Bad Love of Evil รักร้ายของนายสารเลว

Bad Love of Evil รักร้ายของนายสารเลว

last update最終更新日 : 2026-02-01
作家:  Lazy./เลซี่.連載中
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
11チャプター
509ビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

เศร้าใจ

อีโรติก

พระเอกเก่ง

ปีศาจ

มาเฟีย

คุณหนู

แต่งงานสายฟ้าแลบ

แอบรัก

ชีวิตของ 'เธอ' เปลี่ยนไปเมื่อได้เจอเขา ส่วนชีวิตของ 'เขา' เปลี่ยนไปเมื่อได้แต่งงาน...กับเธอ

もっと見る

第1話

Intro

The gate closed with a sound like a coffin lid.

Sera Vale slammed both palms against the steel. The cold burned straight through her gloves. Nineteen days of blizzard had swallowed the city whole, and the shelter on the other side of that gate was the last warm place left alive.

"Damian." Her voice cracked apart. "Damian, please."

Through the narrow security window she could see him. Her husband of six years, wearing the wool coat she had saved three months of overtime to buy him. One arm was around Celeste, the adopted sister who had shared Sera's bedroom since they were nine. His other hand held Leo, Celeste's five-year-old son. Behind them, Margaret Cross, his mother, clutched her white poodle inside her fur collar like a crown jewel.

Four people. A dog. One seat left on the guard's manifest.

Sera had dragged the generator through the ice for them. She had fed them from her own rations for nineteen days. She had given Margaret her sleeping bag and Damian the last of the antibiotics meant for her own infected leg.

"The system only allows one more," the guard said, not unkindly. "Family decides."

Damian did not look at her. He looked at Celeste's trembling shoulders. At the boy.

"Take Celeste," he said.

Something inside Sera simply stopped.

"And my mother's dog," Margaret added. "Duchess is sensitive."

The dog. They had chosen the dog over her.

"I'll come back for you," Damian said to the window, to the air beside her face. "Sera, you're strong. You always manage."

She always managed. That was the whole of her purpose, wasn't it? To manage until she was used up.

The gate locked. The lights inside glowed gold. She slid down the steel with the wind tearing at her, her fingers already going black.

Then Celeste leaned back toward the window slit, just far enough, and smiled. It was a small, soft, relieved smile.

"You never read the letters, did you?" Celeste whispered. "Your parents' trust. It released years ago. Damian's lawyer has been burning every notice that came to the house." She tilted her head. "And Leo has Damian's eyes. Haven't you noticed? Everyone else did."

The ice reached her lungs.

Six years. The fortune. The child.

Every sacrifice, a thing they were stealing.

The last thing Sera Vale felt before the white swallowed her was not grief.

It was rage.

She woke up gasping.

Heat. That was the first impossible thing. Heat on her hands, steaming water, a sink full of greasy dishes. Her fingers were pink and whole and alive.

"Sera! Are you deaf as well as slow?"

Margaret Cross's voice cut through her like a blade.

Sera turned her head slowly. The kitchen was the old kitchen, the one in the Cross family house before everything burned. Yellow light. Dinner smells. Margaret in the doorway in her silk blouse, pearls at her throat, Duchess squirming in her arms. Alive. Warm. Perfectly fed.

"The guests are here," Margaret hissed. "Celeste brought the boy, and you're in here daydreaming. Dry your hands. Wear the grey dress. And smile. You always look like a funeral."

A funeral. Sera almost laughed.

Her phone sat on the counter, screen lit by a notification. She picked it up with wet, shaking fingers.

Friday. Family Dinner, 7:00 PM.

The date beneath it was one she had buried in the deepest vault of her mind. She counted forward on the calendar, and her stomach turned to ice.

Sixty days. She knew the exact date the sky would go dark. She had lived through it once already.

The air in front of her eyes rippled.

