LOGINPagdating nila sa mansion, agad na bumaba si Dominic mula sa sasakyan. Inabot niya ang kamay kay Vivian upang tulungan itong bumaba.
“Careful. Watch your step.” “Thank you...” Pagpasok nila, isang matandang babae agad ang sumalubong sa kanila. “Good evening, sir.” “Manang Elena, this is Vivian. She’ll be staying here from now on. I want you to make sure she’s comfortable.” “Of course, sir.” Dominic turned to Vivian. “She’ll show you your room. If you need anything, just tell her.” “Okay po. Thank you.” “Get some rest. I’ll see you at dinner.” Tumango si Vivian bago sumunod kay Elena. Pagbukas ng p***o, napahinto siya sa kinatatayuan. Malaki ang kwarto, may king-sized bed sa gitna, eleganteng furniture, at bintanang tanaw ang garden. May sariling bathroom at walk-in closet din sa isang bahagi ng silid. “Ma’am Vivian, this is your room” sabi ni Elena. “My room? Are you sure po?” “Yes, ma’am. Mr. Dominic personally instructed us to prepare everything for you.” Lumapit si Vivian at napansin ang mga damit na nakasabit. May mga dresses, blouses, trousers, at casual outfits na halos kapareho ng madalas niyang isuot. Mas lalo siyang nagtaka nang mapansin ang kulay ng mga iyon. Maroon. Halos lahat ay paborito niyang kulay. “Excuse me po?” “Yes, ma’am?” “Sino namili nitong mga damit?” “Mr. Dominic arranged everything. He gave us instructions about your preferred style and color.” Napakunot ang noo ni Vivian. “Huh? Paano niya nalaman?” Elena only smiled politely. “Perhaps you can ask him yourself, ma’am Vivian.” Napatingin muli siya sa mga damit. May mga bagong toiletries, skincare products, at iba pang personal necessities na nakalagay sa dresser. Everything was already prepared. Hindi niya alam kung matutuwa ba siya o magtataka. Hindi naman niya sinabi kay Dominic ang mga paborito niya. “Thank you po.” “You’re welcome, ma’am. Just call me if you need anything.” Nang maiwan siyang mag-isa, dahan-dahan niyang hinawakan ang mga damit. How did he know all of these things about me? Pagsapit ng alas-siyete, bumaba si Vivian para mag hapunan. Nakita niya si Dominic sa dining area, nakaupo sa dulo ng mesa habang hinihintay siya. “Come here.” Lumapit siya at umupo sa tabi nito. “Did you like your room?” “Yes. It’s really beautiful. But isn’t it too much?” Dominic glanced at her. “Too much?” “Yung mga damit po, toiletries, and everything. You didn’t have to prepare all of those.” “I wanted to make sure you had everything you needed.” “Pero, pano niyo nalaman mga paborito ko?” He gave her a brief look before reaching for his glass of water. “I pay attention.” Napatingin siya rito. “To what?” “Little things.” Hindi na siya nakapagtanong nang dumating ang pagkain. Nagsimulang kumain si Dominic habang tahimik naman siyang nakatingin sa kaniyang plato. “Don’t you like the food?” Umiling siya. “No, it’s good. I’m just not used to having dinner with someone.” “Then you’ll have to get used to it.” Tumingin siya rito. Dominic simply continued cutting his steak before placing a slice on her plate. “You’re living here now. You don’t have to eat alone anymore.” “Thank you.” “Stop thanking me for everything.” “Sorry—” Napatingin ito sa kaniya. Dominic let out a quiet chuckle. Napangiti siya nang mahina. “It’s a habit.” “Then we’ll work on that.” Habang kumakain, paminsan-minsan ay napapatingin si Dominic sa kaniya. Pinagmamasdan niya kung paano nito inaayos ang buhok, kung paano ito ngumiti kapag nagugustuhan ang pagkain, at kung paano nito kinakagat nang bahagya ang ibabang labi. Minsan, nahuhuli niya ang sariling napapatagal ang tingin sa mukha nito. “Is there something on my face?” tanong ni Vivian nang mapansing nakatingin ito. Dominic calmly wiped the corner of his mouth with a napkin. “No. Just making sure you’re eating properly.” “I’m eating naman po.” “Good. Keep it that way.” Gabi na nang matapos silang maghapunan. Hindi agad nakatulog si Vivian. Kahit komportable ang kama at kuwarto, hindi pa rin siya sanay sa mansion. Kaya lumabas siya upang kumuha ng tubig. Dahil hindi pa