Kabanata 2.2

FIVE YEARS LATER

Isang Project Director na si Ayesha sa Villanos Prime Developments, ang kompanya ng ama ni Kian Reeve. Tahimik ang buong conference room habang hinihintay ang bagong CEO ng kompanya. Hindi pa nila ito nakikita, wala pa ring nakakaalam kung sino ang bagong uupo sa posisyon.

Nasa harap si Ayesha, pinag-aaralan ang bagong project niya. Tiningnan niya blueprints ng isang malaking coastal township project—ang magiging kauna-unahang international expansion ng kumpanya.

Makalipas ang ilang minuto ay bumukas na ang pintuan. Sabay-sabay silang tumayo para magbigay galang sa bagong CEO. Bahagyang nakayuko si Ayesha.

“Good morning and welcome back sir.” Sabay-sabay nilang saad. Ang tanging alam lang nila ay galing sa ibang branch ang bagong CEO. Branch nila sa ibang bansa at ngayon na lang ulit uuwi ng Pilipinas.

Umupo naman na si Kian saka sinenyasan ang lahat na maupo na. Tahimik lang silang lahat. Dahil nasa harap si Ayesha kitang kita niya ang mukha ng bagong CEO. Napakunot siya ng noo.

‘He seems familiar.’ Wika niya sa sarili niya pero hindi niya alam kung saan. Naipilig niya ang ulo niya. Nang tingnan siya ni Kian ay mabilis niyang iniwas ang paningin niya at napatikhim siya.

“This is a twenty-billion peso acquisition,” malamig niyang sabi. “If we secure the land now, we dominate the region before our competitors even enter.” Diretsong saad ni Kian tungkol sa magiging project nila. Ayaw niya na ng paligoy-ligoy pa.

Hawak ni Ayesha ang ipad niya, nakatingin siya sa financial projections.

“Or we expose ourselves to regulatory risks, unstable zoning laws, and foreign tax complications,” mahinahon niyang sagot. “We’re moving too fast.” Malakas ang loob na sagot ni Ayesha. Sa limang taon niyang pagtatrabaho sa Villanos Prime Developments, marami na siyang experience.

Nag-angat ng tingin si Kian para tingnan si Ayesha. Diretso at matindi ang titig nito kay Ayesha.

“Who are you?” tanong ni Kian. Sinalubong naman ni Ayesha ang mga mata ni Kian kahit na nakakaintimidate ang aura nito.

“I’m the Project Director, Mr. CEO.” Pagpapakilala niya sa sarili niya. Napapataas ang kilay ni Kian.

“We don’t grow by playing safe, Director.”

“And we don’t survive by being reckless, Mr. CEO.” Lakas loob na sagot ni Ayesha. Alam niyang nagpapadalos-dalos magdesisyon ang bagong CEO nila. Umaasa pa naman siyang matalino at magaling talaga ang bagong CEO nila pero bakit parang nagmamadali ito?

Nagkakatinginan na ang mga board members pero nanatili silang tahimik. Tila ba ramdam na nila kaagad ang tension sa pagitan nilang dalawa.

Lumapit si Kian sa screen at pinalitan ang slide.

“Our competitors are already negotiating. If we hesitate, we lose leverage.” Wika ni Kian habang diretsong nakatingin kay Ayesha. Tumayo na rin si Ayesha hindi para umatras kundi para lumapit.

“And if we rush,” she countered, tapping on her ipad and projecting another slide—risk analysis in red, “we risk cash flow instability for the next five years, sir. Expansion is attractive, yes. But sustainability keeps us alive.” Naningkit ang mga mata ni Kian. Ramdam niyang palaban ang babaeng kaharap niya ngayon at hindi niya inaasahan na sa tagal niya nang nagpapatakbo ng kompanya ng pamilya nila, ngayon lang siya makakaharap ng babaeng matapang na harapin siya at hindi sang-ayunan ang mga plano niya.

Nagsalubong ang mga kilay niya. Tila ba pamilyar sa kaniya ang project director pero hindi niya maalala kung saan niya ito nakita.

“Pinagdududahan mo ba ang kakayahan ko, Miss Director?” tanong ni Kian. Umiling naman si Ayesha dahil hindi iyun ang ibig niyang sabihin.