A translucent panel unfolded in cold blue light, edged in clean geometric lines, hovering over the steaming sink like something out of a nightmare — or a prayer.

[SURVIVAL SYSTEM ACTIVATED]

Host: Sera Vale

Status: Reborn

Primary Objective: Prepare for the End of the World

Time Remaining: 60 Days, 17 Hours, 43 Minutes

Rewards: Skills | Items | Evolution

Failure is not an option.

Sera did not scream. She did not cry. She stood very still, water dripping from her fingertips onto the tiles, and read the words three times.

Reborn.

The knowledge came down on her like a cold hand pressing her spine straight. She knew what was coming. The first storms. The collapsing power grid. The supermarkets stripped bare in four days. The long white winter that would bury the city and every promise made in it.

And she knew who was waiting in the dining room.

"Sera!" Margaret snapped again. "Are you listening? Move."

In her last life, Sera would have said, Yes, Mother. Sorry, Mother.

She dried her hands, one finger at a time, and walked out of the kitchen without a word.

The dining room was exactly as she remembered. The long mahogany table. The chandelier she had polished every Sunday for six years. Damian Cross at the head of it, handsome and bored, loosening his cufflinks as if the house belonged to him and she belonged to the house.

And beside him, one hand resting lightly on his sleeve: Celeste. Soft curls, pale pink dress, a face made for sympathy. Leo played with a toy car under the table.

Leo has Damian's eyes.

Sera looked at the child. She had never truly looked before. Now it was impossible to unsee. The same dark brows. The same set to the jaw.

Something in her chest cracked cleanly in half, and the crack did not hurt. It felt like a lock clicking open.

"There you are," Damian said without looking up. "Sit. We have news."

She did not sit.

"Celeste's lease ended," he continued, in the tone he used for weather reports. "She and Leo will be staying with us for a while. We'll move you into the guest room. Celeste needs the master bedroom for the boy. Better light."

Celeste lowered her eyes with perfect, practiced modesty. "I told him not to ask you, Sera. I know it's a lot."

In her last life, Sera had apologized for being inconvenient.

"And I need you to wire the money," Damian added, finally glancing up. "Your savings. Celeste is opening a boutique, and I told her you'd cover the deposit. Three hundred thousand. You're not using it for anything anyway."

Margaret slid into her chair with a satisfied rustle. "It's the least you can do, dear. Family is sacrifice. And you've always been so good at sacrificing."

Four faces. Four hands out, palms up, waiting to be filled.

Sera felt, very distinctly, the blizzard in her bones.

Her savings were meant for warehouses. Fuel. Medicine. A fortified house with reinforced glass and a basement that could hold water for a year. They were not three hundred thousand for a boutique. They were the first bricks of a wall that would keep her alive.

"No," she said.

The word dropped into the room like breaking glass.

Damian blinked. "Excuse me?"

"No." She said it again, quieter, and it felt like stepping onto solid ground. "I won't wire the money. I won't move into the guest room. I won't smile."

Margaret's fork clattered. "How dare you speak to my son in that tone after everything he has done for you?"

"Sera," Damian said, low and warning, the way a man speaks to a dog that has bitten once. "You're upset. Sit down and we'll discuss this like adults."

"I did discuss it. For six years." She walked around the end of the table and stopped beside him. Close enough to smell his cologne — the cologne she had picked. "And at the end of it I was left outside the gate to freeze, while you chose the dog."

A beat of silence. Confusion rippled across every face.

"What gate?" Celeste asked, her smile faltering for the first time. "What are you talking about?"

A small, cold smile touched Sera's mouth. For the first time in her life, she was the only person in the room who knew what was going to happen.

It was the most powerful feeling she had ever had.

She put both hands flat on the polished table and leaned toward her husband.

"I want a divorce."

The chandelier hummed in the stunned quiet.

Damian's face went slowly white, then red.

[Liability detected: Damian Cross. Marital status: ACTIVE.]

