บทที่ 3 ชอบไหมคะ

สวบ~

จากนั้นเราสองคนก็เดินลงบันไดไปพร้อมกัน ฉันเดินกระเพลกขาโดยมีเขาช่วยพยุงไปด้วย ดีที่วันนี้ฉันไม่ได้ใส่ส้นสูงแต่ใส่แค่รองเท้าหุ้มส้นเพราะฉันรู้สึกเมื่อยเท้าเวลาใส่ส้นสูงบ่อยๆก็เลยอยากจะใส่แบบสบายๆบ้างมันเลยดูสมเหตุสมผลถ้าข้อเท้าจะเจ็บแล้วเดินแบบนี้ คิดดูสิ ถ้าฉันใส่ส้นสูงแล้วขาเจ็บก็ต้องถอดรองเท้าเดินแหละถึงจะดูจริง

จากนั้นเราสองคนก็เงียบ ไม่มีเสียงอะไรออกจากปากเรา เงียบจนได้ยินเสียงรองเท้าย่ำกับพื้นบันไดเลยอ่ะ

ดูเป็นคนไม่ค่อยสุงสิงกับผู้หญิงเท่าไหร่ คงไม่ใช่เกย์จริงๆหรอกนะ

"พี่เป็นช่างภาพอิสระเหรอคะ"

ในที่สุดฉันก็เป็นฝ่ายเริ่มชวนคุย

"ไม่ครับ แค่มือสมัครเล่น"

"จริงเหรอคะ แต่พี่เหนือถ่ายรูปสวยมากเลยนะคะ"

"อ่า ขอบคุณครับ"

พอฉันยิ้มให้เขาก็เกาต้นคอตัวเองก่อนจะพยักหน้ารับคำชมแล้วเดินต่อ

"ข้าวเองก็เป็นนางแบบมือสมัครเล่นเหมือนกันค่ะ บางทีก็ยังไม่เก่งเท่าไหร่เลย พี่ถ่ายรูปข้าวยากมั้ยคะ"

"อ่า ก็ไม่นะครับ น้องเอง...ก็เก่งนะ"

"แหม พี่เข้าใจพูดปลอบน๊า"

"ฮ่ะๆ"

โอ๊ะ เขาหัวเราะออกมา มีเขี้ยวด้วยแหละ แต่ถ้าเขาจะหัวเราะจากใจจริงมากกว่านี้ เขาก็คงดูสดใสทีเดียวเลยแหละ

"แต่ถ้าข้าวเทียบกับพี่จีน่า..."

กึก~

หืม? ถึงกับหยุดชะงักเลยเหรอ แค่พูดชื่อเองนะ

"นางแบบอีกคนน่ะคะ ที่สวยๆ สูงๆ หุ่นดีแล้วก็ดูอินเตอร์ คนนั้นน่ะมืออาชีพแล้ว ถ่ายยังไงก็สวยใช่มั้ยคะ?"

ฉันเอียงคอถามพลางพูดต่อพร้อมกับลอบสังเกตุท่าทีของเขาไปด้วย

เก็บอาการไม่เก่งเท่าไหร่...

"อย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับใครเลยครับ"

จากที่เขาดูชะงักไป เขาก็พูดขึ้นอีกคราวนี้เขาไม่สนใจจะคุยกับฉันเท่าไหร่แล้ว เขาตั้งหน้าตั้งตาเดินเหมือนอยากจะให้ถึงชั้นแรกของสตูดิโอเร็วๆ แต่เพราะฉันเดินกระเพลกอยู่ไง มันก็เลยถ่วงเขา

สวบ~

ในที่สุดเราก็มาถึงชั้นล่าง ตรงนี้ไม่มีคนอยู่เลยสักคน เขาปล่อยให้ฉันนั่งลงบนเก้าอี้นวมที่จัดไว้สำหรับให้นั่งพักแล้วเขาก็เดินออกไป เขาบอกฉันว่าจะไปเรียกแท็กซี่ให้

