FAZER LOGIN*Paradise Pub
วันนี้ฉันมาทำงาน ตอนนี้ฉันเปลี่ยนมาใส่ชุดยูนิฟอร์มของผับแล้ว หน้าที่ของฉันคือบาร์เทนดี้อยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์ ชุดที่ฉันใส่จะเป็นเสื้อกล้ามรัดรูปสีขาวด้านในและใส่เสื้อกั๊กครึ่งตัวสีดำกับกระโปรงหนังสีดำ ซึ่งถ้าเป็นบาเทนเดอร์ผู้ชายก็จะเป็นเสื้อเชิ้ตสีขาวกับเสื้อกั๊กเต็มตัวสีดำแล้วก็กางเกงแสลกซ์สีดำ เมื่อกี้ยาหยีเพื่อนร่วมแก๊งของฉันมาคุยด้วยแต่ก็แยกตัวไปทำงานแล้วล่ะ ฉันมีแก๊งด้วยนะรู้ยัง แก๊งของฉันชื่อว่าแก๊งแบดเกิร์ลไม่รู้ว่าใครเป็นคนริเริ่มก่อตั้งมันขึ้นมา รู้ตัวอีกทีคือชื่อของฉันก็ถูกดึงไปร่วมแก๊งกับเพื่อนๆอีกสามคนในเพจเฟซบุ๊กว่าเป็นสมาชิกของแก๊งนี้ไปเรียบร้อย สมาชิกอีกสามคนก็คือยาหยี ปลายฟ้าและลูกโซ่ ในที่สุดพวกเราก็ได้เจอกันและได้เริ่มคุยกัน ไม่นานก็สนิทกันจนกลายมาเป็นเพื่อนรักกันในที่สุดแหละ "น้องครับๆ" "ค่ะ รับอะไรดีคะ" ฉันที่หันหลังไปหยิบแก้วหันกลับมาที่หน้าเคาน์เตอร์บาร์เพราะว่ามีเสียงลูกค้าเรียก พอหันไปฉันก็ชะงักนิดหน่อยเพราะลูกค้าคือผู้ชายสองคนนี้ คนนึงคือพี่โจ ส่วนอีกคน...ตากล้องที่ชื่อเหนือ "นั่นไง กูบอกแล้วว่าใช่" พี่โจหันไปตบไหล่เขาเบาๆ "แล้วใครเถียงพี่ล่ะ" นายเหนือนั่นหันมาพูดกับเขา สีหน้าของเขาดูไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก "เฮ้ย กูพามึงมาเลี้ยงไม่อั้นมึงน่าจะดีใจดิ เลิกทำหน้าซังกะตายได้แล้ว เป็นห่าอะไรวะ" ฟลุ่บ~ พี่โจพูดพลางดึงเขาให้นั่งลงบนเก้าอี้ทรงสูงหน้าเคาน์เตอร์ที่ฉันยืนอยู่ ฉันยกยิ้มให้เขาทั้งสองคน "รับอะไรดีคะคุณลูกค้า" "เดี๋ยว พี่ขอถามก่อน นี่ใช่น้องข้าวหอมหรือเปล่าครับ?" พี่โจคงสงสัยมากเลยสินะ --* "ค่ะ ข้าวหอมเองพี่โจ" "ว้าว จำพี่ได้ด้วย" "ข้าวความจำดีนะคะ คนนี้ข้าวก็จำได้...พี่เหนือ" ฉันหันไปยิ้มให้เขา นายนั่นเงยหน้าขึ้นมามองฉันแล้วยกยิ้มฝืนๆ "ฮ่ะๆ อย่าไปสนใจมันเลย ไอ้นี่ไม่รู้ไปโดนตัวไหนมา ตั้งแต่กลับมาจากถ่ายแบบวันนั้นมันก็ซึมกะทือแบบนี้" พี่โจผลักไหล่เขา ส่วนนายนั่นก็ทำแค่ยกแขนมาวางพาดกับเคาน์เตอร์บาร์ ฉันยิ้มก่อนจะเริ่มผสมเครื่องดื่ม "นี่ค่ะ ค่อนข้างแรงนะคะ อารมณ์โหมดนี้ข้าวว่าพี่เหนือน่าจะชอบ^^" "..." เขาช้อนสายตามองฉันอีกครั้งเมื่อฉันวางแก้วเครื่องดื่มตรงหน้าเขา "เอ้า ไอ้เหนือ น้องเขาอุตส่าห์ผสมให้มึงโดยเฉพาะนะ" อึก~ เหนือไม่ได้พูดอะไร เขาทำเพียงยกแก้วขึ้นกระดกดื่มรวดเดียวหมด ทำท่าทางอย่างกับคนอกหัก! "ชอบมั้ยคะ?" "..." ฉันถามแต่กลับไม่ได้คำตอบ วันนี้เขาดูเงียบและอึมครึมกว่าวันนั้นมากเลยล่ะ "น้องข้าวทำงานที่นี่ด้วยเหรอครับ ขยันจังเลยนะ" แล้วพี่โจก็แก้เก้อให้ฉันโดยการชวนคุย "ค่ะ ข้าวทำที่นี่ประจำและรับถ่ายแบบเสริมน่ะค่ะ" "เหนื่อยหน่อยนะครับ" "ข้าวถึกกว่าที่พี่เห็นน๊า" "แหม คำว่าถึกไม่เหมาะกับผู้หญิงหุ่นบางๆแบบนี้หรอกครับ ฮ่ะๆ" พี่โจหัวเราะ และเพราะพวกเขายังไม่ได้สั่งเครื่องดื่มฉันก็เลยจัดการชงตามใจฉันส่งให้พวกเขาแทน อึก~ นี่ก็รับไปดื่มอย่างเงียบๆเลย "น้องข้าวนี่เฟรนด์ลี่กว่าที่พี่คิดไว้ซะอีกนะครับเนี่ย" "พี่โจคิดว่าข้าวหยิ่งเหรอคะ" "ไม่ใช่แบบนั้นครับ พี่แค่วันนั้นเห็นน้องข้าวนิ่งๆก็เลยไม่ค่อยกล้าเข้าไปคุยด้วยเท่าไหร่น่ะ แหะๆ" "วันนั้นเหรอคะ อืม...วันนั้นข้าวแค่ง่วงน่ะค่ะ มันนอนน้อยก็เลยยังเออเร่ออยู่นิดหน่อยน่ะ ฮ่ะๆ" "ฮ่าๆๆ จริงเหรอครับเนี่ย" "ค่ะ พอเริ่มตั้งสติได้ ได้เริ่มทำงาน มันก็ตื่นแล้วค่ะ ตอนนั้นน่ะถ้ามีคนเข้ามาคุยด้วย ข้าวคงเมาท์น่าดูเลยล่ะค่ะ ใช่สิ ขนาดกับพี่เหนือ ข้าวยังคุยด้วยเลยนะคะ" ควับ~ "..." อ่า ได้ผลแหะ เขาหันควับมามองหน้าฉันเลยล่ะ "จริงเหรอครับ...ตอนไหนวะไอ้เหนือ กูไม่เห็นมึงห่างจากกูเลยนะ ไปแอบคุยกันตอนไหนวะ" พี่โจทำตาโตก่อนจะหันไปถามเขาเสียงดัง พี่โจคงเริ่มกรึ่มๆแล้วล่ะ เพราะเครื่องดื่มที่ฉันผสมให้ค่อนข้างแรงและเขาก็ดื่มไปคุยกับฉันไป จนเพลินไปหลายแก้วแล้ว "ก็...ตอนกลับบ้านน่ะค่ะ เราเดินลงบันไดมาพร้อมกัน พี่เหนือยังส่งข้าวขึ้นรถแท็กซี่ด้วยเลยนะคะ" "...""..." "ไม่กิน โดนฉีดยาแน่" "รู้แล้วน่า" เขาพึมพำก่อนจะค่อยๆตักโจ๊กเข้าปาก กินไปได้ค่อนชามเขาก็เลิกกินเห็นบ่นว่าเจ็บคอด้วย ฉันก็เลยแกะยาที่ซื้อมาทั้งยาแก้ปวดลดไข้กับยาแก้อักเสบให้เขา "ยาค่ะ" "..." เขาหลุบตาลงมองยาแต่ไม่ยอมแตะมัน "เหมือนเด็กน้อยเลย" ฉันพูดลอยๆแต่เหนือหันมามอง "เด็ก?" "ค่ะ เด็กดื้อที่เวลาไม่สบายแล้วงอแง ไม่ยอมกินข้าวกินยาแล้วก็ไม่ยอมไปหาหมอด้วย" เขาค้อนใส่ฉันทันทีเลยอ่ะ รู้ตัวไงว่าฉันหมายถึงเขานั่นแหละ แต่เวลาที่เขาไม่สบายแบบนี้เขาก็น่ารักดีนะ "ยาค่ะ" ฉันยิ้มพลางพยักเพยิดไปที่ยาอีกครั้ง เหนือถอนหายใจแรงก่อนจะคว้ายาไปกินในที่สุด แค่ก~ พอกลืนยากับน้ำลงคอไปเขาก็สำลักออกมานิดหน่อย ฉันมองอาการเขากลัวว่ายาจะติดคอตายซะก่อน "โอเคมั้ยคะ" "อื้อ" เขาพยักหน้าบอกพลางกระดกน้ำกินจนหมดด้วยใบหน้าแหยๆ จากนั้นก็เอนตัวพิงโซฟาเหมือนเดิม "คราวนี้ก็ไปนอนได้แล้วค่ะ" ฉันบอกเขา เหนือปรืตาที่กำลังจะหลับขึ้นมาอีกครั้ง "ไม่อยากเดิน หัวหมุน" เด็กน้อยจริงๆนะเนี่ย แต่ก็...น่ารักดี "งั้นก็นอนที่...พะ พี่เหนือ" ฟลุ่บ~ ฉันยังพูดไม่ทันจบประโยคด้วยซ้ำ เขาก
"นี่ไงเรื่องที่ฉันอยากรู้ ตอบดิ" ฉันกำมือแน่น ทอยเบรกรถข้างทางและหลับตาลง พรึ่บ~ ฉันกระชากแขนเขาพลางเขย่าให้เขาพูด "ตอบดิ ฉันไม่ปล่อยให้เพื่อนฉันเจ็บจนต้องตายฟรี แล้วปล่อยให้คู่หญิงร้ายชายเลวไปเสวยสุขกันหรอกนะ ถ้าเพื่อนฉันไม่มีความสุข นายกับมันก็ไม่สมควรมีความสุข!" "รู้ได้ยังไงว่าพี่มีความสุข" ทอยขึ้นเสียงใส่ฉัน เขาผลักมือฉันที่เขย่าแขนเขาออก "พี่ขอ..." "ไม่ต้องขอโทษ ฉันไม่รับ" ทอยมองฉัน เขากำลังกลั้นน้ำตาเอาไว้ด้วย สีหน้าและแววตาเหมือนกำลังเจ็บปวดอยู่ อ้อ เคยเป็นนักแสดงอยู่นี่นา แต่ถึงตอนนี้เขาน่าจะเลิกแล้วเพราะฉันไม่เคยเห็นเขาในบทบาทนั้นอีก ก็อย่างที่บอกว่าเขาหายไปเลยตั้งแต่วันนั้น แต่ยังไงก็ยังคงแสดงดีอยู่นะ หึ! "เลิกแสดง" "แต่พี่ไม่เคยมีความสุขเลยจริงๆนะข้าว พี่ฝันถึงดรีมแทบทุกคืน" "ก็สมควรแล้วนิ ดรีมมันตายเพราะใครล่ะ" "พี่รู้สึกผิดจริงๆ" "แล้วไง เอาเพื่อนฉันคืนมาได้มั้ยล่ะ" "..." "ฉันไม่สนว่านายจะเสียใจจริงๆหรือแค่แสดง ฉันสนใจแค่ว่าอีนั่นมันเป็นใคร" "เราเลิกกันไปแล้ว ตั้งแต่ดรีมตายพี่ก็เลิกกับเค้าด้วย" "เหรอ น่าดีใจนะ" ฉันถามเสียงสูง ไม่เชื
"มาแล้วพี่" แล้วเสียงที่ดังแทรกผ่านเสียงเพลงมาอีกครั้งก็ทำให้ฉันหันควับไปทางต้นเสียง ผู้ชายร่างสูงแต่ผอมเพรียว ใบหน้าออกแนวทะเล้นน่ารัก เขากำลังเดินเข้ามาหาพี่โจ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ ดูเหมือนโลกจะเหวี่ยงเขามาให้ฉันจริงๆนั่นแหละ 'ทอย'! "โอ้โห กูนึกว่ามึงโดนดักฉุดนะเนี่ย" พี่เอ็มผลักไหล่เขาพลางพูดประชดที่เขามาช้า "มาช้าก็ดีกว่าไม่มาป่ะล่ะ" "ถ้ามึงจะช้าขนาดนี้ มึงไม่ต้องมาเลยก็ได้ รู้มั้ยกูรอนานแค่ไหน" พี่โจย้อนเขาอีก "ขอโทษครับบบ" เขายิ้ม ก็ดูใช้ชีวิตปกติดี ดูมีความสุขดีนี่! "เออ มาๆ แนะนำเด็กไอ้เหนือให้รู้จัก" พี่โจตบบ่าเขาพลางดึงแขนเขาให้หันมาทางฉัน "ไหน คนไหน..." เสียงของเขาหายไปเมื่อหันมาสบตากับฉันที่มองเขาอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว "นี่ๆคนนี้ ชื่อข้าวหอมที่พวกมึงส่องเฟซกันวันนั้นไง" "..." "เป็นไงตัวจริง สวยดิ เซ็กซี่ดิ อึ้งเลยดิ ไอ้เอ็มไอ้ทอยพวกมึงอิจฉาไอ้เหนืออ่ะดิ๊" "เออพี่ อิจฉาจริง" พี่เอ็มตอบ แต่ทอยเงียบ "ทอย" "..." "ไอ้ทอย" "..." "ไอ้เชี่ยทอยโว้ยยย" "อะ อะไรวะพี่" "กูเรียกมึงจนแทบจะเข้าไปตะโกนในแก้วหูมึงแล้วเนี่ย จะตะลึงอะไรขนาดนั้น
เมื่อมาหยุดยืนที่หน้าแท่นสุสานของดรีมฉันก็เห็นช่อดอกลิลลี่สีขาวที่ดรีมชอบวางอยู่แล้ว "เขามาเหรอคะ" ฉันเอ่ยถามทันที ป้าดาวางช่อดอกลิลลี่ของเราลงข้างๆช่อดอกไม้นั้น "ใช่ เขามาหาดรีมทุกปีนั่นแหละจ่ะ" ป้าดาบอกฉัน ฉันกัดฟัน "ไม่รู้สึกผิดบ้างหรือไง ถึงกล้ามาหาดรีม!" "คงไม่ใช่หรอกจ่ะ ป้าว่าเขาคงรู้สึกผิดจริงๆ จำได้มั้ยว่าวันนั้นเขาก็มาหาดรีมแต่เขาก็มาไม่ทันเหมือนกับข้าว" "แต่เขาไม่มางานศพดรีมด้วยซ้ำ" "จริงๆเขามานะลูก เขามาหลังจากที่พระสวดเสร็จและทุกคนกลับไปแล้ว เขามากราบขอโทษป้า" "เขาก็สมควรทำแบบนั้นค่ะ" "ป้าให้อภัยเขานะลูก ข้าวก็ต้องให้อภัยเขานะ ป้าเชื่อว่าดรีมคงต้องการแบบนั้น" ป้าดาลูบบ่าฉันเบาๆ ฉันมองหน้าท่านก่อนจะหันไปมองรูปของดรีม "ฉันจะให้อภัยเขาก็ได้นะดรีม..." 'แต่ฉันจะให้ก็ต่อเมื่อเห็นกับตาว่าเขาเจ็บปวดที่ทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งต้องตายแล้วเท่านั้น!' ประโยคหลังนี้ฉันพูดในใจ ผู้ชายที่เรากำลังพูดถึงคือแฟนของดรีม ฉันรู้จักกับเขาเพราะดรีมเล่าให้ฟังทุกวันแต่ฉันเคยเจอเขาบ้างเป็นบางครั้ง สองคนนั้นเรียนคณะเดียวกันและแฟนเธอเป็นนักแสดงด้วย ผู้ชายคนนี้เป็นแฟนคนแรกของดรีม