[Mission Update: Sever all liabilities before the countdown ends.]

[Reward: 500 Survival Points + Basic Storage Space (10m³)]

"What did you just say to me?"

Sera smiled. It was the first real smile she had worn in six years.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
11 チャプター
Intro
@The GF Condo.ห้องชุดคอนโดมิเนี่ยมหรูใจกลางเมืองราคาสูงลิบลิ่ว ซึ่งเป็นห้องนอนแบบ Hybrid High Ceiling หนึ่งห้องนอนสองห้องน้ำเต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูราคาหกหลักขึ้นไปร่างบางเจ้าของห้องนอนหรูนี้เธอนอนหลับสนิทบนที่นอนขนาดคิงไซส์ ผ้าปูที่นอนหนานุ่มสีขาวยับยู่ยี่ราวกับผ่านศึกสงครามมาก็ไม่ปาน ซึ่งในความเป็นจริงแล้วมันก็ไม่ต่างจากที่พูดมามากนัก หากแต่เป็นศึกสวาทเสียมากกว่าใบหน้าสวยหวานของสาวลูกเสี้ยวอิตาลียกยิ้มขึ้นมาบาง ๆ เมื่อเธอรู้สึกตัวตื่นจากห้วงนิทรา ก่อนที่เธอจะใช้เรียวแขนควานหาใครบางคนที่เธอคิดว่าเขาจะนอนอยู่ข้างกายแต่กลับไม่พบ..เปลือกตาบางภายใต้แพขนตางอนลืมขึ้นอย่างช้า ๆ เธอกระพริบตาถี่ ๆ เมื่อแสงจากดวงอาทิตย์ที่ทอดผ่านกระจกตกกระทบที่รูม่านตาของเธอเพียงฝัน ขมวดคิ้วเป็นปมเมื่อเธอไม่เห็นว่ามีผู้ใดอยู่กับเธอบนเตียงนอนนี้อย่างที่ควรจะเป็น เธอใช้ฝ่าเท้ายันตัวเองขึ้นพิงหัวเตียงพร้อมกับดึงผ้าห่มนวมขึ้นมาคลุมร่างเปลือยเปล่าไว้รอยปื้นมีแดงที่ติดอยู่บนที่นอนนั้นย้ำเตือนบอกเธอว่าเธอไม่ได้ฝันไป เรื่องของเธอกับเขาเกิดขึ้นจริงเมื่อคืนนี้ แต่ทว่าเขาตอนนี้อยู่ไหนกันเพียงฝันยกยิ้มขึ้นมาบาง ๆ
続きを読む
Chapter 1 จุดเริ่มต้น
~ Chapter 1~จุดเริ่มต้นก่อนหน้านี้ หนึ่งอาทิตย์...-เพียงฝัน-ฉันไม่รู้ว่าทุกคนชอบเหมือนฉันไหม ฉันชอบอากาศร้อนของประเทศไทย หม่ามี๊บอกว่าถ้าฉันได้มาอยู่ที่นี่ฉันจะต้องถอนคำพูด ซึ่งฉันก็มาอยู่ประเทศไทยได้หนึ่งอาทิตย์แล้ว แต่ยังไม่รู้สึกเหมือนที่มี๊พูดเลยปกติฉันอาศัยอยู่อิตาลีน่ะ ก็เลยได้สัมผัสแต่อากาศหนาว พอมาอยู่ที่นี่ฉันก็เลยรู้สึกชอบ เพราะมันไม่หนาวเหน็บ แถมยังได้เปิดหูเปิดตาด้วย“พี่วิลล์คะ พี่จะไปนานไหมคะ” ฉันเอ่ยถามผู้ชายที่กำลังขับรถอยู่ เขาไม่ใช่พี่ชายฉันหรอก ยังไงดีล่ะ คือแด๊ดดี๊ พ่อของฉันน่ะเป็นเพื่อนกับน้องของพ่อพี่วิลล์ เราก็เลยรู้จักกัน แต่ไม่ได้สนิทหรอกนะ“ไม่รู้สิ ถ้าอยากกลับก็โทรมาหาละกัน พี่จะรีบกลับให้” ฉันพยักหน้ารับเล็กน้อย เมื่อเช้าฉันมามหาลัยกับพี่วิลล์ พอดีฉันอยากมาดูน่ะว่าที่นี่เขาเรียนกันยังไงก็เลยขอมาเรียนด้วย แต่อยู่ ๆ พี่เขาก็บอกว่ามีธุระจะไปทำ ทำให้ตอนนี้พี่วิลล์กำลังพาฉันไปที่บ้านพักของเขา เพื่อจะให้ฉันรู้จักกับเพื่อนของเขา และฝากฉันไว้ที่บ้านพักก่อน“พี่ไม่มั่นใจว่าจะมีคนอยู่บ้านไหม ส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย แต่มีผู้หญิงด้วยนะ ไม่ต้องห่วง” ฉันไม่ได้กังวลเรื่อง
続きを読む
Chapter 2 พ่ายแพ้
เสียงโห่ร้องของบรรดากองเชียร์ดังสนั่นจากอัฒจันทร์เมื่อยามรถฟอร์มูล่าวันของฝ่ายตรงข้ามแล่นผ่าน สนามแข่งรถบีทีเรซซิ่งคาร์บรรจุผู้ชมมากกว่าหนึ่งพันคน และเสียงของรถแข่งที่มีมากกว่าสิบคันมันดังมากจนแสบแก้วหู แต่แล้วเอี๊ยดดด!!แคว่กก~ปัง!ตุบ!!“กรี๊ดดดด~” เสียงอึกทึกครึกโครมเกิดขึ้นทั่วทั้งสนามแข่งรถเซอร์กิตหรือการแข่งรทางเรียบ ก่อนที่ธงสีแดงจะถูกยกขึ้นรอบสนามแข่งขัน เป็นอันรู้กันว่าผู้เข้าแข่งขันทุกคนควรปฏิบัติตนเช่นไรเช่นเดียวกันกับนายสนามที่จะสั่งให้เซฟตี้คาร์สออกวิ่งนำรถแข่งทุกคันเพื่อควบคุมระยะห่างของรถแข่ง โดยที่นักแข่งรถทุกคนต้องรักษาตำแหน่งของตนห้ามแซงโดยเด็ดขาด เช่นเดียวกันกับชายหนุ่มเจ้าของรถฟอร์มูล่าวันสีน้ำเงินครามนี้“บ้าชิบ!” เขาสบถออกมาภายใต้หมวกกันน็อคสีน้ำเงิน ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ออกมาเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงกลโกงของผู้เข้าแข่งขันฝั่งตรงข้ามรถแข่งที่เกิดอุบัติเหตุนั้นเป็นของฝั่งไหนเขารู้ดี การแข่งขันที่ดำเนินไปมากกว่าเจ็ดสิบห้าเปอร์เซ็นต์เช่นนี้ มันอดคิดไม่ได้ว่าอุบัติเหตุครั้งนี้จะไม่ใช่อุบัติเหตุอย่างที่คิดตุบ!“บัดซบ!!!” เขาตบพวงมาลัยรถอย่างแรงพร้อมกับสบถออกมาด้วยความหั
続きを読む
Chapter 3 แรกพบ