ไม่นานเขาก็กลับเข้ามา

"เรียกแท็กซี่ไว้แล้วครับ"

เขาพูดพร้อมกับช่วยพยุงฉันให้ลุกขึ้นแล้วพาเดินไปที่หน้าสตูที่มีรถแท็กซี่จอดอยู่

ฟลุ่บ~

เขาเปิดประตูให้ฉันพร้อมกับช่วยให้ฉันเข้าไปนั่งบนเบาะหลังคนขับ คนขับแท็กซี่เป็นผู้หญิงอายุประมาณสี่สิบกว่าๆ เธอเหลือบมองเราสองคนผ่านกระจกรถ

"พี่ไปไหนเหรอคะ ติดรถไปกับข้าวได้นะ"

"อ๋อ ผมขับรถมาครับ"

เขาตอบ ฉันพยักหน้า เขาก็ถอยหลังออกห่างจากแท็กซี่เพื่อจะปิดประตูรถแต่ฉันคว้าแขนเขาไว้ก่อน

หมับ~

"..."

เขาหลุบตาลงมองมือของฉันที่จับแขนเขาไว้

"ขอบคุณนะคะ พี่เหนือ"

ฉันยิ้มให้เขาพลางปล่อยมือออกจากแขน เขามองหน้าฉันก่อนจะพยักหน้ารับแล้วยกยิ้มบางๆให้

ปึ้ง~

จากนั้นก็ปิดประตูรถให้ฉัน และแท็กซี่ก็ขับเคลื่อนออกไป

พรึ่บ~

ฉันบอกเส้นทางที่จะไปห้องพักกับแท็กซี่ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าพลางกดเข้าโปรแกรมเฟซบุ๊กเพื่อเล่นไปพลางๆ

"เอ่อ ขอโทษนะคะ เมื่อกี้เห็นว่าขาเจ็บจะไปโรงพยาบาลก่อนหรือเปล่าคะ"

จู่ๆคนขับแท็กซี่ก็พูดขึ้น ฉันเงยหน้ามองเธอผ่านกระจกหน้ารถพลางส่งยิ้มให้

"อ๋อ ไม่เป็นไรค่ะพี่"

ฉันบอกพลางหลุบตาลงมองข้อเท้าตัวเอง ไม่ใช่ว่ามันหายได้อย่างรวดเร็วขนาดนั้น แต่มันไม่ได้เจ็บแต่แรกแล้วต่างหากล่ะ

ผู้หญิงน่ะ มีมารยาร้อยแปดเล่มเกวียน ฉันเองก็เหมือนกัน อยู่ที่ว่าฉันจะขุดมันมาใช้เมื่อไหร่และกับใครเท่านั้นเอง

เวลาต่อมา

"ข้าวหอมครับ"

"คะ?"

"คิดอะไรอยู่เหรอ?"

ฉันช้อนสายตาขึ้นมองร่างสูงหุ่นนายแบบตรงหน้าที่กำลังเรียกฉันให้หลุดจากภวังค์ความคิด เราสองคนกำลังนั่งอยู่ในร้านอาหารกึ่งบาร์แห่งหนึ่ง

"แค่คิดว่า เรามาทานอาหารกันแบบนี้ มันจะเป็นไรหรือเปล่า..."

หมับ~

ฝ่ามือหนาเลื่อนมาจับมือฉันที่วางอยู่บนโต๊ะ ฉันหลุบตาลงมอง

"ไม่หรอกครับ ที่นี่เป็นส่วนตัวนะ อีกอย่างก็เป็นร้านเพื่อนพี่ด้วย น้องข้าวไม่ต้องห่วงนะ"

หมับ~

ฉันเลื่อนฝ่ามืออีกข้างมาวางไว้บนมือเขาบ้างพลางยิ้มให้

"ข้าวไม่ห่วงอะไรหรอกค่ะ ห่วงแต่ชื่อเสียงของพี่เชน"

