสาว^^" เมื่อฉันเห็นแม่ฮายเคาะประตูเปิดเข้ามา..น้ำตาฉันก็ไหลอีก เพราะฉันจำได้ ว่าเราไม่ถูกกันและเกลียดกันมาก.. แต่วันนี้ท่านกลับมาเป็นที่ปรึกษาและเป็นญาติผู้ใหญ่ให้ฉัน ฉันนึกไม่ถึงจริงๆว่าเราจ
"เธอลงไปก่อน ฉันจะเอารถไปจอด" เมื่อผมจอดรถเทียบประตูบริษัท ผมก็ปลดล็อคให้เจแปนลง แต่ระหว่างที่เธอหันไปจับที่เปิด เธอก็ส่งมือกลับมากวักเรียกผม"กัปตันๆๆ กวางค่ะ มากับใครไม่รู้ รปภ.คุมเข้มมาก ไปก่อเรื่องมาแน่เลย" ผมหันขวับไปมองทันที ก่อนจะก้มหัวลงนิดๆเพื่อมองลอดกระจกรถ จนเห็นสองคนนั้นเดินออกมาด้วยสีหน
"โชคดีเชี้ยอะไร บ้าเอ้ย..กูทรมานชิบ ไอ้ไม้มึงช่วยอะไรกูหน่อยดิ-_-" ผมหันขวับมองไอ้ไคล์ทันที อย่าบอกนะ...ว่าจะขอดมนมผม!!!!"ถ้าขอดมนมกู กูตัดเพื่อนนะไอ้สัส-_-" ไอ้ไคล์เบะปากทำท่าจะอ้วกทันที"เอียะ..อย่าพูดกูจะอ้วก... ""แล้วมึงจะใช้กูช่วยอะไรล่ะ!-_-" พอผมถามทวน..ไอ้ไคล์ก็เงยหน้าขึ้นมองกระจกสักพัก ก่อ
KAI : กวางเป็นคนอื่นนะ อย่าเอาเข้ามาเกี่ยว...ผมไม่ยุ่งอยู่แล้ว KAI : คุยกันต่อหน้าไหม? ผมไปหานะ BAIMAI : ไม่ต้อง TONMAI : ไม่ต้องอะไร?! บินไปมาเหนื่อยนะเว้ย BAIMAI : แล้วแกเป็นนักบินทำซากอะไร JAPAN : กัปตันบินไปไหนอีกคะ ปกติไม่มีบินนี่? ว่างเหรอ
ขึ้นเครื่องมาฉันกับไคล์ก็นั่งแถวหน้าสุด ซึ่งคนข้างๆฉันหงุดหงิดนิดหน่อยที่สายการบินให้เครื่องลำเล็ก เพราะเขาบอกว่ามันมีโอกาสที่จะโคลงเคลงและสั่นกว่าตอนนี้แอร์บนเครื่องเดินกันให้ควัก ฉันที่นั่งแถวหน้าสุดได้ยืดขาสบายๆ และได้เห็นเจแปนกับแอร์คนนึงทำอะไรต่อมิอะไรไปด้วย ส่วนนังกวางพอฉันขึ้นเครื่องมันก็หาย







