MasukHindi man lang nag-angat ng tingin si Crisanto. Patuloy lamang siya sa pagsubo bago sumagot, “Si Ate Faye ang nagsabing mauna na akong kumain.”Dumating si Faye na may dalang mangkok ng kanin para kay April. Inilapag niya iyon sa harap ng anak bago nagpaliwanag, “Aalis din naman si Crisanto mamaya, kaya pinakain ko na siya. Baka hindi na siya makabalik kapag natagalan pa.”Tinanggap ni April ang mangkok at bahagyang tumango. “Ah, gano’n pala.”Sisimulan na sana niyang kumuha ng ulam nang biglang tumunog ang sensor mula sa pintuan.“Hello, welcome!”Napatingin si Faye sa direksiyon ng tindahan. Mabilis niyang inilapag ang sandok at tumayo.“Ako na ang bahala. Kayo na muna riyan at kumain nang maayos.”Pagkasabi niyon, halos patakbo siyang dumaan sa bakuran at pumasok sa likod na pinto ng supermarket upang asikasuhin ang bagong dating na customer.Naiwan sina April at Crisanto sa hapag, silang dalawa na lamang ang kumakain. Sandaling tumahimik ang paligid, maliban sa mahinang tunog ng m
Natigilan si April sa tanong ni Crisanto. Napatingin siya rito na para bang hindi makapaniwala sa kapal ng mukha nitong magtanong nang ganoon. Sandali siyang nawalan ng maisagot, kaya nanatili na lamang siyang tahimik habang bahagyang nakabuka ang mga labi.Nang mapansin iyon ni Crisanto, lalo pang lumapad ang pagkakangisi niya. “O, ’di ba? Wala kang masabi. Ibig sabihin, wala ka ring maipintas sa akin. Kaya malinaw na mabuting tao talaga ako.”Napailing si April at tuluyang inalis ang tingin sa kanya. Kumuha siya ng basahan at nagkunwaring abala sa pagpupunas ng kaha de yero, ayaw niyang bigyan pa ng pagkakataon ang lalaki na lalo siyang asarin. Ngunit may isang bagay siyang gustong linawin, kaya habang nagpupunas ay kaswal siyang nagtanong, “Ikaw ang nag-utos kay Luis na pumunta sa barangay, hindi ba?”Bahagyang ikiniling ni Crisanto ang ulo, kunwari'y naguguluhan sa tanong. “Wala akong alam diyan. Pumunta ba talaga si Luis?”“Tumigil ka nga sa pagpapanggap.” Hindi man tumingin si A
Matapos makapasok sa barangay, huling sulyap na lamang ang ibinigay ni Crisanto kay Luis bago siya tuluyang umalis. Magaan na ang pakiramdam niya, ngunit ilang hakbang pa lamang ang nalalayo niya nang may biglang tumawag sa kanya mula sa likuran.“Crisanto!”Napalingon siya sa isang iglap nang marinig ang pamilyar na boses. Si Felixa iyon, hingal na hingal habang pasan ang ilang supot ng gulay at iba pang pinamili. Halata sa mukha nito ang pagod, ngunit may bahid pa rin ng pag-asa sa mga mata habang humihingi ng tulong.“Crisanto, puwede mo ba akong ihatid pabalik sa tindahan?” mahinang pakiusap nito.Hindi na siya nagtanong pa. Agad siyang lumapit at kinuha ang mga pinamili sa kamay ni Felixa. “Bakit hindi ka nagdala ng sasakyan? Ang dami mong binili.”“Naaksidente ang kotse ilang araw na ang nakalipas. Hindi pa naaayos sa siyudad,” paliwanag ni Felixa habang pinupunasan ang pawis sa noo gamit ang likod ng kamay.Basang-basa na ang puting damit nito dahil sa init, at bahagyang dumiki
Maingat na ipinasok ni April ang notebook sa drawer bago niya isinara iyon. Hindi niya gustong palakihin pa ang usapan tungkol sa sermon ni Jun, lalo na't tapos na naman ang lahat.“Hindi naman,” sagot niya nang walang gaanong emosyon.“Matigas ang ulo?” tanong ni Crisanto.Nakasandal siya sa gilid ng mesa, nakahalukipkip at bahagyang nakatagilid ang ulo habang pinagmamasdan si April. May pilyong ngiti sa labi niya, na para bang may alam siyang bagay na ayaw sabihin ng babae.“Narinig ko lahat.”Napatingin sa kanya si April.“Pakikinig sa usapan ng iba nang hindi nagpapaalam ay hindi magandang asal.”Agad namang umiling si Crisanto, tila inosente.“Hindi ako nakikinig nang palihim. Bukas ang bintana. Dumaan lang ako roon, kaya siyempre maririnig ko.”Umupo si April sa harap ng computer at binuksan ang mga work files niya. Hindi na niya ito tiningnan.“Kung narinig mo naman pala, bakit nagtanong ka pa?”Napansin ni Crisanto na parang walang pagbabago sa mukha ni April. Hindi ito mukhan
