LOGIN“Ma, please. Huwag n’yo naman po akong palayasin.”
Napatigil si Vivian Cruz sa harap ng kaniyang ina, mahigpit na nakakapit ang mga daliri sa laylayan ng damit. Ilang minuto na siyang nakatayo sa sala, pilit inuunawa kung bakit bigla na lamang nagpasya si Victoria na paalisin siya sa bahay na kinalakihan niya. “Don’t make this difficult, Vivian. I’ve already made my decision.” “Pero saan po ako pupunta?” nanginginig niyang tanong. “Wala naman po akong ibang matitirhan.” “Then find one.” Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ni Vivian. Napatingin siya sa kaniyang ina, umaasang may makikita siyang kahit kaunting pag-aalinlangan sa mukha nito. Pero wala. Sa halip, abala si Victoria sa pagtingin sa kaniyang cellphone habang tila walang kwentang bagay lamang ang pagpapaalis sa sarili nitong anak. “Ma, did I do something wrong?” mahinang tanong ni Vivian. “please tell me. I’ll fix it, Ma. I’ll do better, I promise.” Napabuntong-hininga si Victoria at ibinaba ang cellphone. “That’s exactly your problem. Palagi kang nangangako, palagi kang nagmamakaawa, at palagi mong ipinaparamdam sa akin na kailangan kitang alagaan. I’m tired of it.” “Pero anak n’yo po ako…” “And I’m tired of being responsible for you!” Natahimik si Vivian. Hindi niya alam kung alin ang mas masakit ang marinig ang mga salitang iyon mula sa sariling ina, o ang makita kung gaano kadaling sabihin ni Victoria ang mga ito na para bang wala silang pinagsamahan. “I’m building a new life with Dominic,” patuloy ni Victoria. “We’re going to start our own family, and I don’t want anything getting in the way of that.” Napakunot ang noo ni Vivian. “Bagong pamilya po?” “Yes. A family where I can finally be happy without constantly worrying about you.” Napaatras nang bahagya ang dalaga. Hindi niya namalayang napapikit siya, pilit pinipigilan ang luhang nagbabadyang tumulo. “Hindi naman po ako nakikialam sa relasyon n’yo,” depensa niya. “I don’t ask for expensive things, Ma. Hindi rin naman po ako humihingi ng pera sa inyo palagi. Gusto ko lang naman pong manatili rito.” “Exactly!” matalim na sagot ni Victoria. “You want to stay here. You want to keep depending on me. When will you learn to stand on your own?” “I’m trying po…” “Then try somewhere else.” Tuluyan nang pumatak ang luha sa pisngi ni Vivian. Sa buong buhay niya, ilang beses na niyang narinig ang mga masasakit na salitang iyon. Pero iba pala kapag ang mismong tahanan mo na ang ayaw sa iyo. “Ma, please,” muli niyang pakiusap. “I’ll stay out of your way. You won’t even have to worry about me anymore. I promise.” “Stop embarrassing yourself, Vivian.” “but i’m your daughter…” “And that doesn’t mean I have to sacrifice my happiness for you!” Napahawak si Vivian sa kaniyang dibdib. Gusto niyang sumagot. Gusto niyang itanong kung bakit kailangang mamili ng kaniyang ina sa pagitan ng sariling kaligayahan at ng presensiya niya. Pero sa huli, wala siyang nasabi. Dahil paano mo ipapaliwanag ang sakit sa isang taong walang pakialam kung nasasaktan ka? Maagang dumating si Dominic Vicente Namion sa bahay nang araw na iyon. May ilang dokumentong kailangan niyang pag-usapan kasama si Victoria, kaya minabuti niyang tapusin ang mga gawain sa kaniyang opisina nang mas maaga. “Wala na akong pakialam kung saan ka pupunta,” malamig na sabi ni Victoria. Napahinto si Dominic sa may pintuan. “Ma, please…” “Enough, Vivian! I’ve had enough