9.  เราเลิกกันเถอะ

ท่านรองประธานเดินออกจากห้องน้องสาวก็เดินผ่านแผนกออกแบบไปเพื่อที่จะไปลิฟต์แต่สายตากวาดมองรอบๆ ก็ไม่เห็นคนตัวเล็กที่มองหาจนชะลอเพื่อที่จะหยุดหาเพื่อให้แน่ใจ 

“ตอนนี้แผนกออกแบบเรามีทั้งหมดกี่คนครับ” เป็นสองที่ตอบเจ้านายหนุ่ม

“มี 5คนครับท่านรอง มีผมสองคน น้องอีก2คนไปลูกค้า และก็น้องบัวพนักงานใหม่ และก็ถ้ารวมคุณกิ่งก็6คนครับ”

“แล้วพนักงานใหม่ไปไหนล่ะ ทำงานเป็น ไงบ้าง” ถามพลางกวาดสายตาหาจนพนักงานสองหนุ่มมองหน้ากันอย่างสงสัยเจ้านายหนุ่มมาแปลก ท่านรองประธานจึงพูดต่อเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต

มันก็แปลกอยู่เหมือนกันเขาเองก็ไม่แทบจะไม่ลงมาแผนกนี้เลยด้วยซ้ำส่วนมากก็จะเป็นน้องสาวที่ขึ้นไปพบ

“นั่งเบียดกันอึดอัดไหม ผมกำลังให้กิ่งดูที่นั่งให้นะ เดี๋ยวจะทำงานไม่สะดวกกัน”

“ขอบคุณครับท่านรอง....เอ่อน้องบัวเค้าขอลางานด่วนครับพอดีเมื่อครู่เห็นคุณกิ่งติดคุยงานกับท่านรองน้องเลยรีบออกไปด่วน ฝากพวกผมแจ้งคุณกิ่งแทนเห็นบอกว่าแม่ไม่สบายอาการไม่ดีครับ”

“แม่ไม่สบายงั้นเหรอ...งั้นผมไปล่ะ” ทั้งสองหนุ่มก็โค้งคำนับให้เจ้านายหนุ่มก่อนที่จะหันมาคุยกัน

“แกว่าไหมตั้งแต่น้องบัวของฉันเข้ามาอะไรๆก็สวยงามไปหมด หันไปก็เจอของสวยๆงามๆ เดินผ่านที กลิ่มนี่หอมมาเลยกูนี่คิดถึงเมียที่บ้านเลยอยากกลับไปฟัดเลย” กรหนุ่มทะเล้นเอ่ยขึ้น

“ดีล่ะที่มึงได้กลิ่นหอมและอยากกลับไปฟัดเมียที่บ้าน”สองหนุ่มมองหน้ากันล่ะหัวเราะแบบผู้ชายทะลึ่งคุยกัน 

“คุณกร คุณสอง!! กิ่งเชิญที่ห้องหน่อยค่ะ” 

สอง “ค้าบบบบบบ”

 กร “มึงหัวเราะดังเป็นไงล่ะ”

@ห้องท่านรองประธาน

หลังจากกลับมาจากห้องกิ่งกานดากันต์พิมุกต์ก็แวะหาผู้ช่วยหนุ่มถามว่าถึงเรื่องที่ให้ไปสืบ

“เจ้านายครับพึ่งผ่านไปสองชั่วโมงเองนะครับ ขอเวลาให้คนของผมทำงานหน่อยครับก่อนหกโมงวันนี้ทราบแน่ครับ”

 กันต์พิมุกต์กลับมานั่งทำงานที่ค้างไว้ แต่ก็ไม่วายใจอยากให้ถึงหกโมงเย็นเร็วๆ สิ่งที่ตอบตัวเองไม่ได้คือทำไมผู้หญิงคนนี้ยังมีอิทธิพลต่อหัวใจของเขาอยู่

17.50 น.

“เจ้านายครับเรื่องที่ให้ผมไปสืบผมได้เรื่องมาแล้วนะครับ”

“ดีก่อนหกโมงจริงๆ ว่ามา!” ชายหนุ่มวางปากกาในมือลงเพื่อที่จะฟังเรื่องที่รอฟังครึ่งค่อนวัน

“ตอนนี้คุณบัวเธอพักอยู่ที่คอนโดXX ไม่ไกลจากที่นี่ครับ เป็นคอนโดเป็นชื่อของเธอ และก็ทุกเย็นวันศุกร์เธอก็จะกลับบ้านแถวชานเมืองโดยรถไฟฟ้าครับ” ชายหนุ่มตั้งใจฟังและก็เงยหน้าขึ้นมองผู้ช่วยหนุ่มเพราะว่าหยุดอ่าน (พักหายใจก่อน)