~ Chapter 3 ~ แรกพบรถพอร์ชเปิดประทุนสีน้ำเงินครามแล่นเข้ามายังตัวบ้านชั้นเดียวยกสูงสไตล์โมเดิร์น บ้านพักหลังใหญ่ที่ถูกออกแบบในสไตล์มินิมอลหากแต่ราคากลับสูงลิบลิ่ว ภายในบ้านพักประกอบไปด้วยห้องนอนหลายห้องมากกว่าจำนวนผู้พักทั้งหมดหกคนเสียอีก“ตกลงไม่ไปจริงเหรอคะ”“อืม” น้ำชาถอนหายใจออกมาเบา ๆ ให้กับความรักสนุกของชายหนุ่มรูปงามข้างกาย เธอรู้ว่าเขามีนิสัยเช่นไร และนิสัยของเขาที่ไม่มีใครรู้เธอก็รู้เช่นกัน จะมีใครใจดีเท่าเขามีแค่เธอเท่านั้นที่รู้“ถ้าดื่มก็อย่าขับรถกลับ”“ค่ะ คุณพ่อ!” เธอกระแทกเสียงออกมาด้วยความน้อยใจ ก่อนที่จะเปิดประตูลงจากรถเมื่อรถคันหรูแล่นเข้ามาจอดในโรงจอดรถของบ้านพัก ชายหนุ่มใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มเมื่อเห็นท่าทีของเธอ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจมากนัก เธอก็เป็นแบบนี้แหละ ใจจริงเขาก็ไม่อยากให้เธอมาจริงจังกับเขามากนัก ผู้ชายรักสนุกที่วัน ๆ ในหัวมีแต่เรื่องอย่างว่าอย่างเขา เธอไม่ควรมาติดอยู่ด้วยร่างสูงใหญ่เดินควงกุญแจเข้ามาในบ้านด้วยท่าทีสบายใจไร้สีหน้าแสดงความเศร้าเสียใจกับการแข่งขันที่เพิ่งพ่ายแพ้ไปเมื่อครู่“เฮ้! มานี่ดิมาเล่นเกมกับกูก่อน” เสียงร้องทักของเพื่อนเขาดังขึ้นเมื่อเ
続きを読む
Chapter 4 ชดใช้
~ Chapter 4 ~ชดใช้“ชู่วว~” ดวงตากลมโตของเธอเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจเมื่อได้พบกับชายหนุ่มแปลกหน้าแทนที่จะเป็นพี่ชายของเธออย่างใจคิดเขาเอาฝ่ามือปิดปากของเธอไว้เพื่อไม่ให้เธอส่งเสียงร้อง เดี๋ยวเพื่อนของเขาจะคิดว่าเขาลักลอบเข้ามาปล้นสวาทสาวน้อยคนนี้น่ะสิเพียงฝันหอบหายใจอย่างหนัก เธอยันตัวเองลุกขึ้นและพยักหน้าเข้าใจเขาเมื่อชายหนุ่มได้ยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากหนาเพื่อบอกให้เธอเงียบเสียงชายหนุ่มหยัดกายหลังตรงพร้อมกับยกแขนขึ้นกอดอกหลังจากได้ปล่อยมือออกจากริมฝีปากอวบอิ่มของเธอแล้ว ขณะที่รูม่านตาของสาวน้อยคนนี้ยังไม่หยุดขยายกว้าง“ปะ เป็นใครคะ” เพียงฝันหันรีหันขวางเพื่อสำรวจรอบกาย ก่อนที่เธอจะขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ามันก็เป็นห้องเดิมที่เธอเข้ามาตั้งแต่แรก หรือว่า“อ๊ะ หรือว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องพี่วิลล์คะ!” เธอโพล่งเสียงออกมาด้วยความตกใจ ก่อนที่เธอจะวาดเรียวขาลงที่นอน แต่ก่อนที่เธอจะได้ลุกขึ้นยืน ร่างหนาก็ขยับมาขวางเธอไว้เสียก่อน ทำให้เธอต้องนั่งหย่อนขาที่เตียงนอนดังเดิม“ขะ ขอทางด้วยค่ะ” เธอไม่รู้ว่าเขาทำแบบนี้ทำไม แต่ระยะห่างที่ห่างกันไม่กี่เซนฯนั้นทำให้ใจดวงน้อยของเธอเต้นผิดจังหวะใบหน้