Biglang naalala ni Reynato ang bilin ni Crisanto. Agad siyang nakaramdam ng kaba. Napakamot siya sa ulo at pilit na umiwas ng tingin, saka kunwari’y nagmamadaling umalis.“Sir, kailangan ko talagang umihi. Sige, mauuna na ako.”“Tumigil ka diyan!”Hindi siya pinayagan ni Jun na makatakas. Malaki ang kamay nitong agad na humawak sa payat niyang braso at pinahinto siya.“Bago ka umihi, sabihin mo muna sa akin. Sino ang nakaaway ninyo?”“N-no… wala naman,” pautal na sagot ni Reynato. Iwas ang tingin niya, at habang lalo siyang tinititigan ni Jun, mas lalo lamang siyang naging alanganin. “Baka mali lang ang pagkakarinig mo. Wala talaga akong nakausap. Ang sinabi ko lang naman ay, ‘Paano naman ang iba?’”Napairap si Jun.“Bata ka, huwag mo akong lokohin. Hindi pa naman ako bingi. Kung hindi mo ipapaliwanag nang maayos kung ano ang nangyari, huwag mong asahang makakaalis ka rito.”“Ako…” Napangiwi si Reynato nang subukan niyang kumawala, ngunit hindi man lang gumalaw ang kamay ni Jun. “Sir,
Pagdating ni April sa barangay, agad siyang naging abala. Wala man lang siyang oras para magtagal sa pag-iisip tungkol sa nangyari noong nakaraang gabi. Pagkaupo niya sa harap ng computer, agad niyang binuksan ang system upang tanggapin at i-record ang mga dokumentong ipinapadala sa kanilang tanggapan. Isa-isa niya itong inayos, sinuri, saka gumawa ng maikling buod bago ipinasa sa mga kawani na nakatalaga sa bawat dokumento.Dati, isang batang temporary worker ang gumagawa ng mga ganitong trabaho. Bata pa ito, mabilis sa computer at sanay sa pagpapadala at pagtanggap ng mga file. Ngunit matapos itong mag-asawa at umalis sa trabaho, naging malaking problema para sa barangay ang paghahanap ng taong marunong humawak ng computer. Sa totoo lang, halos sumakit na ang ulo ng lahat sa tuwing may kailangang i-upload o i-download na dokumento.Mabuti na lamang at dumating si April sa tamang panahon. Kung hindi, malamang ay napilitan na naman ang village na maghanap ng isang kabataang marunong s
“May kailangan lang akong asikasuhin sa isa sa mga subsidiary. Tara, ihahatid kita sa school pagkatapos nating kumain,” sabi ni Jiro habang inaayos ang manggas ng kanyang dark suit. Eleganteng tignan, kalmado, at napakaayos, kahit hindi siya magsalita, kapansin-pansin pa rin ang presensiya niya.M
Habang tinitingnan ni Arienna ang mga nakasabit na damit, maingat niyang pinili ang mga ito isa-isa. Sa huli, tumigil ang tingin niya sa isang blue pinstripe shirt, simple pero elegante. Kinuha niya ang sukat na alam niyang sinusuot ni Jiro at mahinang sabi sa clerk, “Ito na lang po.”Sa labas ng t
Mas lalong lumalim ang sandaling iyon sa pagitan nila. Lumapat ang katawan ni Jiro kay Chloe, mahigpit ang pagkakayakap, tila ba ayaw nang maghiwalay. Naramdaman ni Chloe ang bilis ng tibok ng puso niya, halos maubusan ng hininga, ngunit nanatili siyang nakayakap dito, parang baging na ayaw bumitaw
Maingat na iniangat ni Jiro ang ilang hibla ng buhok na nakatakip sa pisngi ni Chloe gamit ang mahahaba niyang daliri. Ngunit sa pinong dampi ng kanyang kamay, dahan-dahang dumilat ang dalaga, ang mga mata’y malabo pa sa antok.Nagulat siya nang biglang bumungad ang nakamamanghang mukha ni Jiro sa







