CHAPTER 6

Maagang nagising si Xiandra kinabukasan. Ilang segundo siyang nakatitig lamang sa kisame habang pilit na inaayos ang mga alaala ng nagdaang gabi. Ngunit imbes na luminaw ang isip niya, lalo lamang nagulo ang lahat.

Napapikit siya nang maalala si Silas.

Napahawak siya sa noo at napabuntong-hininga.

“Bakit ba kasi…”

Hindi na niya tinuloy ang sasabihin.

Maingat siyang bumangon mula sa kama. Hindi niya alam kung paano niya haharapin si Silas pagkatapos ng lahat ng nangyari. Ang gusto niya lang ay makaalis muna sa kuwarto bago pa ito magising.

Paglabas niya, halos mapatigil siya nang makita ang lalaking nakaupo sa sofa.

Si Silas.

Nakasuot ito ng simpleng itim na shirt habang may hawak na tasa ng kape. Kalma lamang ang mukha nito na para bang walang nangyari kagabi.

Napatingin ito sa kanya.

“Good morning.”

Napakunot ang noo ni Xiandra.

“Good morning?” ulit niya.

Tumango si Silas. “Bakit? May mali ba?”

“Wala.”

Mabilis siyang dumaan sa harap nito at nagtungo sa kusina.

Narinig niya ang mahinang tawa ni Silas.

Lalo siyang nainis.

Hindi niya maintindihan kung bakit parang napakadali para rito na kumilos nang normal. Samantalang siya, magdamag halos hindi nakatulog dahil paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang nangyari sa pagitan nila.

Kumuha siya ng baso at nagsalin ng tubig.

“Xiandra.”

Hindi siya sumagot.

“Hindi mo ba ako papansinin?”

“Busy ako.”

Napatingin si Silas sa basong hawak niya.

“Sa pag-inom ng tubig?”

Napairap siya.

“Silas, please. Huwag muna.”

Tumahimik ang lalaki.

Ilang segundo ang lumipas bago siya nagsalita.

“Okay.”

Akala ni Xiandra ay titigil na ito. Ngunit maya-maya ay narinig niya ang paglapit nito.

Hindi siya lumingon.

“Kung tungkol sa kagabi ang iniiwasan mo, kailangan nating pag-usapan.”

“Wala tayong kailangang pag-usapan.”

“Meron.”

“Wala.”

“Xiandra.”

Sa pagkakataong iyon ay napalingon siya.

“Anong gusto mong pag-usapan natin?”

Diretsahan siyang tinitigan ni Silas.

“Kung ayos ka ba.”

Napatawa siya nang mapait.

“Ngayon mo pa itatanong?”

“Hindi ko alam kung paano kita kakausapin kanina.”

“Pero kanina parang wala lang sa'yo.”

Napabuntong-hininga si Silas.

“Hindi ibig sabihin na tahimik ako, wala lang sa akin.”

“Hindi ganoon ang dating.”

“Hindi ko naman kayang hulaan kung ano ang gusto mong maramdaman ko.”

Napatingin siya rito nang masama.

“Madali para sa'yo, ano?”

“Anong ibig mong sabihin?”

“Parang wala lang sa'yo ang lahat.”

Natahimik si Silas.

“Hindi ko sinabing wala lang sa akin.”

“Pero ganoon ka kumilos.”

“Dahil ayokong dagdagan ang iniisip mo.”

Napailing siya.

“Hindi mo naiintindihan.”

“Then explain it to me.”

Hindi agad nakasagot si Xiandra.

Ang totoo, hindi rin niya alam kung ano mismo ang gusto niyang sabihin.

Hindi niya alam kung galit ba siya kay Silas o sa sarili niya.

“Hindi ko dapat ginawa iyon,” mahina niyang sabi.

“Kung iyon ang nararamdaman mo, naiintindihan ko.”

“Hindi mo kailangang intindihin.”

“Pero gusto kong maintindihan.”

Napatingin siya sa kanya.

Walang ngiti sa mukha ni Silas ngayon.

Seryoso ito.

“Hindi ko pagsisisihan ang nangyari,” sabi nito. “Pero ayokong isipin mong may karapatan akong pilitin kang tanggapin iyon.”

Nanatiling tahimik si Xiandra.

“Kung gusto mong kalimutan natin, gagawin ko.”

“Ganun lang?”

“Oo.”

“Napakadali para sa'yo.”

