บทที่ 14/3 รอยดูดนี่มาจากไหน?

เธอเลิ่กคิ้วถามผมพลางยิ้มให้ ผมชะงักไปนิดนึง ก็ยอมรับว่าไม่เคยเห็นรอยยิ้มแบบนี้จากเธอเลยครั้งนี้ครั้งแรกนะ ยิ้มสวยเหมือนกันแหะ เห้ย!ผมชมยัยนี่เหรอ บ้าว่ะ

"ตื่นมาก็หิวเลยเหรอไง"

ผมพึมพำแต่ก็ลุกขึ้นยืนตามเธอ เห้ย นี่สรุปผมจะไปกินข้าวกับเธอเหรอ อย่าบอกน่ะว่าผมโดนไอ้แรงดึงบ้าอะไรนั่นดึงเข้าหาเธออีกแล้วอ่ะ

"^^"

แล้วลูกโซ่ก็ยิ้ม ยิ้มแบบนี้อีกแล้ว --

*โรงอาหาร

ก็ไม่รู้ว่าผมเป็นบ้าอะไร เอาจริงๆผมไม่ได้ชอบเธอนะ ไม่ได้ชอบจริงๆนะเว้ยแค่เริ่มชอบก็ไม่มี ผมแค่...สติไม่คงที่แค่นิดเดียว อากาศมันคงร้อนมากและผมคงหิวมากผมก็แค่มากินข้าวแต่คนในโรงอาหารเยอะจนไม่มีโต๊ะนั่งส่วนพวกเพื่อนๆผมมันก็หายหัวไปไหนแล้วไม่รู้ผมก็แค่จำเป็นจะต้องใช้โต๊ะเดียวกับเธอเพื่อนั่งกินข้าวแค่นั้นเอง

ตอนนี้เราสองคนนั่งหันหน้าชนกันอยู่คนละฝั่งของโต๊ะหลังจากที่ไปซื้ออาหารของตัวเองมาแล้วลูกโซ่ก็กำลังก้มหน้าก้มตากินส่วนผมก็กินนะ แต่ก็ต้องชะงักเพราะความรู้สึกแปลกๆรอบตัว

กึก~

ผมชะงักมือที่ถือช้อนก่อนจะเหลือบมองไปรอบๆตัวอย่างอดไม่ได้ แล้วมันก็จริงกับความรู้สึกของผมเพราะผมรู้สึกว่ามีคนมองแล้วมันก็มีคนมองจริงๆไม่ใช่แค่มองอย่างเดียวด้วยนะ ซุบซิบนินทากันด้วย!

"เห้อ"

ผมถอนหายใจออกมาซึ่งมันก็เป็นผลให้ลูกโซ่หยุดชะงักแล้วเงยหน้ามองผม

"เหอะ"

เธอแค่หัวเราะเหมือนกับว่าเรื่องที่ถูกมองแล้วซุบซิบนินทาเป็นเรื่องปกติอย่างนั้นแหละ

"คนจะกินข้าวมองอะไรกันอยู่ได้วะ"

ผมพึมพำ ลูกโซ่หัวเราะเบาๆแล้วพูดขึ้น

"แล้วนายนั่งอยู่กับใครล่ะ ไม่รู้ตัวเหรอ?"

เธอเลิ่กคิ้วถาม ผมมองหน้าเธอแล้วก็เลิ่กคิ้วกลับ ลูกโซ่แบดเกิร์ลไงทำไมผมจะไม่รู้ ฉายาและสรรพคุณของแก๊งนี้ก็รู้ๆกันอยู่แต่ผมก็ไม่คิดเหมือนกันว่าพวกเธอจะต้องอยู่ท่ามกลางสายตาและคำซุบซิบนินทาตลอดเวลาแบบนี้ อยู่กันเข้าไปได้ยังไงผมก็ไม่เข้าใจ

"เธอไม่รู้สึกอะไรมั่งเหรอไง?"

