บทที่ 1 เริ่มต้น

-เหนือ-

"ทำอะไร?"

ผมเดินออกมาจากห้องของตัวเอง เห็นน้องชายที่เป็นลูกพี่ลูกน้องอายุห่างกันสองปีกำลังทำอะไรสักอย่างอยู่หน้าทีวี ก็เลยเดินไปดูใกล้ๆ

"อ๋อ นี่ไง"

หมอนี่ชื่อหมอก อายุ21ปี เพิ่งขึ้นปีสามมหาวิทยาลัยเดียวกับที่ผมเพิ่งจบมาหมาดๆแต่คนละคณะ หมอกเงยหน้ามาหาผมพร้อมกับชูชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ที่มันกำลังตั้งหน้าตั้งตาต่ออยู่เพื่อตอบผมว่ากำลังทำอะไร

มันชอบต่อจิ๊กซอว์เป็นชีวิตจิตใจ

"เฮียเหนือต่อมั้ย ผมมีอีกกล่อง"

แถมมันยังชอบชวนผมให้ต่อจิ๊กซอว์กับมันบ่อยๆ แต่ผมก็ปฏิเสธมันทุกที ผมน่ะไม่ชอบทำอะไรพวกนี้หรอก

Rrrr~

ผมส่ายหัวให้ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่โทรศัพท์ผมที่อยู่ในห้องดังขึ้น ผมเดินกลับเข้าไปรับโทรศัพท์ทันที

"ไงพี่"

ผมกรอกเสียงลงไปเมื่อกดรับและเห็นว่าเป็นเบอร์ของรุ่นพี่ที่รู้จักของผมเอง แล้วปลายสายก็พูดกลับมาอย่างรวดเร็ว

(เฮ้ยเหนือ ว่างเปล่า?)

"ก็ว่างอยู่...มีอะไรหรือเปล่าพี่?"

(ว่างก็ดีเลย มาถ่ายงานให้หน่อยได้ป่ะ)

"ผมเหรอ?"

ผมครางถาม

(เออดิ แม่งช่างภาพที่จ้างมาเบี้ยวว่ะ เนี่ยนางแบบใกล้จะมาล่ะ ยังหาช่างภาพไม่ได้เลย)

"จะดีเหรอพี่ ผมแค่มือสมัครเล่นนะ"

ที่ผมถามแบบนั้นเพราะผมไม่ได้เรียนจบสายนี้มาโดยตรง การที่ผมถ่ายภาพได้มันเป็นแค่ความสามารถอีกด้านหนึ่งเท่านั้น

(โหย งานมึงดีจะตายไอ้เหนือ เป็นช่างภาพอาชีพได้สบายๆ กูเชื่อฝีมือมึง มึงต้องรีบมาช่วยกูนะ ไม่งั้นกูจบเห่แน่ ทั้งเจ้าของงาน ทั้งทีมงาน ที่สำคัญนางแบบนะมึงคนนี้ยิ่งไม่ค่อยมีคิวว่างด้วย)

รุ่นพี่ของผมบ่นอุบ ผมเหลือบตาขึ้นมองนาฬิกาที่ฝาผนังซึ่งมันบ่งบอกเวลาว่าตอนนี้เกือบจะสิบโมงแล้ว

"กี่โมง?"

(สิบโมงว่ะ)

"อีกสิบห้านาทีเนี่ยนะ"

(เห้ย กูถ่ายงานสตูใกล้ๆห้องมึงเนี่ย รีบมาหน่อยได้มั้ย ขอร้องล่ะ จบงานนี้ให้กูเลี้ยงตอบแทนด้วยก็ได้อ่ะ)

"พี่พูดแล้วนะ"

(เออน่า ไม่ลืมแน่)

หลังจากรับปากรุ่นพี่แล้ว ผมก็คว้าเสื้อคลุมสวมทับเสื้อยืดของตัวเองพร้อมกับกล้องตัวโปรดและอุปกรณ์อีกนิดหน่อยเก็บโทรศัพท์และกระเป๋าตังค์พร้อมกับถือกุญแจรถมอเตอร์ไซด์คันใหญ่ของตัวเองออกจากห้องทันที ไม่ได้เห็นแก่กินแต่ช่วงนี้มันว่างๆหาอะไรทำสักหน่อยน่าจะดีกว่า

"อ้าว ไปไหนน่ะเฮีย?"

"ไปถ่ายงานแป่บ"

ผมตอบพลางคว้ารองเท้าผ้าใบมาสวม

"แลดูรีบๆเนอะ"

หมอกมองตามพลางเกาหัว

"อือ"

ผมตอบก่อนจะเปิดประตูแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปจากห้องทันที

ถ้าจากสถานที่ที่รุ่นพี่ผมบอก สตูดิโอใกล้ๆกับห้องของผมก็มีอยู่ที่เดียว เดินทางจากห้องไปน่าจะประมาณสิบนาทีกว่าๆแต่ถ้ารถติดหน่อยก็อาจจะเรทสักนิด แต่ผมต้องทำเวลาภายในสิบห้านาที ซึ่งก็เท่ากับว่าต้องซิ่งกว่าเดิมนิดหน่อย

น่าจะทัน...

12 นาทีต่อมา

จนแล้วจนรอดผมก็มาถึงสตูที่ว่า ด้วยความที่บิดคันเร่งรถคู่ใจมาอย่างด่วนจี๋ ผมก็มาถึงภายในสิบสองนาที ถือว่าเวลาใช้ได้

สวบ~

ผมลงจากรถแล้ววิ่งเข้าไปในสตูดิโอ สอดส่ายสายตามองหารุ่นพี่ของผมซึ่งน่าจะยืนรออยู่ตรงไหนสักที่

กึก~

อ่า เจอแหะ...

"..."

