บทที่ 1

“แม่คะ หนูตัดสินใจแล้ว หนูอยากไปเรียนต่อที่เชียงรายค่ะ”

พะแพง สาวน้อยวัย 18 ปี ที่กำลังจะผ่านพ้นชีวิตช่วงมัธยมปลายในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ผู้เป็นเจ้าของเรือนผมสีดำหยักศกทรงเสน่ห์ ดวงตากลม ปากนิดจมูกหน่อย มาพร้อมกับผิวขาวจั้วะน่าเจี้ยะตามแบบฉบับสาวลูกครึ่งไทยจีน

เธอเอ่ยขึ้นในตอนที่นิ้วเรียวกำลังเลื่อนดูรายละเอียด ของมหาวิทยาลัยที่เชียงรายอย่างใจจดใจจ่อด้วยความคาดหวัง ทำให้ผู้เป็นแม่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าจากแก้วกาแฟที่ถืออยู่ พร้อมส่งรอยยิ้มจาง ๆ มาให้ด้วยความกังวลเล็กน้อย

“เชียงรายงั้นเหรอ ลูกพูดจริงเหรอคะ ทำไมไม่เรียนที่กรุงเทพตามเดิมล่ะ มันสะดวกกว่าใกล้บ้านด้วย”

“หนูรู้นะคะว่าอยู่กรุงเทพก็ง่ายและปลอดภัย แต่แม่ก็รู้ว่าหนูชอบใบชามาก ๆ หนูอยากเรียนรู้เกี่ยวกับใบชาอย่างจริงจังในสถานที่จริงค่ะ”

พะแพงนั่งยืดตัวตรง ก่อนจะยื่นไอแพดที่มีภาพมหาวิทยาลัยที่เธอสนใจไปให้ผู้เป็นแม่ หญิงสาววัยสามสิบเจ็ดปีถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ มองลูกสาวด้วยความเหนื่อยหน่าย

“นี่ลูกจะจริงจังกับมันมากไปหรือเปล่า”

“หนูเอาจริงค่ะแม่ หนูไม่ใช่แค่ชอบเล่น ๆ นะคะ หนูฝันอยากเห็นไร่ชา อยากรู้ว่ามันเติบโตยังไง อยากเรียนรู้วิธีชงชาให้ดีที่สุด หนูอยากทำงานที่เกี่ยวกับชาให้เต็มที่ ถ้าเป็นไปได้หนูอยากจะซื้อภูเขาสักลูกเพื่อปลูกมันเลยค่ะ”

เสียงของพะแพงมีความหนักแน่นมาก มากเสียจนผู้เป็นแม่นั้นรู้สึกถึงพลังและความตั้งใจของลูกสาว

“แต่เชียงรายไกลนะลูก แล้วเพื่อน ๆ ก็ไม่อยู่ที่นั่น แม่ว่า..”

“หนูรู้ค่ะว่าไกลและอาจเหงานิดหน่อย แต่หนูคิดว่ามันคุ้มค่ามากนะคะ หนูพร้อมรับมือกับทุกอย่าง แม่คะ.. หนูเป็นลูกสาวแม่นะ ไม่เชื่อใจหนูเหรอว่าหนูอยู่ได้”

หญิงสาวเอียงคอเล็กน้อย แววตาเปล่งประกายเป็นคำถาม แม่เงียบไปสักพัก ก่อนจะวางแก้วกาแฟแล้วขยับไปลูบหัวลูกสาวช้า ๆ

“เฮ้อ~ ถ้าเป็นอย่างนี้แม่คงห้ามลูกไม่ได้จริง ๆ ใช่ไหม”

ทันทีที่เห็นว่าแม่เริ่มใจอ่อน พะแพงก็ฉีกยิ้มกว้างแบบเด็กสาวที่รอคอยช่วงเวลานี้มานาน

“หนูสัญญาว่าจะตั้งใจเรียนและดูแลตัวเองอย่างดีที่สุดนะคะ”

แม่พยักหน้าช้า ๆ สุดท้ายก็ยอมยกธงขาวด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ไปให้

“ต้องโทรหาแม่ทุกวันด้วยนะ”

พะแพงกอดแม่อย่างอบอุ่น ก่อนจะถอยออกมามองแผนที่กระดาษของเชียงรายในมือ ความฝันเรื่องใบชาที่เธอหลงใหลมาตั้งแต่จำความได้ กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว!

