บทที่ 14/2 รอยดูดนี่มาจากไหน?

ผมเงียบพลางล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงปลายนิ้วมือของผมสัมผัสกับโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงข้างนั้นทำให้ผมคิดได้

"ลืม...โทรศัพท์"

"เอ้า แต่ฉันว่าเมื่อกี้แกหยิบมาแล้วนะเว้ย"

มันจะช่างสังเกตุอะไรของมันนักหนา -*-

"ตาฝาดเปล่าไอ้ไปป์ ถ้ามันหยิบมาแล้วมันจะบอกว่าลืมได้ไงวะ"

แล้วเสียงของพีทเพื่อนอีกคนในกลุ่มก็พูดขัดขึ้นก่อนพลางทำสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย ก็เข้าใจน่ะว่ามันกำลังหิวและคงจะหิวมากเพราะมันบ่นตั้งแต่ยังไม่หมดคาบเรียนบ่นทุกห้านาทีว่าหิวๆตอนนี้หัวจิตหัวใจมันคงไปอยู่ที่กับข้าวในโรงอาหารของคณะเรียบร้อยแล้วมั้ง ผมก็เลยพูดตัดบทออกไป

"เออ ท่าทางไอ้พีทจะหิวจัดแล้วพวกแกไปโรงอาหารกันก่อนเหอะ ก่อนที่จะโดนมันกินหัว"

ผมพูดพลางพยักเพยิด ไอ้ไปป์ก็เลยไม่ถามเซ้าซี้อะไรผมอีกมันก็พยักเพยิดบ้างก่อนจะตวัดเรียวแขนเกี่ยวคอไอ้พีทแล้วลากมันไปโรงอาหารให้เร็วที่สุด

ผมมองจนพวกเพื่อนๆลับสายตาไปก่อนจะเดินไปอีกทางที่สวนหย่อมใกล้ เดินไปตรงจุดที่ผมมองไปเมื่อกี้นี้นั่นแหละ

ผมเดินมาที่ศาลาขนาดเล็กหลังหนึ่งใต้ต้นไม้ใหญ่ซึ่งเป็นสถานที่สำหรับใช้นั่งพักพิงของพวกนักศึกษาภายในคณะเพราะที่ตรงนี้จะค่อนข้างร่มเย็นและสวยงามพร้อมทั้งมีกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกกุหลาบสีแดงสดที่ถูกปลูกไว้รอบๆ สายตาของผมกำลังหลุบลงมองร่างบางที่นอนซบหน้าอยู่บนโต๊ะไม้ภายในศาลาหลังนี้ก่อาจะทิ้งตัวลงนั่งมองเธอเงียบๆ

เสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอพร้อมกับดวงตากลมโตที่ตอนนี้ปิดสนิททำให้ผมรู้ว่าผู้หญิงคนนี้กำลังหลับ

"หึ"

ผมหัวเราะในลำคอตลกตัวเองชะมัด ผมไม่รู้ว่าทำไมผมต้องมานั่งมองยัยนี่อยู่แบบนี้ทั้งๆที่ผมก็รู้ตัวเองว่าไม่ได้ชอบเธอแต่น่าแปลก เวลาเห็นเธอมันเหมือนมีแรงอะไรบางอย่างดึงให้ผมเข้าไปหาเธอตลอด จำเรื่องที่ผมท้าให้เธอทำให้ผมชอบได้มั้ย?อยากรู้มั้ยว่าทำไม...

ก็ไม่มีอะไรมาก ผมแค่จำเป็นต้องชอบเธอและผมก็อยากรู้ว่าผมจะชอบเธอได้จริงๆมั้ยถ้ามันต้องถึงวันนั้นของเรา...

ครืด~

จู่ๆโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะของเธอก็สั่นขึ้นทำให้ผมสะดุ้งเล็กน้อย ผมละสายตาจากใบหน้าเธอมองไปที่หน้าจอมือถือ

'ข้อความงั้นเหรอ?'