niya kabisado ang mansion, dahan-dahan siyang lumabas ng kuwarto at bumaba para hanapin ang kitchen. Pero pagdating niya sa living area, bigla siyang napahinto. Nandoon si Dominic. Kakatapos lang nito maligo. Nakatayo ito malapit sa Sofa, topless, habang pinupunasan ng tuwalya ang basang buhok. May ilang patak pa ng tubig na dumadaloy mula sa kanyang leeg pababa sa dibdib. Hindi niya maiwasang mapatingin sa broad shoulders at well-built physique nito bago agad ibinaling ang tingin sa iba. Oh my God. Napakagat siya sa loob ng kanyang pisngi. Hindi niya alam kung bakit bigla siyang nakaramdam ng hiya. “Couldn’t sleep?” Napapitlag siya nang marinig ang boses ni Dominic. Nang lingunin niya ito, nahuli niya ang lalaking nakatingin na rin sa kanya. “I-I was just getting some water.” Bahagyang ibinaba ni Dominic ang tuwalya at sumulyap sa hawak niyang baso bago muling tumingin sa kanya. “You’re staring.” Nanlaki ang mga mata ni Vivian. “What? I’m not!” “Really?” Dominic raised an eyebrow. “Then what were you looking at?” Agad na umiwas ng tingin si Vivian at naglakad papunta sa kitchen. unti-unting uminit ang kanyang mga pisngi habang pilit na inaalis sa isip ang nakita niya kanina. Seriously, Vivian? Get yourself together. “Relax, Vivian. I’m only teasing you,” dagdag ni Dominic habang pinagmamasdan siyang naglalakad. “I’m not embarrassed,” mahina niyang sagot habang kinukuha ang pitcher ng tubig. “Did I say you were?” Napahinto siya sandali at napatingin. Nang makitang bahagya itong nakangiti, napagtanto niyang lalo lang siyang pinagtitripan nito. Hindi na siya sumagot at sa halip ay nag-focus na lang siya sa pag inom. Hindi napigilan ni Dominic ang mapangiti sa naging reaksyon ni Vivian. “Having trouble finding the kitchen?” “A little. Hindi ko pa kasi kabisado yung pasikot sikot dito.” “You’ll get used to it.” Tumango si Vivian bago uminom ng tubig. Samantala, nanatili naman si Dominic sa kinatatayuan nito, tahimik na pinagmamasdan siya. “Is there anything else you need?” “Wala na po. I’m okay.” Kinuha ni Dominic ang shirt na nakapatong sa sofa. “You can come to me whenever you need something. Don't hesitate.” “Even in the middle of the night?” “Especially then.” Bahagyang ngumiti si Vivian. “Okay po. I'll remember that.” “Good. Now go back to your room. It's late.” “Good night, Dominic.” “Good night, sweetheart.” Bahagyang natigilan si Vivian sa tawag nito, ngunit hindi na siya nagtanong. Pagpasok sa silid, inilapag ni Vivian ang baso. Kinuha niya ang phone niya upang tingnan kung may bagong notification. May isang message mula sa unknown number. UNKNOWN NUMBER 11:48 PM Good night. Sleep well. Napakunot ang noo niya. “Who’s this?” Ilang segundo niya iyong tinitigan bago muling tingnan ang number. Nag-isip siyang mag-reply, pero nagbago rin ang isip niya. Inilapag niya ang phone at humiga sa kama. Samantala, nasa private office na si Dominic. Nakaupo siya sa kanyang leather chair habang may hawak na baso ng whiskey. Sa harap niya ay CCTV monitors. Isa roon ang Camera sa hallway kung saan dumaan si Vivian kanina. Matagal niyang pinagmasdan ang screen bago bahagyang ngumiti.Maagang nagising si Vivian kinabukasan. Pagkatapos maligo at mag-ayos, bumaba siya para mag-breakfast.Pagdating niya sa dining area, napansin niyang nakahanda na ang pagkain. May mga housekeepers ding abala sa pag-aayos ng mesa.“Good morning, Miss Vivian,” bati ni Mrs. Elena.“Would you like some coffee?”“Water na lang po muna. Thank you.”Umupo siya at nagsimulang kumain. Hindi pa rin siya sanay na may mga taong naghahanda ng pagkain para sa kanya. Minsan, naiilang pa rin siya kapag may housekeeper na lumalapit para kunin ang mga pinagkainan niya.Ilang sandali pa, dumating si Dominic. Nakasuot ito ng dark blue polo shirt at black trousers habang may hawak na phone.Napatingin si Vivian. “Good morning, Mr. Dominic.”Umupo ito sa tabi niya at kinuha ang tasa ng kape.“Did you sleep well? I hope getting lost in the mansion last night didn’t affect your sleep.” Mahina itong tumawa.“Yes po. Pero malilito pa rin ako kapag hahanapin ko yung kitchen.”Napangiti si Dominic. “Then per