続きを読む
Chapter 5 รอ...
~ Chapter 5 ~รอ...วันต่อมา...คฤหาสน์หรูราคาหลายล้านเป็นที่พักชั่วคราวของเพียงฝัน เธอเพิ่งมาอาศัยกับคุณอาที่รู้จักกัน ซึ่งเป็นเพื่อนกับบิดาผู้ให้กำเนิดของเธอเอง“ชุดไหนดีล่ะ” หญิงสาวยกปลายนิ้วชี้ขึ้นกัดเล็บอย่างใช้ความคิด เธอจะใส่ชุดไหนไปคาเฟ่ร้านกาแฟกับเขาคนนั้นดี เธอยังเลือกไม่ได้ หลังจากเขาบอกให้เธอชดใช้ด้วยกาแฟ วิลล์พี่ชายของเธอก็กลับมาพอดีทำให้เธอกับเขาจากกันเพียงแค่นั้น แต่ยังดีที่เขาได้บอกร้านคาเฟ่ และเวลากับเธอเสียก่อน ตลอดชีวิตของเธอการอาศัยอยู่ในห้องสี่เหลี่ยม และคฤหาสน์หลังโตนั้นเป็นเรื่องที่เธอเคยชิน เพราะอยู่มันมาตั้งแต่เกิด แต่การออกไปข้างนอกคนเดียวแบบนี้เธอไม่เคยทำ จะให้ใครไปส่ง หรือไปเป็นเพื่อนนั้นคงยากเพราะเธอไม่รู้จักใครเลย เพื่อนของเธออย่างอิทธ์ก็หนีออกจากบ้านไป เช่นเดียวกันกับวิลล์ที่ไม่ได้พักอยู่ที่บ้านหลังนี้“ตัวนี้ก็แล้วกัน” เดรสกระโปรงยาวถึงตาตุ่มลายลูกเชอร์รี่สีแดงถูกหญิงสาวหยิบขึ้นมา ก่อนที่เธอจะเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว ในตอนนี้หญิงสาวเปรียบดั่งนกน้อยที่เพิ่งออกจากกรงทองด้วยข้อจำกัดทางด้านธุรกิจของครอบครัว เธอจึงเหมือนกับเจ้าหญิงตัวน้อยบนหอคอย หญิงสาวยิ
続きを読む
Chapter 6 ลวงหลอก
~ Chapter 6 ~ลวงหลอกในเวลาเดียวกัน [สาธารณรัฐอิตาลี] มาเฟีย.. เป็นชื่อเรียกของกลุ่มสังคมที่ผิดกฎหมายอย่างลับ ๆ เชื่อกันว่าเกิดขึ้นครั้งแรกในช่วงกลางของศตวรรษที่ 18 ในเกาะซิซิลีประเทศอิตาลี จากนั้นจึงเริ่มแผ่กระจายไปยังสหรัฐอเมริกา แคนาดา และออสเตรเลียโดยดั้งเดิมแล้ว มาเฟีย คือ กลุ่มพันธมิตรในยุคกลางของอิตาลี ที่รวมตัวกันเพื่อต่อต้านชาวนอร์มันและชาวเติร์ก ต่อมาจึงกลายเป็นคำเรียกองค์กรลับต่าง ๆ ในอิตาลี หนึ่งในองค์กรลับ ๆ ที่เป็นที่กล่าวขาน คือ ตระกูลคาร์น“พอเลยค่ะ ปล่อยเธอไปใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วไปนั่นแหละค่ะ ให้มีแฟน มีเพื่อน” บนคฤหาสน์สุดหรูมีเสียงของหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งดังขึ้น