 “ตอนนี้เธออยู่กับคุณแม่ และก็คนรับใช้เก่าแก่อยู่สองคนชื่อพุดตาลเป็นแม่นมของเธอและนายสนและก็หลานสาวของสองคนเก่าแก่นี่แหล่ะครับ” ผู้ช่วยหนุ่มรายงานจบชายหนุ่มก็ขมวดคิ้วสงสัย

“แล้วคุณอา..เอ่อคุณพ่อของบุษยาไปไหน”

“เห็นว่าเสียไปแล้วตั้งแต่เธอกำลังจะขึ้นปี2 นะครับเป็นเส้นเลือดในสมองแตกแล้วก็เอ่อ เสียหลังจากล้มป่วยไม่นานครับ และก็บริษัทของเราก็ให้ทุนการศึกษาเธอมาตั้งแต่ปี2 จนเรียนจบครับ”

“ใครเป็นคนคัดเลือกแล้วเงินจ่ายจากบัญชีของบริษัทไหน ทำไมฉันไม่เคยเซ็น เช็คไม่เคยผ่านตาเรื่องนี้เลย” ท่านรองประธานหนุ่มยิงคำถามที่สงสัยตั้งแต่วันแรกที่บุษยาปรากฎตัวที่นี่ในฐานะพนักงานใหม่นักเรียนทุน 

“ผมคิดว่าท่านประธานเป็นคนที่ทราบเรื่องนี้ครับ เงินออกจากบริษัท อาร์เค โกลด์ อีเว้น จำกัด ครับตอนนั้นคนที่เซ็นต์อนุมัติจ่ายมีแค่ท่านประธานและคุณใหญ่ครับ ซึ่งเราก็ทราบดีว่าคุณใหญ่ไม่เคยเข้ามาบริหารเพียงแค่ท่านประธานใช้ชื่อเป็นกรรมการให้ครบตามกฎหมายเฉยๆครับ”

“คุณพ่องั้นเหรอ อืมมม....แต่ตอนนี้ฉันเป็นประธานกรรมการ และยัยกิ่งเป็นรองประธาน บริษัท อาร์เค โกลด์ อีเว้น เมื่อไม่นานมานี้เอง” เขาและผู้ช่วยหนุ่มนั่งคุยกันเดิมทีแค่ต้องการทราบว่าบุษยาเป็นอยู่ยังไง และที่สำคัญที่เค้าอยากรู้คือหลังจากที่เขาโดยบุษยาบอกเลิกคนตัวเล็กมีคนอื่นไปหรือยัง

“แล้วเท่าที่สืบมาเธอสมัยเรียนมหาลัยคุณบัวเธอยังไม่เคยมีแฟนเลยนะครับ แต่ก็น่าจะเนื้อหอมไม่น้อยเพราะเป็นดาวคณะที่เธอเรียนอยู่ครับ แต่เรื่องนี้คงต้องดูต่อไปครับยังฟันธงไม่ได้เพราะเธอค่อนข้างเก็บตัว ไม่เที่ยวไม่ดื่ม และก็กับนายณดล ก็พึ่งมาสนิทกันที่ทำงานนี่แหล่ะครับ” พอฟังถึงตรงนี้ท่านรองประธานหนุ่มก็พอใจยกยิ้มมุมปาก

“แล้วแม่ของบุษยาป่วยเป็นอะไร”

 “ลู คีเมียครับ มะเร็งเม็ดเลือดขาว” พอได้ฟังชายหนุ่มถึงกับถอนหายใจ แต่ข่าวร้ายก็ยังมีข่าวดีที่บุษยาอาจจะยังไม่ได้มีใคร ชายหนุ่มทำท่าคิดอย่างเจ้าเล่ห์

“คอนโดของบุษยาชื่ออะไรนะ อยู่ที่ไหน ชั้นไหน ....” พร้อมกับส่งยิ้มมุมปากหยักคิ้วให้ผู้ช่วยหนุ่มก็พยักหน้าอย่างรู้งาน

ย้อนไปเมื่อ5ปีที่แล้ว

“พี่จะติวหนังสือให้บัวเอง อยากเข้าคณะเดียวกับพี่ใช่ไหมครับ” 

“ค่ะพี่กันต์บัวอยากเข้ามหาลัยเดียวกับที่พี่แล้วก็คณะเดียวกับพี่ด้วย” บุษยาในชุดนักเรียนม.ปลายเธอมักจะติดรถพ่อมาบ้านกันต์พิมุกต์อยู่เป็นประจำ เพราะทั้งคุณปกรณ์พ่อของกันต์พิมุกต์และพ่อของบุษยาเป็นเพื่อนกันมานาน