"ฮ่ะๆ พี่ก็ไม่ได้ดังอะไรขนาดนั้น"

"ไม่หรอกค่ะ พี่เป็นนายแบบที่ฮอตที่สุดในตอนนี้ แถมยังกำลังจะเป็นพระเอกซีรี่ย์เลยน๊า"

ฉันพูดพลางค่อยๆดึงมือออกจากมือเขาเมื่อพนักงานมาเสิร์ฟอาหาร

"ก็แค่ในหมู่วัยรุ่นเองครับ พี่ไม่ได้เป็นดาราดังซักหน่อย"

เขาพูดถ่อมตัวพลางยิ้มกรุ้มกริ่มให้ฉัน

หลังจากนั้นเราก็ทานข้าวกันและต่อด้วยดื่มเบียร์เย็นๆ เชื่อมั้ยว่าระหว่างนั้นเขาไม่ได้พูดถึงผู้หญิงอีกคนหนึ่งเลย เขาดูไม่สนใจด้วยซ้ำว่าถ้าผู้หญิงคนนั้นรู้ว่าแฟนตัวเองมานั่งจู๋จี๋อี๋อ๋อกับผู้หญิงคนอื่นเธอจะรู้สึกยังไง

และนั่นแหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ!

23.25 น.

"ดึกขนาดนี้แล้ว ข้าวคงต้องกลับแล้วล่ะค่ะ"

ฉันพูดบอกเมื่อหลุบตาลงมองนาฬิกาข้อมือ จะว่าไปก็เพลินเหมือนกันนะ ดื่มกันไปคุยกันไปเผลอแป่บเดียวห้าทุ่มกว่าแล้ว

"โอเคครับ เดี๋ยวพี่ไปส่งนะ"

"จะดีเหรอคะ"

"ดีครับ ข้าวดื่มไปด้วยนะ กลับกับพี่ปลอดภัยกว่า"

แน่ใจเหรอที่พูด?

"ก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ"

หลังจากที่ฉันตกลงให้เขาไปส่ง เขาก็เรียกเช็คบิลและเราพากันเดินมาที่ลานจอดรถ

ฟลุ่บ~

เขาเปิดประตูให้ฉันและฉันส่งยิ้มให้เขาก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะรถหรู จากนั้นพี่เชนก็ขับรถออกไป

บรื้น~

ระหว่างขับรถเขาก็ชวนฉันคุยไปด้วยเปิดเพลงคลอไปเบาๆด้วย ฉันก็เออออไปกับเขาแต่ไม่ได้สนใจเท่าไหร่หรอก

"จอดด้านหน้าเลยค่ะ"

ฉันพูดพลางชี้มือไปที่คอนโดแห่งหนึ่งซึ่งพี่เชนกำลังจะขับรถไปถึง เขาพยักหน้าก่อนจะเลี้ยวรถเข้าไปจอดที่หน้าคอนโด

"อยู่ที่นี่เหรอคะ?"

เขาถามฉันและฉันพยักหน้า

"ขอบคุณพี่เชนนะคะที่มาส่ง"

ฉันยิ้มให้เขาพร้อมเปิดประตูลงจากรถ

หมับ~

แต่พี่เชนมือไวคว้าแขนฉันไว้ก่อน ฉันหันมามองหน้าเขาแต่ก็ยังไม่ได้พูดอะไรเสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

Rrrr~

"รับโทรศัพท์ก่อนเถอะค่ะ"

ฉันบอกเมื่อเห็นว่าเขาทำเป็นไม่สนใจเสียงนั่น พี่เชนยิ้มบางๆก่อนจะล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง ฉันแอบเห็นด้วยล่ะว่าเป็นใคร

"แป่บนะครับ"