2 เดือนต่อมา

ครืด~ ครืด~

เสียงล้อกระเป๋าเดินทางครูดไปตามพื้นที่ไม่เรียบนัก พะแพงกึ่งดึงกึ่งลากกระเป๋าใบโตขึ้นบันไดตามคำบอกของป้าดูแลหอ จนมาหยุดหน้าประตูไม้สีครีมหมายเลข 305

“นี่จ้ะห้องของหนู อยู่กับเพื่อนอีกคนนะจ๊ะ เหมือนว่าเขาจะมาก่อนแล้ว”

ป้าแดงผู้ดูหอในตึกAเอ่ยพร้อมรอยยิ้มใจดี ก่อนจะยื่นกุญแจให้แล้วเดินกลับลงไปด้านล่าง เพราะตั้งแต่เกิดมาเธอเองไม่เคยอาศัยร่วมกับคนอื่นที่ไม่รู้จักมาก่อนทำให้รู้สึกเกร็งอยู่บ้าง เมื่อรู้ว่าด้านในมีคนเธอจึงยกมือเคาะประตูเบา ๆ อย่างมีมารยาท

ก๊อก! ก๊อก!

แต่รออยู่หลายวินาทีกลับไม่มีเสียงตอบจากด้านใน เธอจึงถือวิสาสะค่อย ๆ บิดลูกบิดเข้าไปช้า ๆ

แอ๊ด~

ทันทีที่เข้ามาภายในห้อง ก็ได้กลิ่นหอมของสบู่อ่อน ๆ ลอยปะปนกับกลิ่นกระดาษหนังสือ กับหญิงสาวร่างเล็กผมหน้าม้าเรียบกริบ สวมแว่นกรอบดำนั่งหลังตรงอยู่ที่โต๊ะหนังสือริมหน้าต่าง แสงจากพระอาทิตย์ด้านนอกส่องให้พะแพงเห็นว่าบนหนังสือเล่มนั้นมีแต่ตัวอักษรแน่นเต็มไปหมด

‘เด็กเนิร์ดเหรอ’

เพื่อนร่วมห้องเงยหน้ามามองพะแพงเพียงเสี้ยววินาที สายตานั้นนิ่งเฉยเหมือนประเมินสภาพ จากนั้นก็หันกลับไปจดโน้ตต่อโดยไม่แม้แต่จะเอ่ยทัก

พะแพงยิ้มแห้ง ๆ แบบเก้อ ๆ ก่อนจะลากกระเป๋าไปยังเตียงว่างฝั่งตรงข้าม เธอเริ่มจัดของที่เตรียมมาเงียบ ๆ วางเสื้อผ้าในตู้ ห้อยเสื้อกันหนาวไว้ที่ราว แล้วก็หยิบหมอนกับผ้าห่มออกมาจัดเรียง ระหว่างนั้นเธอฮัมเพลงเบา ๆ ในลำคอแก้ความเงียบงันที่ชวนอึดอัด

แต่สองชั่วโมงผ่านไป ผู้หญิงคนนั้นก็ยังคงก้มหน้ากับหนังสือเหมือนเดิม ราวกับในห้องนี้ไม่มีคนอื่นอยู่ พะแพงวางกรอบรูปที่เป็นภาพของเธอกับแม่ลงบนโต๊ะหัวเตียง ก่อนหันไปยิ้มให้เพื่อนร่วมห้องอีกครั้ง

“เอ่อ.. สวัสดี เราชื่อพะแพง เรียนคณะเกษตรปีหนึ่ง เธอชื่ออะไรเหรอ”

ผู้หญิงคนนั้นหยุดเขียนชั่วครู่ก่อนจะเงยหน้ามามองเธอเล็กน้อย

“เพียงพอ”

เสียงเรียบสั้นและไม่ได้เอ่ยอะไรต่อ พร้อมทั้งหันกลับไปสนใจหนังสือต่ออย่างไม่ไยดีเธอเลยสักนิด พะแพงทำได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ พอเห็นปฏิกิริยาแบบนั้นจากเพื่อนร่วมห้อง

“อ๋อ.. ยินดีที่ได้รู้จักนะ”