Pagdating nila sa mansion, agad na bumaba si Dominic mula sa sasakyan. Inabot niya ang kamay kay Vivian upang tulungan itong bumaba.“Careful. Watch your step.”“Thank you...”Pagpasok nila, isang matandang babae agad ang sumalubong sa kanila.“Good evening, sir.”“Manang Elena, this is Vivian. She’ll be staying here from now on. I want you to make sure she’s comfortable.”“Of course, sir.”Dominic turned to Vivian. “She’ll show you your room. If you need anything, just tell her.”“Okay po. Thank you.”“Get some rest. I’ll see you at dinner.”Tumango si Vivian bago sumunod kay Elena.Pagbukas ng pinto, napahinto siya sa kinatatayuan.Malaki ang kwarto, may king-sized bed sa gitna, eleganteng furniture, at bintanang tanaw ang garden. May sariling bathroom at walk-in closet din sa isang bahagi ng silid.“Ma’am Vivian, this is your room” sabi ni Elena.“My room? Are you sure po?”“Yes, ma’am. Mr. Dominic personally instructed us to prepare everything for you.”Lumapit si Vivian at napan
Tahimik na umakyat si Vivian papunta sa kaniyang kuwarto. Pagkapasok niya, agad niyang kinuha ang maliit na maleta sa ilalim ng kama at inilapag iyon sa ibabaw nito. Isa-isa niyang inilagay ang mga damit, ilang personal belongings, at mga gamit na mahalaga sa kaniya. Hindi naman marami ang kaniyang pag-aari. Karamihan sa mga iyon ay mga lumang damit at ilang bagay na matagal na niyang iniingatan. Habang nag-aayos, hindi niya maiwasang mapatingin sa lumang litrato nilang mag-ina na nakapatong sa bedside table. Nandoon pa rin ang larawan nila noong bata pa siya, nakangiti habang nakayakap kay Victoria. For a moment, she smiled sadly. “Ang tagal na pala no’n,” bulong niya. Kinuha niya ang litrato at maingat na inilagay sa loob ng maleta. Kahit ganoon ang pakikitungo sa kaniya ng kaniyang ina, hindi pa rin niya kayang basta kalimutan ang mga panahong naging masaya sila. Ilang minuto pa ang lumipas bago niya tuluyang maisara ang maleta. Paglabas niya ng kuwarto, bahagya siyang nagul
“Ma, please. Huwag n’yo naman po akong palayasin.”Napatigil si Vivian Cruz sa harap ng kaniyang ina, mahigpit na nakakapit ang mga daliri sa laylayan ng damit. Ilang minuto na siyang nakatayo sa sala, pilit inuunawa kung bakit bigla na lamang nagpasya si Victoria na paalisin siya sa bahay na kinalakihan niya.“Don’t make this difficult, Vivian. I’ve already made my decision.”“Pero saan po ako pupunta?” nanginginig niyang tanong. “Wala naman po akong ibang matitirhan.”“Then find one.”Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ni Vivian. Napatingin siya sa kaniyang ina, umaasang may makikita siyang kahit kaunting pag-aalinlangan sa mukha nito. Pero wala.Sa halip, abala si Victoria sa pagtingin sa kaniyang cellphone habang tila walang kwentang bagay lamang ang pagpapaalis sa sarili nitong anak.“Ma, did I do something wrong?” mahinang tanong ni Vivian. “please tell me. I’ll fix it, Ma. I’ll do better, I promise.”Napabuntong-hininga si Victoria at ibinaba ang cellphon
“Ma, totoo bang magsasama na kayo ni Sir Dominic sa iisang bahay?”Sandaling natigil si Victoria sa pag-aayos ng kaniyang hikaw sa harap ng salamin. Sa halip na agad sagutin ang anak, tiningnan niya muna ito mula ulo hanggang paa, na para bang isang napakawalang-kuwentang tanong ang narinig niya.“Bakit? Do you have a problem, Vivian?”Agad na umiling ang dalaga. “Wala naman po. Nagtatanong lang po ako.”“Then don’t ask questions you don’t need to know the answers to.”Napayuko si Vivian at pinaglaruan ang laylayan ng kanyang damit. malaki na siya pero sa tuwing kaharap ang sariling ina, pakiramdam niya ay bumabalik siya sa pagiging batang takot na takot magkamali. “I’m sorry, Ma.”“Good. At dahil mukhang wala ka namang ibang ginagawa, pakitiyak na malinis ang buong bahay bago dumating si Dominic mamaya. Ayokong may makitang kalat ang magiging asawa ko.”Napatingin si Vivian sa kanyang ina.“Magiging asawa n’yo na po siya?”“Of course.” Ngumiti si Victoria habang inaayos ang mamahal