ผมคิดในใจเมื่อเห็นที่หน้าจอมือถือปรากฎว่ามีข้อความเข้ามาแล้วก็รู้ด้วยว่าเป็นข้อความจากใคร

ไอ้แทนไงล่ะ!

พรึ่บ~

แล้วผมก็สะดุ้งอีกครั้งเมื่อจู่ๆผู้หญิงตรงหน้าก็ขยับตัวก่อนจะลืมตาขึ้นมาและเมื่อสายตาของเธอมองมาเห็นผมนั่งอยู่เธอก็รีบดีดตัวขึ้นนั่งตัวตรงทันที

"ตะวัน..."

เธอพึมพำชื่อผมเบาๆด้วยสีหน้าของคนที่เพิ่งตื่น

"นาย...มานั่งทำอะไรตรงนี้?"

เธอถามผม ผมมองหน้าเธอพลางเลิ่กคิ้ว

"ฉันต่างหากต้องถาม"

ผมพูด ก็ไม่รู้สิพอได้ยินเสียงเธอทีไรต้องพูดจาแบบนี้ทุกที

"หลังจากที่ฉันกลับ เธอกับมันทำอะไรกันต่อถึงได้ง่วงมากมายจนมานั่งหลับที่คณะแบบนี้"

บางทีผมก็ปากหมา รู้ตัวนะ แต่ก็ยังพูด-- แต่ลูกโซ่ก็เป็นผู้หญิงที่เก็บอารมณ์เก่งใช้ได้ เพราะนอกจากเธอจะไม่โกรธกับสิ่งที่ผมพูดเธอยังกระตุกยิ้มแล้วยกมือขึ้นเท้าคางเอียงคอมองหน้าผมอีก

"หึงเหรอ?"

"เหอะ"

ผมแค่นหัวเราะในลำคอ

"ถ้าฉันบอกว่าไม่ได้ทำอะไร นายจะเชื่อมั้ย?"

ผมมองหน้าเธอนิ่ง ถามว่าเชื่อมั้ยอ่ะเหรอ...

"มันอุตส่าห์ขึ้นมาถึงห้องเลยนะลูกโซ่"

ผมพูด ลูกโซ่มองหน้าผมแล้วกระตุกยิ้ม

"นายก็ขึ้นมาถึงห้องนะ ลืมเหรอ?"

เธอกำลังจะหมายความว่าอะไร ผมรู้ ผมยิ้มมุมปากก่อนจะเลื่อนมือไปปัดปอยผมลอนของเธอที่ระต้นคออยู่ไปทางด้านหลังพร้อมกับเลื่อนสายตาไปมองร่องรอยที่ผมทำไว้เมื่อคืนแล้วกระตุกยิ้ม

"ก็ถ้ามันไม่ขึ้นมาขัดจังหวะ ฉันว่าฉันก็ได้นะ หึ"

ลูกโซ่มองหน้าผมก่อนจะยืดตัวขึ้นนั่งหลังตรง

"ไม่หรอก"

"..."

"สำหรับนาย ฉันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก"

เธอพูดพร้อมเน้นคำว่า'ง่าย'เหมือนกับเวลาที่ผมพูดว่าเธอ ผมมองหน้าเธอนิ่ง

"ถ้าฉันง่ายนายก็ไม่ชอบสิ ใช่มั้ย?"

เธอพูดเหมือนรู้ทันกัน เธอเป็นคนหัวไวเธอทันคนและผมก็รู้ว่าเธอก็ทันผมเหมือนกันแต่จะทันแค่ไหนนั่นก็อีกเรื่อง

ฟลุ่บ~

"กินข้าวกันมั้ย?"

เธอลุกขึ้นยืนพลางหยิบหนังสือสองสามเล่มบนโต๊ะขึ้นมาพร้อมกับเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าสะพายโดยไม่กดดูข้อความที่ไอ้แทนส่งมาด้วยซ้ำพร้อมกับหันมาถามผม ชวนผมกินข้าวงั้นเหรอ?

"ฉันหิว นายไม่หิวเหรอ^^"