“Hindi.”

Mabilis ang sagot nito.

“Hindi siya madali.”

Bahagyang bumaba ang tingin ni Silas.

“Pero kung ang gusto mo ay lumayo ako, lalayo ako.”

Hindi alam ni Xiandra kung bakit mas lalo siyang nasaktan sa sinabi nito.

“Hindi ko naman sinabi na lumayo ka.”

“Pero hindi mo rin sinabing manatili ako.”

Napabuntong-hininga siya.

Hindi niya alam kung paano sasagutin iyon.

Bago pa siya makapagsalita, tumunog ang cellphone ni Silas.

Agad nitong tiningnan ang screen.

Nagbago ang ekspresyon ng mukha nito.

“Hello?”

Lumayo siya nang kaunti habang sinasagot ang tawag.

Tahimik na pinagmamasdan ni Xiandra ang lalaki.

Ilang minuto lamang ang lumipas bago nito ibinaba ang tawag.

“May problema?” tanong niya.

Hindi agad sumagot si Silas.

“May kailangan akong puntahan.”

“Saan?”

“Sa opisina.”

“Ngayon?”

Tumango siya.

“May bagong impormasyon tungkol sa dahilan kung bakit ako bumalik dito.”

Napakunot ang noo ni Xiandra.

“Akala ko dahil sa kumpanya.”

“Parte lang iyon.”

“Kung ganoon, ano pa?”

Sandaling nag-isip si Silas bago siya tuluyang tumingin kay Xiandra.

“May isang taong matagal ko nang hinahanap.”

“Bakit?”

“May kinalaman siya sa pamilya natin.”

Napatigil siya.

“Pamilya natin?”

“Oo.”

“Ano ang ginawa niya?”

“Hindi ko pa alam ang buong detalye.”

“Pero hinahanap mo siya?”

“Matagal na.”

Naramdaman ni Xiandra ang bahagyang kaba.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”

“Dahil ayokong madamay ka.”

“Pero pamilya ko rin iyon.”

“Exactly.”

Lumapit si Silas sa kanya.

“Mas magiging ligtas ka kung hindi mo alam ang lahat.”

“Hindi ako bata, Silas.”

“Alam ko.”

“Kung ganoon, sabihin mo sa akin.”

Napabuntong-hininga ito.

“May mga nangyari sa pamilya natin bago pa tayo magkakilala. May mga bagay na hindi ko pa rin maipaliwanag.”

“Anong klaseng bagay?”

“Mga dokumentong nawala. Mga perang hindi mahanap. At isang taong bigla na lang nawala pagkatapos ng isang malaking problema sa kumpanya.”

“Sa tingin mo, buhay pa siya?”

“Hindi ko alam.”

Napayakap si Xiandra sa sarili.

Bigla niyang naisip kung bakit parang napakalaking bagay ng pagbabalik ni Silas sa Pilipinas.

Hindi lang pala ito tungkol sa negosyo.

“Delikado ba?”

Hindi agad sumagot si Silas.

At sapat na iyon para malaman niyang oo.

“Silas…”

“Wala kang dapat ikatakot.”

“Hindi mo ako kailangang protektahan nang hindi ko alam ang totoo.”

“Hindi kita pinoprotektahan dahil mahina ka.”

Tumingin siya nang diretso sa kanya.

“Pinoprotektahan kita dahil ayokong may mangyari sa'yo.”

Mabilis na umiwas ng tingin si Xiandra.

Hindi niya alam kung bakit simpleng salita lamang iyon pero iba ang epekto sa kanya.

Kinuha ni Silas ang susi ng sasakyan.

“Aalis na ako.”

“Mag-iingat ka.”

Napatingin ito sa kanya.

Bahagyang ngumiti.

“Concerned ka?”

“Baka kasi hindi ka na bumalik.”

“Babalik ako.”

“Sigurado ka?”

Tumango si Silas.

“Sigurado.”

Paglabas nito ng bahay, naiwan si Xiandra na nakatingin sa pintuan.

Hindi pa rin niya alam kung ano ang dapat niyang maramdaman tungkol sa kanilang dalawa.

Pero isang bagay ang malinaw sa kanya.

Ang pagbabalik ni Silas sa Pilipinas ay hindi simpleng pagkakataon.

At sa unang pagkakataon, naramdaman niyang maaaring mas malaki ang problemang kinakaharap nila kaysa sa kanilang sariling damdamin.