ปึ้ง~

เขาบอกฉันก่อนจะออกจากรถไปเพื่อคุยโทรศัพท์ ฉันกระตุกยิ้มก่อนจะลงจากรถ

ฉันยืนหันหลังพิงประตูรถอยู่แบบนั้น จนพี่เชนเดินกลับมาหา

"ตอนแรกข้าวกะว่าจะชวนพี่ขึ้นไปดื่มน้ำสักแก้ว"

ฉันพูด

"แต่ข้าวว่าพี่คงมีธุระ...สำคัญ"

ดูจากสีหน้าก็รู้แล้วว่าเขารู้สึกยังไงกับปลายสายที่โทรเข้ามาเมื่อกี้

"จริงๆมันก็ไม่ได้สำคัญอะไรมากหรอกครับ"

"ข้าวว่าพี่ไปเถอะค่ะ ข้าวไม่อยากเป็นตัวการที่ทำให้พี่กับแฟนต้องทะเลาะกัน"

"ไม่ใช่แฟนนะครับ พี่บอกข้าวแล้วไงว่าเราไม่ได้คบกันเลย"

"อ่า โอเคค่ะ ข้าวเข้าใจแล้ว"

"ถ้างั้นพี่..."

"กลับเถอะค่ะ"

ฉันยิ้มให้เขาก่อนจะเลื่อนมือไปจับมือเขาเบาๆ

"ดึกแล้ว ข้าวเป็นห่วงนะคะ"

พี่เชนเงยหน้ามามองหน้าฉัน เขากระตุกยิ้มก่อนจะพยักหน้า

"โอเคครับ...งั้นพี่กลับเลยนะ"

"ขอบคุณอีกครั้งนะคะที่มาส่งข้าว"

"พี่เต็มใจครับ"

เขายิ้ม ฉันปล่อยมือเขาและยกขึ้นโบกเบาๆ เขาถึงได้ยอมกลับขึ้นรถและขับออกไป

ฉันมองจนรถของเขาขับออกไปสู่ถนนหลักพลางยักไหล่

ตึก ตึก ตึก~

ก่อนจะเดินออกมาจากหน้าคอนโดและวิ่งข้ามฝั่งถนนไปยังอพาร์ทเม้นต์ที่อยู่เยื้องกับคอนโดแห่งนี้ในฝั่งตรงข้าม

"อ้าว สวัสดีครับคุณข้าวหอม"

"สวัสดีค่ะลุง"

ฉันยิ้มทักทายกับลุงยามที่เฝ้ายามอยู่ใต้อพาร์ทเม้นต์ มันเป็นประจำอยู่แล้วล่ะที่ฉันทำแบบนี้

"นี่ค่ะลุง"

ฉันวางกล่องขนมเค้กที่ถือมาด้วยบนโต๊ะของเขา พี่เชนเขาซื้อมาให้ฉันน่ะ

"โอ้ คุณข้าวไม่เก็บไว้กินเหรอครับ ดูน่าอร่อยนะครับเนี่ย"

"ไม่หรอกค่ะ ข้าวทานไปเยอะแล้ว กลัวอ้วนน่ะ แหะๆ"

"ขอบคุณมากๆเลยนะครับ ยังอุตส่าห์นึกถึงลุงแก่ๆ ฮ่าๆ"

ลุงยามดีอกดีใจพลางเอ่ยขอบคุณฉันยกใหญ่

"ค่ะ ถ้างั้นข้าวขึ้นห้องก่อนนะคะ"

ฉันบอกลาเขาก่อนจะเดินไปขึ้นลิฟต์เพื่อขึ้นไปที่ห้องพักของตัวเอง

ใช่แล้วล่ะ ฉันอยู่ที่นี่ ไม่ได้อยู่ที่คอนโดหรูหราอะไรนั่นหรอก ส่วนที่บอกพี่เชนไปแบบนั้น...

ก็ไม่ได้อยากจะให้รู้นิว่าฉันอยู่ที่ไหน เขาไม่จำเป็นต้องรู้หรอก