มันทำให้ดวงตาคมของชายวัยกลางคนตวัดมองภรรยาของตนทันที ไม่คิดว่าเธอจะอนุญาตให้ลูกสาวคนเดียวมีแฟนเร็วขนาดนี้“ฝันไปเถอะ” เควิน คาร์น มาเฟียหนุ่มใหญ่เอ่ยออกมาเสียงเรียบนิ่ง หลังจากได้รับข่าวสารจากลูกน้องว่าลูกสาวเพียงคนเดียวของเขานั้นกำลังขึ้นรถไปกับชายแปลกหน้า คำสั่งอย่างหนึ่งที่เขาจะสั่งลูกน้องคือพาเธอกลับมาที่นี่ แต่พอเห็นใบหน้าง้ำงอของภรรยาแล้ว คำสั่งเมื่อครู่จึงต้องถูกสั่งไว้ในใจก่อน“ถ้าให้ลูกกลับมา ก็ไม่
続きを読む
Chapter 7 แฟน?
~ Chapter 7~แฟน?ก่อนหน้านี้...ตามทางเดินไปยังห้องน้ำมีเพียงแสงไฟสลัวนำทางหญิงสาวร่างบาง เธอยกมือขึ้นกุมหน้าอกข้างซ้ายเมื่อจู่ ๆ มันก็เต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง อาจจะเป็นเพราะไม่เคยแนบชิดอิงกายกับชายใดมาก่อน มันก็เลยทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาเพียงฝันเดินไปเข้าห้องน้ำ โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่ากำลังตกเป็นเป้าสายตาของหญิงสาวกลุ่มหนึ่ง กลุ่มหญิงสาวหน้าตาสะสวยเพ่งเล็งมายังเธอตั้งแต่ที่เพียงฝันย่างกรายเข้ามาผับแห่งนี้กับชายหนุ่มคนนั้น“มึง มึงจะยอมเหรอวะ ทิ้งไปตอนบ่ายตอนเย็นมากับผู้หญิงอีกคน กูว่าแอบคบกับอีนี่ตั้งแต่ควงมึง” แพนเค้กเชิดหน้าขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดของเพื่อนเธอ“พอตเตอร์ก็เป็นแบบนี้แหละ กูเคยเตือนมึงละ”“อีนี่มันอ่อยแน่ ๆ” แพนเค้กพูดขึ้น เธอรู้ดี มันจะไม่เป็นแบบนี้หรอกเพราะพอตเตอร์ไม่เคยเข้าหาใครก่อน ยกเว้นเสียว่าผู้หญิงคนนี้เป็นฝ่ายมาอ่อยเขาก่อนปึก!! เธอกระแทกแก้วเหล้าลงโต๊ะ ก่อนจะพูดขึ้น“ออกกำลังกายหน่อยไหมพวกมึง” หญิงสาวยกยิ้มมุมปากส่งซิกให้เพื่อนของเธออีกสองคน ขณะที่เพื่อนของเธอก็เข้าใจดีว่าอีกฝ่ายนั้นต้องการอะไร“กูดูทางนะงั้น” เพื่อนคนหนึ่งของเธอพูดขึ้น ก่อนเธอจะตอบกลับทันค
続きを読む
Chapter 8 เสียหมา