of you!” Napakunot ang noo ng lalaki. Dahan-dahan siyang lumapit, ngunit nanatili muna sa bahagyang tagong bahagi, nakita niya ang dalagang namumula ang mga mata habang nakatayo sa harap ng isang babaeng ilang beses na niyang nakitang ngumiti nang matamis sa mga taong nakapaligid dito. Si Victoria. Ang babaeng palaging malambing sa kaniya. Ang babaeng sinasabi sa kaniyang mahal na mahal nito ang pamilya at pinapangarap nitong magkaroon ng masayang tahanan. Ngayon, nakikita niya itong nakatayo sa harap ng sarili nitong anak. “Hindi n’yo po ba talaga ako kayang bigyan ng pagkakataon?” tanong ni Vivian. “Kahit isang beses lang?” “Why should I? You’ve had twenty-one years, Vivian. And look where we are now.” Napahigpit ang panga ni Dominic. “Does your mother treat you like this?” Hindi niya sinabi ang tanong nang malakas. Sa halip, tahimik lamang siyang nagmasid, pilit inuunawa ang eksenang nasa harapan niya. Hindi niya kailanman inakalang ganito ang pakikitungo ni Victoria sa anak nito. hindi kailanman nabanggit ni Victoria kung gaano kalalim ang problema nila ni Vivian. Ang palaging sinasabi nito ay mahiyain lamang ang anak, masyadong sensitibo, at hindi marunong tumayo sa sariling mga paa. Pero sa nakikita niya ngayon, tila may ibang kuwento sa likod ng mga salitang iyon. “Pack your things,” utos ni Victoria. “I want you out of this house.” Napatingin si Vivian sa hagdan, saka muling bumaling sa kaniyang ina. “Ma, seryoso po ba kayo?” “Yes. Unless you want me to throw your things out myself.” Nanginig ang mga labi ni Vivian. Dahan-dahan siyang tumango, tila tuluyan nang nauubusan ng lakas para ipaglaban ang sarili. “Sige po.” Pagkatapos ay tumalikod siya at nagsimulang umakyat sa hagdan. Pinipigilan ang mga luhang gustong kumawala. Hindi niya akalaing darating ang araw na ang sarili niyang ina ang magtataboy sa kaniya.Maagang nagising si Vivian kinabukasan. Pagkatapos maligo at mag-ayos, bumaba siya para mag-breakfast.Pagdating niya sa dining area, napansin niyang nakahanda na ang pagkain. May mga housekeepers ding abala sa pag-aayos ng mesa.“Good morning, Miss Vivian,” bati ni Mrs. Elena.“Would you like some coffee?”“Water na lang po muna. Thank you.”Umupo siya at nagsimulang kumain. Hindi pa rin siya sanay na may mga taong naghahanda ng pagkain para sa kanya. Minsan, naiilang pa rin siya kapag may housekeeper na lumalapit para kunin ang mga pinagkainan niya.Ilang sandali pa, dumating si Dominic. Nakasuot ito ng dark blue polo shirt at black trousers habang may hawak na phone.Napatingin si Vivian. “Good morning, Mr. Dominic.”Umupo ito sa tabi niya at kinuha ang tasa ng kape.“Did you sleep well? I hope getting lost in the mansion last night didn’t affect your sleep.” Mahina itong tumawa.“Yes po. Pero malilito pa rin ako kapag hahanapin ko yung kitchen.”Napangiti si Dominic. “Then per
Pagdating nila sa mansion, agad na bumaba si Dominic mula sa sasakyan. Inabot niya ang kamay kay Vivian upang tulungan itong bumaba.“Careful. Watch your step.”“Thank you...”Pagpasok nila, isang matandang babae agad ang sumalubong sa kanila.“Good evening, sir.”“Manang Elena, this is Vivian. She’ll be staying here from now on. I want you to make sure she’s comfortable.”“Of course, sir.”Dominic turned to Vivian. “She’ll show you your room. If you need anything, just tell her.”“Okay po. Thank you.”“Get some rest. I’ll see you at dinner.”Tumango si Vivian bago sumunod kay Elena.Pagbukas ng pinto, napahinto siya sa kinatatayuan.Malaki ang kwarto, may king-sized bed sa gitna, eleganteng furniture, at bintanang tanaw ang garden. May sariling bathroom at walk-in closet din sa isang bahagi ng silid.“Ma’am Vivian, this is your room” sabi ni Elena.“My room? Are you sure po?”“Yes, ma’am. Mr. Dominic personally instructed us to prepare everything for you.”Lumapit si Vivian at napan