แต่ไม่ใช่รุ่นพี่ผมนะ

ผมเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้าไปในลิฟต์ ด้านข้างและด้านหลังที่ผมเห็นทำให้ผมเบรกขาตัวเองกึก ผมเห็นเธอไม่ชัดหรอกเพราะดูเหมือนเธอกำลังก้มหาอะไรสักอย่างในกระเป๋าสะพายพร้อมกับก้าวเข้าไปในลิฟต์ เส้นผมสลวยของเธอตกลงมาบังใบหน้า พริบตาเดียวเธอก็หายเข้าไปในลิฟต์แล้ว

ตึก~

ผมได้สติจึงวิ่งมาที่หน้าลิฟต์เพื่อจะดูหน้าเธอชัดๆ แต่ลิฟต์ดันปิดลง ผมเห็นในจังหวะที่เธอเงยหน้าขึ้นมาพอดีผ่านช่องเล็กๆของลิฟต์ที่ปิดลง

เหมือนจัง...

Rrrr~

ผมหอบหายใจพลางสะดุ้งเฮือกเมื่อโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงดังขึ้นอีกครั้ง ไม่ต้องหยิบดูก็รู้ว่าเป็นใครที่โทรตาม ผมสะบัดหัวพลางเลือกที่จะวิ่งขึ้นบันใดเพราะไม่อยากรอลิฟต์ และสตูนี้ก็มีแค่สามชั้นไม่รวมดาดฟ้า ห้องสตูน่าจะอยู่ชั้นสาม

ตึก ตึก ตึก~

แอด~

เมื่อมาถึงหน้าห้องสตูผมก็ผลักประตูเปิดเข้าไป เห็นรุ่นพี่ผมกำลังคุยอะไรกับผู้ชายคนหนึ่งที่ท่าทางไม่พอใจ ดูแล้วผมน่าจะช้าไปสักสองหรือสามนาทีได้ล่ะมั้ง

"พี่โจ"

"ไอ้เหนือ"

เมื่อผมส่งเสียงเรียกและรุ่นพี่หันมาเห็นผม เขาก็แทบโผเข้ามากอดผมทันทีแต่ผมดันไว้ก่อน

"ขอโทษนะครับที่ผมมาช้า พอดีเกิดเรื่องนิดหน่อย"

ผมหันไปหาผู้ชายคนนั้นที่ดูทรงแล้วน่าจะเป็นเจ้าของงานนี้ เขามองผมนิ่งๆก่อนจะพ่นลมหายใจออกมา

"แล้วนี่น้อง'จีน่า'มาหรือยัง?"

เขาไม่ได้ตอบอะไรผม คงเพราะยังไม่พอใจอยู่แต่เขาก็หันกลับไปตะโกนถามทีมงานที่ยืนอยู่แถวๆผู้หญิงอีกคนที่นั่งไขว่ห้าง แต่งหน้าด้วยเครื่องสำอางโทนโฉบเฉียว ใส่ชุดเดรสสั้นและกำลังกรอกตา ท่าทางดูเบื่อๆ

"นะ น้องบอกว่าถึงแล้วกำลังขึ้นมา"

ผู้หญิงคนที่ยืนละล้ำละลั่กตอบพลางปาดเหงื่อ

"อืม มาถึงแล้วก็ดี"

หมับ~

"กูนึกว่ามึงจะทิ้งกูแล้วนะเนี่ย"

"จีน่านี่ใคร?"

ผมถามพี่โจที่ดึงให้ผมไปยืนอีกมุมเพื่อคุยคอนเซ็ปเรื่องการถ่ายภาพ

"อ๋อ นางแบบไง"

เหอะ! ทำไมดูท่าทางไม่เห็นโมโหไม่พอใจเหมือนที่ผมมาช้าเลยล่ะ ทั้งๆที่นางแบบก็ยังไม่โผล่มาด้วยซ้ำ แต่ว่า...

"แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะ ใคร?"

ผมพยักเพยิดหน้าไปทางผู้หญิงอีกคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่ ตอนนี้เธอกำลังก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ พี่โจมองตามผม

"อ้อ คนนั้นก็นางแบบ"

"สองคน?"

"เออดิ"

ผมหันไปมองนางแบบที่พี่โจบอก ตอนนี้เธอลุกขึ้นยืนและดูเหมือนกำลังจะออกไป

"เดี๋ยวๆ น้องนางแบบจะไปไหนครับ"

แล้วเจ้าของงานคนนั้นก็หันไปถามเธอ

"ไปธุระนิดหน่อยค่ะ"

เธอตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม อารมณ์ดีแล้ว?

"แต่ว่างานกำลังจะเริ่มนะครับ"

"นางแบบอีกคนยังไม่มาเลยน๊า กว่าเธอจะมาถึง กว่าจะแต่งตัว แต่งหน้า ทำผม...คงอีกนาน ทำธุระเสร็จก่อนแน่นอนค่ะ"

เธอตอบด้วยถ้อยคำที่สุภาพ แต่ออกแนวประชดประชัน

"ขอตัวนะคะ"

เธอยิ้มอีกครั้งก่อนจะเดินออกไปโดยไม่ฟังเสียงใครอีกเลย ผมมองตามจนประตูปิดลง จากชุดที่เธอใส่ทำให้เธอดูเป็นคนหุ่นดีมากนะ เอวเล็กนิดเดียวเอง แต่ไม่รู้ว่าผมจะมองนานขนาดนั้นจนถูกสะกิดจากคนข้างๆและผมกำลังจะละสายตากลับมาหาพี่โจแต่บานประตูก็ถูกดันให้เปิดออกอีกครั้งพร้อมกับมีผู้หญิงอีกคนเข้ามา

แอด~

"ขอโทษนะคะที่จีน่ามาสาย"

_____