อันนี้ผมถามจากใจน่ะ อยากรู้จริงๆ

"ก็ไม่อ่ะ ชินแล้ว"

ลูกโซ่ยักไหล่ทำเหมือนเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องปกติ แต่ก็คงชินแล้วจริงๆล่ะมั้งไม่อย่างงั้นเธอคงไม่ทำเรื่องร้ายๆแบบไม่แคร์สายตาใครแบบนั้นหรอก เหมือนวันแรกที่ผมเจอหน้าเธอไงวันนั้นนะเธอสร้างวีรกรรมไว้กลางโรงอาหารโดยการเอาเศษอาหารยัดปากเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่ง ผมไม่รู้ต้นสายปลายเหตุหรอกแต่การที่เธอทำแบบนั้นมันก็สร้างภาพลบให้เธอแล้ว

"เธอเคยทำเรื่องอะไรดีๆมั้ย?"

จู่ๆผมก็ถามขึ้น ผมมันเป็นคนปากไวบางทีสมองผมคิดปากผมก็พูดออกไปแล้ว ลูกโซ่ชะงักแล้วมองหน้าผมเธอยิ้มมุมปากก่อนจะตอบ

"อยากรู้เหรอ..."

"..."

"บอกชอบฉันสิ แล้วฉันจะบอก"

ก็ยังมีอารมณ์มาหยอดพูดเรื่องนี้ได้นะ แต่ก็ดีเพราะผมเกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเคยท้าทายอะไรยัยนี่ไว้ ผมเกือบจะเผลอคิดว่าที่ยัยนี่มาแปลกๆวันนี้เพราะว่า... บ้า!ยัยนี่ก็แค่จะทำให้ผมชอบป่ะวะ ดึงสติกลับมาได้แล้วไอ้ตะวัน สติเว้ย -"-

ตอนนี้ฉันกำลังเดินกลับมาที่คลาสเรียนหลังจากแยกกับตะวันที่โรงอาหาร การที่ฉันชวนเขาไปกินข้าวไม่ใช่ว่าฉันเริ่มญาติดีกับเขาแล้วหรอกน่ะฉันยังเคืองกับสิ่งที่เขาทำกับฉันอยู่แต่ที่ฉันทำเป็นไม่พูดถึงและไม่ใส่ใจเพราะอะไรก็น่าจะรู้

ฉันอยากเห็นเขาแพ้เร็วๆไงล่ะ หึ

กึก~

แต่ระหว่างทางที่ฉันหยุดเดินพลางก้มลงควานหาโทรศัพท์มือถือที่ส่งเสียงร้องอยู่ในกระเป๋าคงเพราะมีคนโทรเข้ามาฉันกำลังจะหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าแต่ก็ต้องชะงักเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นผู้หญิงประมาณสามสี่คนเดินเข้ามาหาฉันและหยุดอยู่ตรงหน้าทำให้ฉันจำต้องเงยหน้าขึ้นไปมอง

"ไง ลูกโซ่"

เสียงทักทายที่ฉันไม่เคยได้ยินเลยตั้งแต่วันนั้น จำได้มั้ยวันที่ฉันสร้างวีรกรรมไว้ที่โรงอาหารโดยการเอาเศษอาหารยัดปากผู้หญิงปากเสียคนหนึ่งนั่นแหละฉันก็ไม่ได้ยินเสียงและไม่เคยมองหน้าคู่กรณีของฉันเลย จนกระทั่งวันนี้

แอนนี่...

ยัยนั่นยืนอยู่ตรงหน้า เธอยืนกอดอกมองหน้าฉันด้านหลังเธอมีเพื่อนผู้หญิงอีกสามคนยืนเป็นแบคกราวน์อยู่และถ้าจะให้เดาผู้หญิงสามคนนั้นไม่ได้เรียนคณะนี้เพราะฉันไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลยด้วย

"เห็นว่าเปลี่ยนผู้ชายใหม่ เบื่อคนเดิมแล้วเหรอ"

แอนนี่ยังคงพูดทักทายฉันด้วยรอยยิ้มแต่เชื่อมั้ยว่ารอยยิ้มของเธอเต็มไปด้วยความแค้นที่มีต่อฉัน

"พากันไปกินข้าวกระหนุงกระหนิง ว่าแต่คนนี้เป็นไงเหรอ...อร่อยมั้ย?"

แล้วก็ยังคงปากหมาเหมือนเดิม แล้วที่มายืนดักฉันอยู่เนี่ย หาเรื่องด้วยสิน่ะ!

"ทำไมไม่พูดล่ะ เป็นใบ้เหรอห๊ะ!"