Mag-log in"ถามจริง? o_O เฮ้อ...สงสารน้องนะ แต่จะทำยังไงได้ เราว่าไทเปเข้าใจเชนนะ อย่าคิดมากเลย^^"เจแปนยังน่ารักและดีกับผม ขนาดผมทำร้ายจิตใจเธอและนอกใจเธอมานานซึ่งผมรู้สึกโชคดีมาก..ที่สิ่งที่ผมทำ มันไม่ได้จบที่เสียใครสักคนไปผมยังมีเพื่อนที่ดี มีแฟนที่ดี..และได้ลงเอยกับคนที่รักผมทั้งใจและตอนนี้มีผมก็มีพยายา
พามาส่งงั้นเหรอ?ผมอึ้งไปเลย...ผมรู้สึกผิดมาก ทำไมผมต้องถ่อไปพระรามสองดูชุดเครื่องนอนเอาวันนี้ ทำไมผมถึงทิ้งโทรศัพท์ปล่อยให้เธอโทรเข้าจนแบตหมดทำไมวะ?!ถ้าไทเปกับลูกเป็นอะไร ผมไม่ให้อภัยตัวเองแน่ๆ"ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริงๆ"ผมยกมือไหว้พี่บุรุษไปรษณีย์รอบที่สิบ ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะยิ้มและตบไหล่ผมเบ
ฉันขยับตัวซ้ายทีขวาทีบนโซฟา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่เพิ่งวางหมาดๆ ขึ้นมากดโทรหาพี่เชนอีกครั้งแต่โทรเท่าไหร่พี่เชนก็ไม่รับ แถมสายหลังๆยังปิดเครื่องอีกต่างหากเขาขับรถอยู่ ติดประชุม หรือยุ่ง? ทำไมไม่บอกฉันบ้าง นี่จะมืดค่ำแล้วนะฉันเป็นห่วง และท้องฉันก็แก่มากด้วย ทำไมพี่เชนกล้าทิ้งฉันไว้แบบนี้ตุบๆฉันคลำ
ตอนนี้เราคุยไปทำไป..แถมยังห้ามลูกเด็กเล็กแดงไปด้วย จนสักพักของเซอร์ไพรส์เราเสร็จ ฉันพับกระดาษผลตรวจเป็นรูปหัวใจห้อยลูกโป่งไว้เพียบแต่!....ลูกโป่งหลายลูก กระดาษพับหัวใจก็หลายดวง พี่เชนจะมีความอดทนไขปริศนาแสนเซอร์ไพรส์ฉันได้ไหม?!"เรียบร้อย! เฮ้อ..พี่เจแปนคิดแผนเซอร์ไพรส์เก่งแบบนี้ เซอร์ไพรส์พี่กัปตั
เรื่องท้องไม่ท้อง..คงต้องเอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้ฉันกับพี่เชนถูกดึงกลับไปนั่งร่วมโต๊ะกับผู้ใหญ่แล้ว และทุกคนก็พูดเป็นเสียงเดียวว่าฉันควรมีลูกแฝด มีแข่งกับพี่เจแปนไปเลย"ไม่ไหวครับๆ คนเดียวก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่?^^" พี่เชนตอบยิ้มๆแล้วตักนู่นตักนี่ให้ฉันกิน"ไม่ไหว? เออๆเดี๋ยวยกโซลให้ไปเลี้ยงหนึ่งวัน คงไม
ฉันก้มมองท้องโตๆพี่เจแปน แล้วพยักหน้าทั้งน้ำตา"ค่ะ ไทเปจะรีบตามไป"ก้อก ก้อก ก้อก..."ออกมาได้แล้ว พวกเธอสองสาว^^" เมื่อฉันเห็นแม่ฮายเคาะประตูเปิดเข้ามา..น้ำตาฉันก็ไหลอีก เพราะฉันจำได้ ว่าเราไม่ถูกกันและเกลียดกันมาก.. แต่วันนี้ท่านกลับมาเป็นที่ปรึกษาและเป็นญาติผู้ใหญ่ให้ฉัน ฉันนึกไม่ถึงจริงๆว่าเราจ
"ร้องไห้ ให้ฉันดูก่อน-_-" ไคล์เป็นคนเดียวที่เอามือกุมท้องหัวเราะ ส่วนหน้าอิไม้คือบอกบุญไม่รับมาก..แต่ฉันรู้สึกเหมือนมันจะร้องไห้จริงๆนะ หรือตาฝาด?"เออ ผมจะร้องจริงๆนั่นแหละ ไม่องไม่อายแม่งแล้ว...ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยวะ นี่ผมถูกเทเหรอ? เจ๊ช่วยหน่อยดิวะ"สงสารก็สงสาร สมน้ำหน้าก็สมน้ำหน้า เฮ้อ.."เจแ
ฉันนั่งรอใจจดใจจ่อรออยู่นาน ที่รู้สึกนานเพราะลุ้นว่ากัปตันต้นไม้จะมาถึงก่อนนี่แหละ จนสักพักฉันก็เห็นรถตู้คันนึงขับมาจอด ก่อนจะมีพี่ผู้ชายสวมชุดยูนิฟอร์มคล้ายๆคนขับรถในละคร เดินมาหาฉัน"สวัสดีครับ ใช่คุณเจแปนใช่ไหมครับ..""ใช่ค่ะ.^^""คุณบอสกับคุณกิ่งให้ผมมารับครับ^^" ฉันยิ้มและก้มหัวให้พี่เขานิดหน่อ
คุณย่าเริ่มเม้มปากแน่น จนฉันได้ยินเสียงถอนหายใจแรงๆฟึดฟัดหลายที"เฮ้อ..มันน่านัก เมื่อไหร่จะมาล่ะเจ้าตัวดีเนี่ย มีแต่ปัญหาไม่จบไม่สิ้น!"แล้วเราทุกคนก็หันไปมองที่ประตูบ้านพร้อมกัน เมื่อได้ยินเสียงรถสปอร์ทขับเข้ามาและดับเครื่อง ก่อนที่จะมีคนดีดตัวลุก แล้วก้าวฉับๆตรงไปที่ประตูกอดอกรอใช่คุณย่านั่นเอง.
ยิ่งมือที่คุ้นเคยลูบแผ่นหลังผมและจิกเล็บลง...ผมยิ่งไม่รอช้า รีบกดริมฝีปากหนักๆลงตามซอกคอและใบหน้า จวบจนเนินอกที่ผมกำลังใช้สองมือปลดพันธนาการเสื้อผ้าออกไปพริบตาเดียวมือผมก็ปลดทุกอย่างที่ปกปิดเรือนร่างได้ ตั้งแต่เสื้อ บราเซีย กระโปรง..จนไปถึงแพนตี้สีดำลูกไม้ที่ผมโปรดตัวนั้นจากนั้นผมก็ยกขาเธอชันขึ้นห







