CHAPTER 7

Hindi mapakali si Xiandra matapos umalis si Silas.

Buong araw niyang iniisip ang sinabi nito tungkol sa isang taong matagal nang hinahanap at sa mga problemang may kinalaman sa kanilang pamilya.

Sa una ay pinilit niyang huwag itong isipin. May sarili rin siyang mga ginagawa at ayaw niyang magmukhang nakikialam sa mga bagay na hindi naman nito ipinapaalam sa kanya.

Pero habang lumilipas ang oras, lalo lamang siyang kinakabahan.

Bandang hapon na nang bumalik si Silas.

Pagpasok nito sa bahay, agad niyang napansin ang seryosong mukha ng lalaki.

“May nangyari?” tanong niya.

Umiling si Silas habang inilapag ang susi sa mesa.

“Wala naman. Pero may kailangan akong sabihin sa'yo.”

Napatingin si Xiandra.

“About sa misyon mo?”

Tumango ito.

Umupo sila sa sala. Ilang sandali munang nanahimik si Silas bago nagsalita.

“Hindi talaga negosyo ang pangunahing dahilan kung bakit ako bumalik.”

Alam na ni Xiandra iyon, pero iba pa rin ang pakiramdam nang marinig mismo mula sa bibig nito.

“Kung ganoon, ano?”

Huminga nang malalim si Silas.

“May taong matagal nang kumukuha ng pera mula sa kumpanya.”

Napakunot ang noo niya.

“Paano?”

“May mga transaksyon na hindi namin makita sa regular na records. Sa loob ng ilang taon, milyon-milyong halaga ang unti-unting nawawala.”

“Hindi ba napansin ng accounting?”

“Napansin. Pero bawat beses na may nagtatangkang mag-imbestiga, may bagong dokumentong lumalabas na parang maayos ang lahat.”

“May nagtatakip?”

“Oo.”

Napayuko si Xiandra.

“May ebidensiya ka?”

“Meron.”

Kinuha ni Silas ang isang folder mula sa bag niya.

Hindi niya agad binuksan. Tinitigan lamang niya muna iyon.

“Hindi pa kumpleto ang ebidensiya, pero sapat para malaman kong hindi aksidente ang mga nangyari.”

Binuksan niya ang folder at inilabas ang ilang dokumento.

May mga kopya ng transaksyon, pirma, pangalan ng mga kompanya at ilang lumang records.

Isa-isang tiningnan ni Xiandra ang mga ito.

“Hindi ko maintindihan ang iba.”

“Hindi mo kailangang maintindihan lahat.”

“Pero bakit mo ipinapakita sa akin?”

“Dahil ayokong may marinig ka mula sa ibang tao.”

Napatingin siya kay Silas.

“May pinaghihinalaan ka na?”

Tahimik itong tumango.

“May isang tao.”

“Sino?”

Hindi agad sumagot si Silas.

Parang pinag-iisipan muna nito kung dapat ba talaga niyang sabihin.

“Si Adrian.”

Nanlaki ang mata ni Xiandra.

“Adrian?”

Tumango si Silas.

“Hindi.”

Mabilis siyang umiling.

“Hindi siya.”

“Xiandra—”

“Matagal ko nang kilala si Adrian. Hindi niya kayang gawin iyon.”

“Hindi ko rin gustong maniwala noong una.”

“Baka may ibang paliwanag.”

“Mayroon sana kung wala akong nakitang ebidensiya.”

Napatingin siyang muli sa mga dokumento.

Si Adrian ang isa sa mga taong pinakamalapit sa pamilya nila. Matagal na itong nagtatrabaho kasama ng kanilang ama at madalas pa nga niya itong nakikita sa mga family gathering.

Hindi niya maisip na may kakayahan itong lokohin ang kanilang pamilya.

“Sigurado ka ba?”

“Hindi pa.”

“Pero pinaghihinalaan mo siya.”

“Oo.”

Napahawak si Xiandra sa noo.

“Bakit hindi mo siya direktang tanungin?”

“Dahil kapag mali ang hinala ko, masisira ang pangalan niya nang walang sapat na dahilan.”

“At kung tama ka?”

“Mas malaking problema iyon.”

Natahimik si Xiandra.

Sa unang pagkakataon, naintindihan niya kung bakit naging maingat si Silas.

Hindi pala simpleng paghahanap ng taong kumukuha ng pera ang ginagawa nito. Kailangan nitong siguraduhing tama ang bawat hakbang.

