LOGINTahimik na umakyat si Vivian papunta sa kaniyang kuwarto. Pagkapasok niya, agad niyang kinuha ang maliit na maleta sa ilalim ng kama at inilapag iyon sa ibabaw nito.
Isa-isa niyang inilagay ang mga damit, ilang personal belongings, at mga gamit na mahalaga sa kaniya. Hindi naman marami ang kaniyang pag-aari. Karamihan sa mga iyon ay mga lumang damit at ilang bagay na matagal na niyang iniingatan. Habang nag-aayos, hindi niya maiwasang mapatingin sa lumang litrato nilang mag-ina na nakapatong sa bedside table. Nandoon pa rin ang larawan nila noong bata pa siya, nakangiti habang nakayakap kay Victoria. For a moment, she smiled sadly. “Ang tagal na pala no’n,” bulong niya. Kinuha niya ang litrato at maingat na inilagay sa loob ng maleta. Kahit ganoon ang pakikitungo sa kaniya ng kaniyang ina, hindi pa rin niya kayang basta kalimutan ang mga panahong naging masaya sila. Ilang minuto pa ang lumipas bago niya tuluyang maisara ang maleta. Paglabas niya ng kuwarto, bahagya siyang nagulat nang makita si Dominic na naghihintay sa may hallway. Nakasandal ito sa dingding, hawak ang cellphone, ngunit agad na ibinaba iyon nang mapansin siya. “Are you done packing?” Tumango si Vivian. “Yes, sir.” “Come downstairs. I need to talk to you.” Hindi alam ni Vivian kung ano ang sasabihin nito, pero sumunod siya. Dahan-dahan siyang bumaba habang bitbit ang kaniyang maleta. Pagdating nila sa sala, itinuro ni Dominic ang sofa. “Sit down.” “Okay po.” Inilapag ni Vivian ang kaniyang maleta sa tabi ng sofa bago umupo. Samantala, nanatiling nakatayo si Dominic sa harap niya. Ilang segundo niya itong pinagmasdan bago nagsalita. “Where are you planning to go?” Napayuko ang dalaga. “I’m not sure yet, sir.” “You mean you don’t have anywhere to stay?” Mahinang umiling si Vivian. “Do you have relatives? Friends you can stay with?” “Wala po akong malapit na relatives dito. And I don’t want to bother my friends. They have their own lives, too.” Bahagyang kumunot ang noo ni Dominic. “So, you’re planning to leave this house without knowing where you’ll go?” Hindi nakasagot agad si Vivian. Pinaglaruan niya ang kaniyang mga daliri habang nakatingin sa sahig. “I’ll figure something out, sir. Maybe I can find a small room to rent once I get a job.” “And until then?” “I’ll manage po.” Napabuntong-hininga si Dominic. Hindi niya maintindihan kung bakit ganoon kadaling sabihin ng dalaga na kaya niyang mag-isa kahit wala naman itong malinaw na plano. “You don’t have to do that.” Napatingin si Vivian sa kaniya. “What do you mean, sir?” “I have another mansion outside the city. It’s far from here, and no one stays there at the moment. You can live there for now.” Nanlaki nang bahagya ang mga mata ni Vivian. Hindi niya inaasahan ang ganoong alok mula sa lalaki. “Sir, I don’t think that’s necessary.” “Why?” “Because… I don’t want to be a burden. You’ve already done so much for my mother. I don’t think it’s right for me to ask for something from you.” “I didn’t say you were asking.” Natigilan siya. Dominic took a seat across from her, his expression remaining calm. “I’m offering you a place to stay. You don’t have to pay for anything, and you can take your time finding a job. There’s no reason for you to leave without having somewhere safe to go.” “But, sir…” “Vivian.” Napatingin siya rito. “Look at me when I’m talking to you.” Dahan-dahan niyang itinaas ang kaniyang mukha. “You’re not a burden. And you don’t have to keep apologizing for needing help.” Hindi agad nakasagot si Vivian. Simple lamang ang mga salitang iyon, pero hindi niya alam kung bakit parang may kung anong lumuwag sa dibdib niya. Hindi siya sanay na may taong nagsasabi sa kaniyang hindi siya pabigat. Kadalasan, ang naririnig niya ay kung gaano siya kahirap alagaan at kung gaano kalaki ang responsibility na dala niya. But Dominic was different. Hindi niya kailangang magmakaawa para lamang