  กันต์พิมุกต์ตอนนั้นอายุก็24ปีจบปริญาโทและเริ่มเข้าไปช่วยงานบริษัทของพ่อ ส่วนบุษยาอายุก็ 17ย่างเข้าสู่ 18 ปี เรียกได้ว่ากำลังแตกเนื้อสาว เธอก็ไม่เคยสนิทกับผู้ชายคนไหนเท่ากับกันต์พิมุกต์เลย ชายหนุ่มเองก็ รักเอ็นดูบุษยา แม้จะอายุห่างกันถึงเกือบ 7ปี เรียกได้ว่ากันต์พิมุกต์คือรักแรกของบุษยาก็ว่าได้ ส่วนชายหนุ่มเองก็แอบมองน้องมาตั้งแต่น้องอยู่มัธยมต้นแล้ว แต่ด้วยวัยที่ยังไม่ได้เหมาะสมทุกอย่างจึงค่อยๆขยับความสัมพันธุ์

“ถ้าบัวเรียนจบปริญาตรีแล้วเราแต่งงานกันนะ” กันต์พิมุกต์พูดขึ้นในขณะที่กำลังติวหนังสือให้บุษยา

“พี่กันต์!! พูดอะไรคะยังไม่เข้ามหาลัยเลยนะคะ” พูดไปพร้อมกับเขินหน้าแดง

“ก็ขอไว้ก่อนไงครับถึงตอนนั้นบัวก็อายุ21ปีแล้ว พี่ก็28แล้ว พี่ก็จองไว้ก่อนสิครับ บัวของพี่น่ารักขนาดนี้เผื่อเข้ามหาลัยไปมีคนอื่นพี่ก็อกหักนะสิ” 

“บัวไม่มีใครหรอกค่ะ” บุษยายิ้มก้มหน้าเขิน

“สัญญากับพี่แล้วนะ ห้ามลืมล่ะไม่งั้นพี่ไม่ยอมแน่!”

@วันประกาศผลสอบ

“เย้ๆ คุณพ่อ คุณแม่คะ บัวสอบติดแล้วค่ะ” และบุษยาก็ไม่ลืมที่จะโทรไปบอกข่าวดีกับคนติวหนังสือให้ 

พ่อและแม่ของบุษยาจึงจัดงานฉลองให้ลูกสาวพร้อมๆกับฉลองวันเกิดให้และนั่นก็เป็นวันเกิดปีสุดท้ายที่บุษยาได้จัดงานวันเกิด และรูปภาพนั้นเธอก็ใส่กรอบเอาไปไว้ที่ห้องนอนจนทุกวันนี้ 

หลังจากนั้นกันต์พิมุกต์ก็เทียวรับ เทียวส่ง ไปมหาลัย ถ้าวันไหนติดงานเค้าก็จะเป็นหน้าที่ของลุงสน ชีวิตมหาลัยปี 1กำลังไปได้ดี แต่ทว่าวันหนึ่งเธอแอบได้ยินพ่อ กับแม่กำลังคุยกัน

“คุณคะใจเย็นๆนะคะ ทางนั้นเค้าไม่มา ร่วมทุนตามสัญญาเราก็ทำของเราได้ไปนี่คะไม่ต้องเครียดนะคะ”

“แต่บริษัทเราไปค้ำประกันเงินกู้ให้บริษัทเขาอยู่ ถ้าสิ้นเดือนนี้ทางนั้นไม่มีจ่าย และไม่โอนเงินร่วมทุนอีก80%ตามสัญญาร่วมทุนเราก็จะขาดสภาพคล่อง แต่พ่อจะทำให้ดีที่สุด” 

จากนั้นอีกไม่นานข่าวหน้าธุรกิจก็มีข่าวบริษัทถูกฟ้องล้มละลาย เพราะไม่สามารถชำระเงินกู้ได้ ธนาคารก็ไม่ปล่อยกู้เพิ่ม และอีกไม่นานก็คงทุกอย่างที่พอจะขายได้ที่เป็นชื่อของพ่อและแม่เธอถูกยึด และบุษยาก็ไม่ค่อยรู้เรื่องมากนักรู้แค่ว่าช่วงนี้พ่อเธอดูเครียด ๆ เธอก็ใช้ชีวิตปกติเช้าไปมหาลัย กลับมาอ่านหนังสือเป็นคุณหนูที่น่ารัก สดใสเหมือนเช่นเดิม