“Gaano mo na katagal iniimbestigahan?”

“Halos isang taon.”

Napatingin siya rito.

“Isang taon?”

“Bago pa ako bumalik dito, may mga taong tumutulong sa akin.”

“Bakit hindi sinabi ng pamilya natin?”

“Hindi lahat sa pamilya natin ay dapat pagkatiwalaan.”

Napakunot ang noo niya.

“Kasama ba ako roon?”

“Hindi.”

“Sigurado ka?”

“Xiandra, kung hindi kita pinagkakatiwalaan, hindi ko ito sasabihin sa'yo.”

Napatingin siya sa lalaki.

Ilang segundo silang nagkatitigan.

May kung anong kakaibang bigat sa sinabi nito.

“Pero ayokong madamay ka,” dagdag ni Silas. “Kaya pagkatapos nito, ayoko nang makialam ka.”

“Hindi ako nangako.”

Bahagyang napakunot ang noo ni Silas.

“Anong ibig mong sabihin?”

“Kung may taong nananamantala sa pamilya natin, may karapatan din akong malaman kung sino.”

“Xiandra.”

“Hindi ako bata.”

“Alam ko.”

“Kung ganoon, huwag mo akong tratuhing parang kailangan kong itago sa bahay.”

Napabuntong-hininga si Silas.

“Hindi kita ikinukulong. Gusto ko lang na ligtas ka.”

“Pareho lang iyon kung lagi mong sinasabing huwag akong makialam.”

“Hindi mo alam kung gaano kalaki ang puwedeng maging problema.”

“Hindi ko rin malalaman kung hindi mo sasabihin.”

Tumahimik si Silas.

Sa huli, isinara nito ang folder.

“Promise me one thing.”

“Ano?”

“Kapag may napansin kang kakaiba, sabihin mo sa akin. Huwag kang mag-iimbestiga mag-isa.”

Hindi sumagot si Xiandra.

“Xiandra.”

“Sige.”

Hindi niya alam kung bakit siya pumayag.

Siguro dahil ayaw niyang makipagtalo.

O baka dahil gusto niyang malaman kung ano talaga ang nangyayari.

Nang gabing iyon, maagang pumasok sa kuwarto si Xiandra.

Pero hindi siya agad natulog.

Nang masiguro niyang abala si Silas sa pag-uusap sa telepono sa kabilang bahagi ng bahay, dahan-dahan niyang binuksan ang laptop niya.

Naalala niya ang ilang lumang pangalan mula sa mga dokumentong nakita niya kanina.

Isa na roon si Adrian.

Hindi niya gustong maniwala sa hinala ni Silas.

Kaya gusto niyang malaman ang katotohanan para sa sarili niya.

Nagsimula siyang maghanap ng lumang records ng kumpanya na maaari niyang makita sa mga file na mayroon siya.

Hindi siya eksperto sa pag-iimbestiga, pero may ilang bagay siyang napansin.

May mga transaksyon na pareho ang halaga.

May mga kumpanyang paulit-ulit na lumalabas sa records.

At higit sa lahat, may isang pangalan na ilang beses niyang nakita.

Adrian.

Napahinto siya.

“Hindi…”

Pinilit niyang isipin na maaaring pagkakataon lamang iyon.

Pero nang makita niya ang petsa ng ilang transaksyon, lalo siyang kinabahan.

Halos pare-pareho ang mga iyon sa mga araw na wala sa opisina si Silas.

Isinara niya agad ang laptop nang marinig ang mga yabag sa labas ng kuwarto.

Ilang segundo lang ay bumukas ang p***o.

Si Silas.

“Hindi ka pa natutulog?”

Napangiti siya nang pilit.

“Hindi pa ako inaantok.”

Tiningnan siya nito nang ilang segundo.

“Okay ka lang?”

“Oo.”

Hindi na nagtanong si Silas.

“Good night, Xiandra.”

“Good night.”

Nang maisara nito ang p***o, saka lamang siya muling huminga nang malalim.

Tumingin siya sa laptop na nasa harapan niya.

Alam niyang nangako siyang hindi makikialam.

Pero may isang bagay siyang natutunan ngayong gabi.

Kung totoo ang hinala ni Silas, maaaring mas malapit sa kanila ang taong hinahanap nila kaysa sa inaakala nila.

At hindi na siya sigurado kung sino pa ang maaari niyang pagkatiwalaan.