pakinggan. “Are you sure po?” maingat niyang tanong. “I mean, baka magbago ang isip n’yo kapag nandun na ako.” “I don’t make offers I don’t intend to keep.” Diretso siyang tiningnan ng lalaki. Walang pag-aalinlangan sa tono nito, na para bang sigurado na ito sa naging desisyon. “Besides, the place is too big for one person. At least, someone will be there to look after it.” Bahagyang napangiti si Vivian. “Thank you, sir. I really appreciate it.” “You can call me Dominic. I’ve told you that before.” “Sorry po— I mean, sorry, Dominic.” For the first time, napansin ni Vivian na bahagyang lumambot ang ekspresyon ng lalaki. “Better.” Sandaling natahimik ang dalawa. Napatingin si Vivian sa kaniyang maleta bago muling humarap kay Dominic. “Can I ask something?” “Go ahead.” “Why are you helping me?” Hindi agad sumagot ang lalaki. Sa totoo lang, hindi rin niya lubos maipaliwanag kung bakit ganoon na lamang ang kagustuhan niyang tulungan ang dalaga. Marami na siyang nakitang tao sa buhay niya na umiiyak, nagmamakaawa, at humihingi ng tulong. Kadalasan, hindi niya iyon pinapansin. But Vivian was different. Hindi ito humihingi ng pera o anumang kapalit. “Because I don’t think you deserve to be treated that way,” sagot niya sa wakas. Napayuko muli si Vivian. This time, hindi dahil sa takot, kundi dahil hindi niya alam kung paano tatanggapin ang kabutihang hindi niya inaasahan. “Thank you,” mahina niyang sambit. “I don’t know how to repay you.” “You don’t have to.” Tumango siya, saka pinunasan ang bahagyang luhang namuo sa gilid ng kaniyang mata. “Then… I’ll accept your offer. If that’s really okay with you.” “It is.” Tumayo si Dominic at kinuha ang cellphone mula sa bulsa ng kaniyang suit. “I’ll have my driver prepare the car. You can bring whatever you need. If there’s anything else you want from your room, just tell me.” “Okay. Thank you, Dominic.” Tumango lamang ang lalaki bago tumawag sa kaniyang driver. Habang hinihintay ang sasakyan, tahimik na nakaupo si Vivian sa sofa. Hawak niya ang strap ng kaniyang maleta, ngunit hindi na katulad kanina ang bigat na nararamdaman niya. For the first time that day, she finally had somewhere to go. At kahit hindi niya alam kung ano ang magiging buhay niya sa susunod na mga araw, kahit papaano ay hindi na niya kailangang mag-alala kung saan siya matutulog mamayang gabi. Samantala, matapos ang tawag, muling napatingin si Dominic sa dalaga. Hindi niya alam kung gaano katagal bago mawala ang takot na matagal nang nararamdaman ni Vivian. Pero kahit papaano, gumaan ang loob niya dahil may matutuluyan na siya. Tahimik siyang pinagmasdan ni Dominic. Hindi niya maintindihan kung bakit ganon na lang ang pag-aalala niya sa dalaga. Pero isang bagay ang sigurado niya, hindi niya hahayaang maranasan ulit ni Vivian ang ganoong pagtrato habang nasa poder niya ito.Maagang nagising si Vivian kinabukasan. Pagkatapos maligo at mag-ayos, bumaba siya para mag-breakfast.Pagdating niya sa dining area, napansin niyang nakahanda na ang pagkain. May mga housekeepers ding abala sa pag-aayos ng mesa.“Good morning, Miss Vivian,” bati ni Mrs. Elena.“Would you like some coffee?”“Water na lang po muna. Thank you.”Umupo siya at nagsimulang kumain. Hindi pa rin siya sanay na may mga taong naghahanda ng pagkain para sa kanya. Minsan, naiilang pa rin siya kapag may housekeeper na lumalapit para kunin ang mga pinagkainan niya.Ilang sandali pa, dumating si Dominic. Nakasuot ito ng dark blue polo shirt at black trousers habang may hawak na phone.Napatingin si Vivian. “Good morning, Mr. Dominic.”Umupo ito sa tabi niya at kinuha ang tasa ng kape.“Did you sleep well? I hope getting lost in the mansion last night didn’t affect your sleep.” Mahina itong tumawa.“Yes po. Pero malilito pa rin ako kapag hahanapin ko yung kitchen.”Napangiti si Dominic. “Then per