Tahimik na umakyat si Vivian papunta sa kaniyang kuwarto. Pagkapasok niya, agad niyang kinuha ang maliit na maleta sa ilalim ng kama at inilapag iyon sa ibabaw nito. Isa-isa niyang inilagay ang mga damit, ilang personal belongings, at mga gamit na mahalaga sa kaniya. Hindi naman marami ang kaniyang pag-aari. Karamihan sa mga iyon ay mga lumang damit at ilang bagay na matagal na niyang iniingatan. Habang nag-aayos, hindi niya maiwasang mapatingin sa lumang litrato nilang mag-ina na nakapatong sa bedside table. Nandoon pa rin ang larawan nila noong bata pa siya, nakangiti habang nakayakap kay Victoria. For a moment, she smiled sadly. “Ang tagal na pala no’n,” bulong niya. Kinuha niya ang litrato at maingat na inilagay sa loob ng maleta. Kahit ganoon ang pakikitungo sa kaniya ng kaniyang ina, hindi pa rin niya kayang basta kalimutan ang mga panahong naging masaya sila. Ilang minuto pa ang lumipas bago niya tuluyang maisara ang maleta. Paglabas niya ng kuwarto, bahagya siyang nagul
“Ma, please. Huwag n’yo naman po akong palayasin.”Napatigil si Vivian Cruz sa harap ng kaniyang ina, mahigpit na nakakapit ang mga daliri sa laylayan ng damit. Ilang minuto na siyang nakatayo sa sala, pilit inuunawa kung bakit bigla na lamang nagpasya si Victoria na paalisin siya sa bahay na kinalakihan niya.“Don’t make this difficult, Vivian. I’ve already made my decision.”“Pero saan po ako pupunta?” nanginginig niyang tanong. “Wala naman po akong ibang matitirhan.”“Then find one.”Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ni Vivian. Napatingin siya sa kaniyang ina, umaasang may makikita siyang kahit kaunting pag-aalinlangan sa mukha nito. Pero wala.Sa halip, abala si Victoria sa pagtingin sa kaniyang cellphone habang tila walang kwentang bagay lamang ang pagpapaalis sa sarili nitong anak.“Ma, did I do something wrong?” mahinang tanong ni Vivian. “please tell me. I’ll fix it, Ma. I’ll do better, I promise.”Napabuntong-hininga si Victoria at ibinaba ang cellphon
“Ma, totoo bang magsasama na kayo ni Sir Dominic sa iisang bahay?”Sandaling natigil si Victoria sa pag-aayos ng kaniyang hikaw sa harap ng salamin. Sa halip na agad sagutin ang anak, tiningnan niya muna ito mula ulo hanggang paa, na para bang isang napakawalang-kuwentang tanong ang narinig niya.“Bakit? Do you have a problem, Vivian?”Agad na umiling ang dalaga. “Wala naman po. Nagtatanong lang po ako.”“Then don’t ask questions you don’t need to know the answers to.”Napayuko si Vivian at pinaglaruan ang laylayan ng kanyang damit. malaki na siya pero sa tuwing kaharap ang sariling ina, pakiramdam niya ay bumabalik siya sa pagiging batang takot na takot magkamali. “I’m sorry, Ma.”“Good. At dahil mukhang wala ka namang ibang ginagawa, pakitiyak na malinis ang buong bahay bago dumating si Dominic mamaya. Ayokong may makitang kalat ang magiging asawa ko.”Napatingin si Vivian sa kanyang ina.“Magiging asawa n’yo na po siya?”“Of course.” Ngumiti si Victoria habang inaayos ang mamahal