~ Chapter 8 ~เสียหมาในเวลาเดียวกัน.... [สาธารณรัฐอิตาลี] “คุณหนูยังไม่กลับครับ” เสียงของปลายสายทำให้ชายวัยกลางคนนิ่งสงบ หลังจากที่เขาง้อภรรยาจนเธอหลับไป เขาก็ยังคงให้คนติดตามลูกสาวคนเดียวเช่นเดิม“อยู่เฝ้าเธอ...ให้ดี” เขาพูดเพียงแค่นั้นก่อนจะกดตัดสายไป อย่างที่ภรรยาเขาได้บอก เพียงฝันควรได้ใช้ชีวิต ถ้าเธอจะมีแฟนก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะต้องบังคับขู่เข็ญอะไร เธอเป็นเด็กดีเสมอตั้งแต่เกิดจนโตเป็นสาว จะให้รางวัลเธอหน่อยก็คงไม่แปลกด้วยความที่เป็นคนต่างชาติอยู่แล้ว เขาไม่ถือสาหรอกถ้าหากเธอจะมีสัมพันธ์กับผู้ชายก่อนแต่งงาน หากรู้จักป้องกันก็ไม่มีอะไรให้น่าห่วง ชีวิตเป็นของเธอ เขาอยากให้เธอได้เลือกเองบ้าง แต่ก็ไม่ถือกับปล่อยไป เพียงฝันจะยังคงอยู่ในสายตาของเขาเสมอคนของเขารายงานว่าชายหนุ่มผู้นี้มีชาติตระกูลดี พ่อแม่เป็นหมอ และครอบครัวทั้งฝ่ายพ่อแม่นั้นทำธุรกิจใหญ่โต ธุรกิจฝั่งพ่อเป็นนำเข้าอะไหล่รถและรถยนต์ซูปเปอร์คาร์ ส่วนฝั่งแม่ของชายหนุ่มผู้นั้นทำการค้าเกี่ยวกับเครื่องเพชร แต่ข้อเสียที่เขายังคงจะต้องจับตามองคือประวัติเรื่องชู้สาว..เวลาต่อมา... [กรุงเทพฯ] กลิ่นแอลกอฮอล์จากไวน์ราคาแพงคละคลุ้ง
続きを読む
Chapter 9 เธอเป็นใคร
~ Chapter 9 ~ เธอเป็นใคร-เพียงฝัน-ข่าวใหญ่ของเช้าวันนี้คือ พี่วิลล์มีแฟน! ฉันเข้าใจแล้วว่าเมื่อวานคนที่บ้านหายไปไหนหมด เพราะทุกคนเตรียมงานแถลงข่าวให้พี่วิลล์ ซึ่งฉันก็งงอยู่เหมือนกัน แฟนพี่วิลล์เป็นดาราก็เลยต้องมีงานแถลงข่าว และในข่าวบอกว่าพี่เขาคบกันมานานแล้ว ว่าแต่การมีแฟนมันเป็นยังไงนะอยู่ ๆ ฉันก็ยิ้มออกมาอย่างไร้เหตุผล ไม่หรอก มันมีเหตุผลของมัน หลังจากพี่พอตเตอร์มาส่งฉันที่บ้านพี่เขาก็ขอไลน์ฉัน ตอนนั้นฉันมือสั่นพิมพ์ผิดพิมพ์ถูกอยู่ตั้งนานแหนะ แต่ในที่สุดก็ได้ให้ไลน์พี่เขาไป และเมื่อกี้พี่เขาเพิ่งส่งข้อความมาบอกว่าไม่ได้มารับฉันแล้วเพราะติดธุระ ฉันเสียใจนิดหน่อยแต่ก็เข้าใจได้ ก็พี่เขามีธุระนี่นา“ฝันจ้ะ เย็นนี้อาชิลล์จะชวนแฟนพี่วิลล์มากินข้าวที่บ้าน วันนี้งดเที่ยวนะ” ฉันยิ้มบาง ๆ ให้กับคุณอา คุณอาชื่อแอนนี่เป็นภรรยากับคุณอาไทป์ที่เป็นเพื่อนแด๊ดดี๊ของฉันเอง และอาชิลล์ที่ว่าก็คือแม่ของพี่วิลล์ และอาแอนนี่ก็ยังเป็นพี่สาว (ไม่แท้) ของหม่ามี๊ ฉันก็ไม่รู้จะเรียกว่าป้าหรืออาดี แต่อาแอนนี่บอกให้เรียกอาเพราะจะได้ดูเด็ก “เที่ยวไหนอ่ะเราเมื่อคืน อาจะบอกว่า พ่อหนูรู้เรื่องนะ” ฉันยิ้มให้ก
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status