และเมื่อไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวยังไงในบรรยากาศที่ชวนอึดอัดนี้ เธอจึงเลือกที่จะลุกขึ้นหยิบกระเป๋าสตางค์เพื่อจะออกไปหายใจหายคอด้านนอกมากกว่า

“เราจะออกไปซื้อข้าว เธอเอาด้วยไหม”

เพียงพอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สีหน้าของเธอยังคงเรียบนิ่ง ก่อนจะส่ายหน้าเพียงครั้งเดียว

“ไม่ล่ะ”

แล้วก็หันไปสนใจกับหนังสือเล่มนั้นต่อ พะแพงยืนเก้ออยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะพูดออกมาเบา ๆ

“โอเค งั้นเราไปก่อนนะ”

เธอเปิดประตูออกมาด้านนอก พอประตูสีครีมนั้นปิดโรงก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“บรรยากาศชวนอึดอัดอะไรกันเนี่ย”

หลังออกจากหอพักตึก A พะแพงรีบเดินไปยังจุดบริการจักรยานเช่าหยอดเหรียญที่เธอเห็นหน้าหอพักของมหาวิทยาลัย หญิงสาวเลือกคันสีฟ้าอ่อน ก่อนจะสแกนจ่ายเงินแล้วปั่นออกไปทางประตูหน้ามหาลัยที่เธอจำได้ว่ามีแหล่งอาหารมากมายรออยู่

ปั่นมาเพียงไม่นาน สายตาก็ปะทะเข้ากับตลาดข้างมหาวิทยาลัยก็อยู่ตรงหน้าห่างกันเพียงรั้วกั้น กลิ่นไส้อั่ว หมูย่าง และน้ำเงี้ยวลอยคลุ้งชวนให้ท้องร้อง พะแพงจอดรถไว้ที่จุดจอด ก่อนจะรีบวิ่งออกไปด้านนอกแล้วเดินเลือกซื้อทั้งอาหารและขนมพื้นเมืองอย่างตื่นเต้นจนถุงในมือแทบล้น จากนั้นก็แวะร้านสะดวกซื้อเพื่อซื้อของใช้จำเป็นเพิ่มอีกนิดหน่อย

“แม่หนู สนใจลองกินข้าวปุกงาไหมลูก หอม ๆ เลยนะ”

“ขนมเหรอคะ งั้นเอาชุดหนึ่งค่ะ”

คุณยายมีอายุนำขนมใส่ถุงให้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ก่อนจะหันไปหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งใส่มาในถุงด้วย

"ใบนี้ของหนูนะลูก"

"คืออะไรเหรอคะ"

"ใบดูดวงตามโหราศาสตร์อะไรสักอย่าง มีผู้หญิงที่แต่งตัวแปลก ๆ มาฝากป้าไว้บอกว่าให้กับหนูนั่นแหละจ้ะ"

"กับหนูเหรอคะ"

"ใช่จ้า เพราะเมื่อกี้หนูเดินผ่านไปใช่ไหมล่ะ เธอคนนั้นบอกว่าต้องให้หนูให้ได้เลยนะ"

"อ๋อ ขอบคุณค่ะ"

พะแพงที่ไม่รู้ว่าคืออะไร ทันทีที่เดินมาถึงที่จอดจักรยานจึงได้หาถุงขนมนั้นแล้วหยิบกระดาษในนั้นออกมาดู

'คนที่เกิดวันศุกร์.. เสน่ห์แรง โรแมนติกชอบความรัก หัวศิลป์สายอาร์ต คุยเก่งเข้าสังคมง่าย อารมณ์อ่อนไหว และรักอิสระ'

"มันก็แค่ดูดวงทั่ว ๆ ไปไม่ใช่เหรอ ไร้สาระ"

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นเธอก็หยิบกระดาษใส่ถุงขนมไว้ที่เดิม เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยตามที่เธอลิสต์ไว้ในหัว มือทั้งสองข้างของเธอก็เต็มไปด้วยถุงข้าวของมากมายจนแทบจะลากพื้น ทำให้การปั่นจักรยานกลับหอจึงกลายเป็นภารกิจที่เรียกว่าทุลักทุเลขั้นสุดกว่าจะถึงที่หมาย