Pagdating nila sa mansion, agad na bumaba si Dominic mula sa sasakyan. Inabot niya ang kamay kay Vivian upang tulungan itong bumaba.“Careful. Watch your step.”“Thank you...”Pagpasok nila, isang matandang babae agad ang sumalubong sa kanila.“Good evening, sir.”“Manang Elena, this is Vivian. She’ll be staying here from now on. I want you to make sure she’s comfortable.”“Of course, sir.”Dominic turned to Vivian. “She’ll show you your room. If you need anything, just tell her.”“Okay po. Thank you.”“Get some rest. I’ll see you at dinner.”Tumango si Vivian bago sumunod kay Elena.Pagbukas ng pinto, napahinto siya sa kinatatayuan.Malaki ang kwarto, may king-sized bed sa gitna, eleganteng furniture, at bintanang tanaw ang garden. May sariling bathroom at walk-in closet din sa isang bahagi ng silid.“Ma’am Vivian, this is your room” sabi ni Elena.“My room? Are you sure po?”“Yes, ma’am. Mr. Dominic personally instructed us to prepare everything for you.”Lumapit si Vivian at napan
Tahimik na umakyat si Vivian papunta sa kaniyang kuwarto. Pagkapasok niya, agad niyang kinuha ang maliit na maleta sa ilalim ng kama at inilapag iyon sa ibabaw nito. Isa-isa niyang inilagay ang mga damit, ilang personal belongings, at mga gamit na mahalaga sa kaniya. Hindi naman marami ang kaniyang pag-aari. Karamihan sa mga iyon ay mga lumang damit at ilang bagay na matagal na niyang iniingatan. Habang nag-aayos, hindi niya maiwasang mapatingin sa lumang litrato nilang mag-ina na nakapatong sa bedside table. Nandoon pa rin ang larawan nila noong bata pa siya, nakangiti habang nakayakap kay Victoria. For a moment, she smiled sadly. “Ang tagal na pala no’n,” bulong niya. Kinuha niya ang litrato at maingat na inilagay sa loob ng maleta. Kahit ganoon ang pakikitungo sa kaniya ng kaniyang ina, hindi pa rin niya kayang basta kalimutan ang mga panahong naging masaya sila. Ilang minuto pa ang lumipas bago niya tuluyang maisara ang maleta. Paglabas niya ng kuwarto, bahagya siyang nagul
“Ma, please. Huwag n’yo naman po akong palayasin.”Napatigil si Vivian Cruz sa harap ng kaniyang ina, mahigpit na nakakapit ang mga daliri sa laylayan ng damit. Ilang minuto na siyang nakatayo sa sala, pilit inuunawa kung bakit bigla na lamang nagpasya si Victoria na paalisin siya sa bahay na kinalakihan niya.“Don’t make this difficult, Vivian. I’ve already made my decision.”“Pero saan po ako pupunta?” nanginginig niyang tanong. “Wala naman po akong ibang matitirhan.”“Then find one.”Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ni Vivian. Napatingin siya sa kaniyang ina, umaasang may makikita siyang kahit kaunting pag-aalinlangan sa mukha nito. Pero wala.Sa halip, abala si Victoria sa pagtingin sa kaniyang cellphone habang tila walang kwentang bagay lamang ang pagpapaalis sa sarili nitong anak.“Ma, did I do something wrong?” mahinang tanong ni Vivian. “please tell me. I’ll fix it, Ma. I’ll do better, I promise.”Napabuntong-hininga si Victoria at ibinaba ang cellphon
“Ma, totoo bang magsasama na kayo ni Sir Dominic sa iisang bahay?”Sandaling natigil si Victoria sa pag-aayos ng kaniyang hikaw sa harap ng salamin. Sa halip na agad sagutin ang anak, tiningnan niya muna ito mula ulo hanggang paa, na para bang isang napakawalang-kuwentang tanong ang narinig niya.“Bakit? Do you have a problem, Vivian?”Agad na umiling ang dalaga. “Wala naman po. Nagtatanong lang po ako.”“Then don’t ask questions you don’t need to know the answers to.”Napayuko si Vivian at pinaglaruan ang laylayan ng kanyang damit. malaki na siya pero sa tuwing kaharap ang sariling ina, pakiramdam niya ay bumabalik siya sa pagiging batang takot na takot magkamali. “I’m sorry, Ma.”“Good. At dahil mukhang wala ka namang ibang ginagawa, pakitiyak na malinis ang buong bahay bago dumating si Dominic mamaya. Ayokong may makitang kalat ang magiging asawa ko.”Napatingin si Vivian sa kanyang ina.“Magiging asawa n’yo na po siya?”“Of course.” Ngumiti si Victoria habang inaayos ang mamahal