“I am just protecting the company, sir.” Sandaling nagtagpo ang mga mata nila. Wala gustong magpatalo sa kanila. Hilaw na natawa si Kian.

‘Interesting,’ usal niya sa sarili niya. Hindi niya akalain na machachallenge siya sa unang araw niya bilang bagong CEO ng Villanos Prime Developments.

“As your Project Director,” dagdag ni Ayesha, mas steady na ang boses niya, “my job isn’t to agree with you, sir. It’s to make sure this company doesn’t collapse under ambition.” Hindi naman siya nagmamayabang. Ayaw niya lang magpadalos-dalos ng desisyon ang CEO nila.

Pinag-aralan niya kaagad ang project para kung sakaling may makita siyang mali, masabi niya kaagad at magawan nila ng paraan.

Bahagyang umangat ang sulok ng labi ni Kian. Hindi siya galit pero hindi rin siya natutuwa. Something dangerous in between.

“And as your CEO,” he replied, stepping closer, “my job is to make sure we don’t stay small because of fear.” Iniwas ni Ayesha ang paningin niya dahil masyado ng malapit sa kaniya si Kian. Nanatiling tahimik ang paligid nila pero nakikinig ang mga ito sa pinag-uusapan nilang dalawa.

Tila ba natutuwa silang panoorin ang dalawang taong walang gustong magpatalo.

“Give me two weeks,” sabi ni Ayesha. “Let me renegotiate the land terms and secure regulatory assurance. If the numbers still work, I’ll personally lead the expansion.”

Napatingin si Kian sa kaniya, sinusukat ang determinasyon sa mga mata nito.

“And if they don’t?”

“Then we walk away.”

Panandaliang nanaig ang katahimikan sa kanila. Tumalikod na si Kian saka niya tiningnan ang city view.

“You have two weeks,” sabi na ni Kian. Napatingin si Ayesha kay Kian hindi niya maipaliwanag kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso niya.

“Don’t disappoint me.”

Ayesha didn’t flinch.

“I don’t plan to.” Sagot naman ni Ayesha. Napangisi si Kian kahit na nakatalikod siya. Gusto niyang subukan si Ayesha dahil tila ba siya yung tipo ng babae na hindi marunong magpatalo. Kung ganun, titingnan ni Kian kung hanggang saan ang kaya ni Ayesha.

Natapos na ang meeting nila. Napapailing na lang si Ayesha saka pilit na inaalala kung saan niya ba nakita ang bagong CEO nila.

“Pamilyar talaga siya pero saan ko naman sana siya makikita?” anas niya sa sarili niya. Naipilig niya ang ulo niya. “Ano pa bang pakialam ko sa kaniya? Saka magaling ba siyang magdesisyon? Bakit parang padalos-dalos siya? Mabuti na lang talaga pinag-aralan ko na kaagad ang project bago ang meeting dahil kung pumayag ako na pangunahan ang project, siguradong pangalan ko ang masisira.” Wika pa niya sa sarili niya habang naglalakad siya pabalik ng office niya.

Nananatili namang nakaharap sa city view si Kian. Seryoso ang mukha niya.

“Sino ba ang babaeng yun? Masyadong malakas ang loob niya para questionin ang lahat ng desisyon ko.” Wika ni Kian. Unang araw pa lang niya pero may hindi na kaagad sumang-ayon sa kaniya. Napaigting ang panga niya. Pakiramdam niya ay hindi sila magkakasundo ng babaeng iyun.

“Siya po si Ayesha Martin, ang Project Director ng kompanya.” Sagot ng secretary ni Kian. Inis niya itong tiningnan dahil inulit lang naman nito ang sinabi ni Ayesha kanina.

“Siya nga pala sir, pinapasabi ng daddy mo na bumisita ka sa bahay nila para sa family dinner niyo.” Pag-iiba nang secretary niya. Ibinulsa ni Kian ang mga kamay niya.

“Wala akong planong pumunta.” May diing sagot ni Kian. Umuwi siya ng Pilipinas para umupo bilang CEO ng kompanya hindi para makipagclose siya sa bagong pamilya ng kaniyang ama.