เธอจอดรถจักรยานไปที่เดิม พร้อมหอบหิ้วข้าวของเดินขึ้นไปเคาะประตูห้อง 305 อยู่สองสามครั้ง และไม่นานเพียงพอเพื่อนร่วมห้องป้ายแดงก็เดินมาเปิดด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง หญิงสาวสบตาพะแพงแวบหนึ่งก่อนจะขยับตัวหลบให้เธอเข้าไปด้านในแล้วปิดประตูลง ดวงตากลมโตที่ลอดผ่านใต้เลนส์แว่นมองพะแพงที่กำลังวางถุงทั้งหมดลงบนโต๊ะกลางห้อง

“ยังไม่ได้กินอะไรใช่ไหม ฉันซื้อขนมมาฝากด้วยนะ”

หลังจากที่พะแพงวางถุงทั้งหมดลงแล้ว เธอหันมาพูดกับเพื่อนร่วมห้องด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร แต่เพียงพอมองถุงอาหารที่แทบเต็มโต๊ะด้วยสายตานิ่ง ๆ

“ไม่หิว”

เธอพูดเพียงแค่นั้นและทำท่าจะเดินกลับไปที่โต๊ะหนังสือของตัวเองอีกหน ซึ่งก็ไม่ต่างจากที่พะแพงคิดเอาไว้สักเท่าไหร่ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนเอื้อมคว้าข้อมือเพียงพอเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเชิญชวนอีกครั้ง

“ฉันซื้อมาเยอะขนาดนี้เธอจะไม่ช่วยกินหน่อยเหรอ ฉันกินไม่หมดหรอกนะ”

เพียงพอหยุดเท้าก่อนจะใช้สายตามองไปที่ข้อมือตัวเองโดยไม่พูดอะไร แต่เพียงแค่นั้นก็ทำให้พะแพงรู้ตัวว่าทำเกินไปหน่อย ก่อนจะรีบปล่อยมือพร้อมพูดติดขำเพื่อทำลายบรรยากาศ

“มากินเถอะน่า ฉันไม่ใส่ยาพิษหรอก”

เพียงพอยืนเงียบ ๆ ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ หญิงสาวมองพระแพงที่กำลังแยกถุงอาหาร เมื่อเห็นดังนั้นจึงเดินไปหยิบจานชามมาหลายใบแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้าม ทั้งคู่ช่วยกันแกะถุงเทอาหารใส่จาน แม้จะไม่ได้คุยอะไรกันมาก แต่บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลงกว่าเดิมไม่น้อย

ครืด! ครืด!

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังจะตักอาหารกินกันนั้น จู่ ๆ มือถือของพะแพงที่วางไว้ข้าง ๆ ก็ดังขึ้น เธอเหลือบไปมองเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์แปลกก็ชั่งใจอยู่คู่หนึ่ง แต่เมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้ก็รีบเอื้อมมือไปหยิบมากดรับ

“ฮัลโหล.. อ๋อ ได้ค่ะ เดี๋ยวลงไปค่ะ”

เธอกรอกเสียงให้ปลายสายก่อนจะรีบวางแล้วหันมาหาเพียงพอ

“ฉันลงไปรับของก่อนนะ เธอกินก่อนเลย”

พะแพงกึ่งเดินกึ่งวิ่งลงไปชั้นล่าง เพื่อรับน้ำที่เธอสั่งเอาไว้จากไรเดอร์ จ่ายเงินเสร็จแล้วก็รีบกลับขึ้นห้องทันที แต่เมื่อเปิดประตูเข้ามากลับพบว่าเพียงพอนั้นนั่งเฉย ๆ รอเธออยู่ก่อนแล้ว

“ฉันไม่รู้ว่าเธอชอบกินอะไรเลยซื้อมาเหมือนกัน เธอกินชาเขียวได้ไหม”

เธอพูดก่อนจะยื่นชาเขียวไปให้เพียงพอแก้วหนึ่ง แต่สิ่งที่ทำให้พะแพงประหลาดใจก็คือ ทันทีที่เพียงพอเห็นชาเขียว แววตาที่เคยเย็นชาของเธอกลับดูเป็นประกายขึ้น

“กินได้”

เพียงพอตอบสั้น ๆ ก่อนจะดูดน้ำในแก้วนั้นอย่างอารมณ์ดีผิดกับคนก่อนหน้านี้ลิบลับ

“นี่เธอก็ชอบชาเขียวสินะ ดีเลย! อย่างน้อยเราก็มีอะไรที่ชอบเหมือนกัน”