เข้าสู่ระบบNAGHAHANDA na ako para sa shooting. Sinuot ko na yung roba dahil nakasuot ako ng two piece sa ilalim nito. Tiningnan ko muli ang sarili ko sa salamin. Ngumiti ako.Kakayanin ko 'to. Pinagdadasal ko na makaalala ulit ako. Kahit ano gawin ko... Palagi ko pa rin iniisip kung ano ba nangyari saakin sa nakaraan? At sino ba gusto pumatay saakin?May kumatok sa pintuan. Huminga ako ng malalim at naglakad na papunta ro'n. Pagkabukas ko ng pintuan ay bumungad saakin si Rosillina."Are you ready?" she asked."I am ready.""Let's go. The Cohen's brother and the prod team are waiting for you."Naglakad na kami ni Rosillina hanggang sa makarating na kami sa labas. Mukhang nakikilala na kaagad ako ng mga tao kaya ilan sakanila ay tinatawag ang pangalan ko. I smiled at them. Ayaw ko kasi masabihan ng snob.May sumalubong saakin na babae, "Hi! I'm the assistant director. I want you to lay down on the sand, okay?"Tumango ako. Ngumiti siya saakin at naglakad na ako papunta sa ilalim ng coconut tree. N
I KEEP playing with my fingers. Awkwardness is filling between us. Ganito ba talaga katahimik si Mr. Cohen? Dahil mukha naman na wala siya balak makipag-usap saakin or at least try to have a conversation with me, I pulled out my phone and searched for Eros' name.I want to call him. Then he took a glanced at me with his hawk eyes.I called Eros' number while looking outside. Kumunot noo ko nung mapagtanto na nakapatay nanaman ang phone niya. Inis kong pinatong sa lap ko yung phone ko.Bakit wrong timing siya magpatay ng phone?!"Is there something wrong?" he asked, with his deep voice.Umiling ako. "It was nothing. I think my friend's phone is lowbat again.""Friend, huh?"Nagsalubong ang kilay ko at tiningnan siya. Seryoso siya nakatingin sa kalsada habang nagmamaneho. Nakasuot pa rin siya ng maskara niya para hindi ko makita ang mukha niya.Gano'n ba talaga ang mga Cohen?"Yeah..." I protruded my lips
I FELT numb when I discovered that I have amnesia. I didn't utter any words after she told me that I have amnesia. I'm thankful that Sophia gave me a space and I badly need that one.I want to be alone for a moment. I want to think in peace and those words that came out from her mouth didn't even process quickly inside of my mind. How could I be so clueless?I felt betrayed by my own parents. Why they didn't told me that I have an amnesia? I'm unaware that I already lost of my memories and they made me believe that my life is normal. It made me feel that I'm incomplete right now.I let my tears flow through my cheeks. I swallowed the lump forming in my throat. I overlapped the comforter around my body and let my eyes shut tightly.I'm remembering the first day I woke up in the hospital. When I find out that I've been sleeping for three days. The first thing I saw was my Mama holding my hands tightly and chanting a prayer for me.I moved m
MAS lalo niya nilapit ang mukha niya saakin. Gulong-gulo na ako bakit siya ang nakita ko sa memorya ko. Alam kong 'di ko pa siya nakikita nuon. Alam ko sa sarili ko na sulat kamay ko 'yon. Kung gayon... Bakit niya 'yon tinabi at nilagay sa frame?"What happened?" he asked. Pinatong niya yung kamay niya sa ibabaw ng kamay ko. Napatitig ako sa kamay naming dalawa. "May nangyari ba?""Euros...""Yes, preciosa?"Kumikibot ang labi ko. Marami akong gusto itanong sakaniya. Kaya lang parang may nagtutulak saakin na huwag ko muna sabihin sakaniya. Huminga ako ng malalim at ngumiti rin sakaniya."Bakit dito ka lang mag-isa? Ang laki ng condo unit mo, ah..." inikot ko pa ang paningin ko sa condo niya.Bahagya siya tumawa at tinanggal niya na yung pagkakahawak sa kamay ko. He crossed his legs and leaned his back on the backrest. "I like being alone. Why did you ask?""Wala naman..." usal ko. "D-Do you have a girlfriend?"H
NANDITO ako ngayon sa classroom at kakatapos lang ng klase sa statistics. Sinabit ko na yung strap ng bag ko at hinintay ko sa gilid si Sophia. Dahil may kausap siya na lalaki at may binigay siya na papel.Malaki ang ngiti ni Sophia habang naglalakad sa gawi ko. Pinulupot niya yung kamay niya sa braso ko."Ano binigay mo ro'n?""Number ko," sagot niya.Napailing nalang ako habang mahina na natatawa. Everyone knows here in this campus that she's a chic girl. Lapitin siya ng mga lalaki kesa saakin. Not that I'm complaining though, I'm already happy that few of the boys are telling their feelings for me. They already know that I'm not approachable when it comes to men."Hindi na si Rom? Diba siya yung lalaki mo last week?"Ngumisi siya. "That was last week. Besides... I need a new one.""Kung magpalit ka ng lalaki para ka lang nagpapalit ng damit, ah.""Friendly lang talaga ako sa mga lalaki at alam mo 'yon, bitch,
ILANG araw na lumipas. Gumanda na yung buhay ko nung nilabas na yung magazine. Maraming mga tao na natuwa saakin at naging kilala na rin ako na modelo. Maraming nagd-dm saakin sa instagram.My followers in my any social medias escalated. We celebrate my achievements yesterday with my family. Sobrang proud na proud saakin si Mama.This is my dream... This is what my heart desire the most.Ang panliligaw naman ni Eros saakin ay nagtuloy-tuloy lang. I didn't even know that he's a romantic person. Alam ko na sarili ko na nagkakagusto na nga ako sakaniya.Ngayon ay papunta na ako sa CMA para sa press conference. Nasa loob na ako ng black van at katabi ko si Rosillina sa tabi. Umuwang bibig ko na maraming tao sa labas ng building."Nandito yung mga fans mo..." sabi ni Rosillina."Ang dami nila."Hinawakan ni Rosillina ang braso ko. Nanatili ang mata ko sa mga tao. Nakita ko pa yung banner ko ro'n. They're my fans. Ganito pala ang pakiramdam na maraming sumusuporta sa'yo?Huminto yung sasaky