 @คฤหาสบ้านเลิศวิริยะไพบูลย์

บุษยาขับรถที่พ่อซื้อให้เป็นของขวัญที่สอบเข้ามหาลัยได้มาถึงบ้านของเลิศวิริยะไพบูลย์ ซึ่งเธอมักจะมาเล่นกับน้องหมาของกิ่งกานดา และมาหาแฟนหนุ่มในวันหยุด หรือบางอาทิตย์แฟนหนุ่มก็จะไปรับที่บ้าน 

เมื่อบุษยาก้าวขาลงจากรถน้องหมาที่คุ้นเคยก็วิ่งมาหาบุษยานั่งลงลูบหัวเล่นกับน้องหมาเจ้าโกโก้ 

“โกโก้คิดถึงจังเลยไม่เจอตั้งหลายวันแล้วนะ” เสียงหวานทำเสียงเล็กเสียงน้อย แต่ก็ต้องสะดุ้งเหมือนมีเสียงหนึ่งดังขึ้น

“หนูบัว ป้ามีเรื่องจะคุยด้วย” เสียงของคุณหญิงกาญดาแม่ของแฟนหนุ่ม น้ำเสียงดูเคร่งขรึม

“สวัสดีค่ะคุณป้า”บุษยากล่าวทักทายพร้อมกับยกมือไหว้ และเดินตามคุณหญิงกาญดาไปที่สวนข้างบ้านที่จัดเป็นที่นั่งเล่น 

“ป้าขอพูดตรงๆไม่อ้อมค้อมนะ สิ่งที่ป้าจะพูดของให้เรารู้กันแค่สองคน”

“ค่ะคุณป้า” บุษยาแม่จะสงสัยว่าคุณหญิงกาญดาจะพูดอะไรแต่เธอก็รับปาก เพราะเธอเชื่อว่าเธอทำมันได้แน่

“ป้าขอให้หนูบัวออกไปจากชีวิตของตามกันต์ซะ เพราะป้ามีลูกชายที่จะสืบทอดคนเดียวคนที่จะยื่นข้างตามกันต์ได้ต้องคู่ควรทั้งการศึกษาฐานะทางสังคม ป้าไม่ได้รังเกลียดหนูบัวแต่ป้าคิดว่าหนูบัวคงจะได้เจอคนที่เหมาะสมกับหนูมากกว่าลุกชายป้าที่ควรจะอนาคตที่ดีกว่านี้”

บุษยาก้มหน้ากำมือแน่น น้ำตาค่อยๆไหลออกมาคงเป็นเพราะข่าวที่ออกมาว่าบ้านเธออาจจะล้มละลาย ถ้าไม่สามารถชำระเงินได้ทัน แม้จะไม่รู้เรื่องผู้ใหญ่มากนักบุษยามั่นใจในตัวของพ่อว่าต้องผ่านไปได้แน่ แต่ก็พอเดาออก เธอรีบปาดน้ำตาออก เงยหน้าขึ้นสบตากับคุณหญิงกาญดา

“บัวเข้าใจค่ะ บัวขอไปลาพี่กันต์ก่อนนะคะ”

“ไม่ได้! หนูบัวต้องเลิกพบกับตากันต์ถ้าจะทำตามที่พูด ถ้าไปบอกลาตากันต์ก็ต้องไม่ยอมเลิก และเธอก็ต้องห้ามบอกลูกชายฉันว่าฉันสั่งให้เลิก” สรรพนามที่เคยเรียกก็เปลี่ยนไปบุษยาจ้องมองคุณหญิงกาญดา เธอจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์อะไรบางอย่าง

“พี่กันต์คะเราเลิกกันเถอะนะคะ บัวคิดว่าเราไม่เหมาะสมกัน เราสองคนควรจะได้เจอกับคนที่เหมาะสมมากกว่าที่เป็นอยู่” บุษยากดส่งข้อความแล้วยื่นให้คุณหญิงกาญดาดู คุณหญิงกาญดายกยิ้มอย่างพอใจ

“เธอควรจะรีบกลับไปนะก่อนที่ลูกชายฉันจะลงมา และก็อย่ามาที่นี่อีกถือว่าฉันขอร้อง”

“ค่ะคุณหญิงหนูจะไม่มาที่นี่อีก สวัสดีค่ะ” บุษยารีบหันหน้าหนีและเดินกลับออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุดเพราะตอนนี้น้ำตาไหลเอ่อไปทั่วแก้ม แต่เดินออกมาได้แค่ไม่กี่ก้าวเสียงขอคุณหญิงกาญดาก็พูดตามหลัง

“ฉันหวังว่าเธอจะรักษาสัญญานะ ว่าเรื่องนี้จะมีแค่เธอกับฉันที่รู้”