วันนี้ฉันตั้งใจมาเจอจีน่ากับพี่เชนที่ห้างแห่งหนึ่ง สองคนนั้นกำลังร่วมทำกิจกรรมโปรโมทซีรี่ย์ที่เล่นด้วยกันอยู่ กรี้ดดด~ เสียงกรีดร้องแสดงความฟินเวลาที่สองคนนั้นใกล้ชิดกันบ่งบอกได้ดีว่าพวกเขาก็เป็นที่จับตามองอยู่เหมือนกัน ยัยจีน่ายิ้มหน้าบานเป็นจานดาวเทียม คงเพราะคิดว่าตัวเองกำลังจะประสบความสำเร็จ หมับ~ "ไปไหนคะ?" ฉันหันไปคว้าแขนของเหนือไว้ก่อนที่เขาจะเดินหนีไป วันนี้ฉันชวนเขามาที่นี่เองแหละ ฉันรู้เรื่องของเขาจากหมอกแล้ว ยอมรับเลยว่าสงสารและเห็นใจเขามาก แล้วก็ดูออกด้วยว่าเขายังตัดใจไม่ได้ทั้งๆที่มันผ่านมาตั้งห้าปีแล้ว "ดูหนังกันมั้ย" เหนือหันมาถามฉันโดยที่ไม่มองไปบนเวทีนั้นเลย ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายเขาแต่ฉันพาเขามาเพื่อให้เขาตัดใจ ฉันจะปล่อยเขาไปถ้าเขาไม่กลับไปหามันอีก "ข้าวขอดูตรงนี้ก่อนนะคะ" ฉันบอกเขาและรั้งแขนเขาไว้ เขาทำสีหน้าอึดอัดและอยากไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุดด้วย แต่ฉันจะอยู่ตรงนี้ให้นานที่สุด... "พี่ว่าสองคนนั้นเค้าแค่จิ้นกันหรือคบกันจริงๆคะ" ฉันถามเขา เหนือเอาแต่มองหน้าฉันเพราะไม่รู้จะมองไปทางไหน เขาถอนหายใจออกมาบ่อยมาก "ไม่รู้" "พี่จำผู้หญิงได้มั้
23.30 น. ปาร์ตี้ตอนนี้กำลังคึกครื้น แขกจะเป็นเพื่อนของพี่โจซึ่งส่วนมากเป็นผู้ชาย มีทั้งเพื่อนรุ่นเดียวกัน เพื่อนรุ่นพี่และเพื่อนรุ่นน้อง ซึ่งเหนือเองก็เป็นเพื่อนรุ่นน้องคนหนึ่งของพี่โจจึงได้ถูกยื้อไว้ให้ดื่มกับพวกเขา ทุกคนกำลังเมาได้ที่เลยแหละ สวบ~ "แอบมานั่งทำอะไรตรงนี้คนเดียวล่ะ" ฉันที่ปลีกตัวออกมาเพราะเห็นว่าหมอกเดินออกมาจากตรงนั้นสักพัก ตามหาอยู่ไม่นานก็พบว่าเขาหลบมาอยู่แถวๆสวนหลังบ้านของพี่โจ "อ้าวข้าว ไม่อยู่กับเฮียเหรอ" หมอกหันมาถามฉัน เขานั่งอยู่บนม้านั่งยาวๆตัวหนึ่ง ในมือถือแก้วไวน์อยู่ด้วย "อยากออกมาสูดอากาศสักหน่อยน่ะ ขอนั่งด้วยได้มั้ย" "อื้ม นั่งสิ" ฟลุ่บ~ เมื่อหมอกพยักหน้าฉันจึงทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งตัวเดียวกันกับเขา "นายดูไม่ค่อยสนุกนะ" "ก็สนุกอยู่แหละแต่มันแค่เบื่อๆ ถึงจะเข้ากับคนง่ายแต่พี่โจห่างกับฉันตั้งสี่ปี เพื่อนๆเขาก็รุ่นน่าเคารพมากกว่ามาคุยเล่นน่ะ" "นายไม่ค่อยสนิทกับพี่โจเหรอ" "จริงๆก็สนิทระดับนึง พี่โจมาหาเฮียบ่อยๆ แต่ก็อย่างว่าแหละเราห่างกันเยอะ พอดีเพื่อนเฮียอีกสองคนก็มาไม่ได้ด้วยสิ ถ้าพี่สองคนนั้นมาฉันก็ยังพอเข้ากับพวกเค้าได้มากห







