Mag-log inShare
9
Huling Na-update:
2026-01-12 20:37:07“กูภพนะ แค่นี้แหละ หวัดดี”
“ไอ้เอกชวนไปxx แต่กูปฏิเสธไปแล้ว” ชิงบอกมันก่อน เพราะรู้ว่ายังไงมันก็ไม่ถาม “ครับ ไปข้างล่างกัน” มันบอกพลางดึงผมลุกขึ้น ลงไปข้างล่างทั้งข้าวทั้งกับข้าวแข่งกันส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย อา หิวชิบหาย “นายแม่คร้าบบบ เทียนหิวอ่ะ” ตะโกนเข้าไป หวังให้ได้ยินไปถึงในครัว แต่เปล่าหรอก ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา ใช่สิ ก็เค้ามันคนไม่สำคัญนี่นา ผมเดินไปรอที่โต๊ะกินข้าว ส่วนลูกภพของนายแม่ นู่นเดินเข้าครัวไปช่วยยกของออกมา เอาหน้าเหรอมึง ก็คิดบ้าบอไปงั้นแหละไม่ได้จริงจังไรหรอก “ไอ้เทียนไปยกกับข้าวที่เหลือออกมาเลยนะ” นายแม่ที่เดินถือจานอะไรสักอย่างมาบ่นผมเข้าให้ เดาว่าเป็นไข่ลูกเขย “เดี๋ยวผมไปยกเองครับแม่” ภพที่พึ่งวางถ้วยแกงจืดพูดขึ้นและเดินเข้าครัวไปอีกครั้ง เออ ดีมาก ทำไปเลยไอ้ลูกรัก “แกนี่นะ” แม่บ่นพลางทำท่าอ่อนอกอ่อนใจ ดูก็รู้หรอกว่าแกล้งทำ นอกจากไข่ลูกเขยกับแกงจืดแล้วป้านิ่มกับพี่นาก็ยกกับข้าวมาอีกสามอย่าง เป็นของโปรดผมทั้งนั้น ทั้งหมดไม่มีแกงเผ็ดนะ เพราะผมไม่กินเผ็ด แต่แม่ก็ยังไม่ลืมเอาใจไอ้ลูกภพด้วยน้ำพริก ปลาทู ของโปรดไอ้ภพมันล่ะ เป็นการกินข้าวที่สุขใจสุดๆในรอบอาทิตย์ ไม่ใช่แค่ผม ภพเองก็ด้วย เพราะมันกินไปคุยยิ้มกับแม่ผมไปด้วย แต่ไม่ได้คุยมากหรอก อีกทั้งมันยังกินตั้งสองทีตักแน่ะ เห็นอย่างนั้นก็อดจะยิ้มกับมันไม่ได้ ตกบ่ายนายแม่ไม่ค่อยจะอยู่บ้าน ออกไปรวมกลุ่มกับสมาคมแม่บ้านนู่น ไม่มีอะไรกันหรอก นายแม่แกเคยพาไปด้วยครั้งนึง จับกลุ่มเม้าท์คนนู้นคนนี้ เดี๋ยวก็ตีเลขเด็ด เดียวก็หมอดู บ่องตง น่าเบื่อชิบหาย แต่ความสุขพวกคุณนายเค้าเลยนะ ผมกับภพเรามีความเห็นตรงกันว่า นอน นอนจริงๆนะเออ หนังท้องตึงหนังตาก็หย่อน ต่างคนต่างนอนไม่มีกวนใจกันอ่ะ ผมตื่นมาสะลึมสะลือ เห็นภพมันนอนตะแคงจ้องผมอยู่ หน้ากูมีไรวะ ลูบๆดูน้ำลายก็ไม่ไหล แต่แม่งมีขี้ตาอยู่ นี่มึงพิศวาสขี้ตากูเหรอเนี่ย เขี่ยๆออกแม่งก็มาจับมือไว้อ่ะ มึงไม่รู้หรือไงว่าถ้าไม่เอาออกมันทำให้หน้ากูซกมกขึ้นอีก 40 เปอร์เซ็นต์เลยนะ “ไปล้างหน้า เอามือขยี้แบบนั้นตาก็แดงหรอก” มันบอกเสียงนุ่ม เออ ผมลุกออกไปแบบงงๆ มันมาอารมณ์ไหนของมันวะ ล้างหน้าล้างตาเสร็จออกไปก็ไม่เจอภพในห้อง ออกไปดูข้างนอก พี่นาบอกว่าภพอยู่ห้องดูหนัง ทิ้งกูมาก่อนนะมึง บ่นไปงั้นแหละไม่ได้ตามมันเข้าไปหรอก ใจจริงอยากทำอย่างอื่นมากกว่า กลับขึ้นข้างบนอีกครั้ง ว่าแล้วก็ล้มตัวลงนอนอีกรอบ อา สบายชิบหาย อยากนอนวันละ 18 ชั่วโมงว่ะ รู้สึกตัวเพราะรำคาญเหมือนมีอะไรมากวนเนื้อกวนตัว แล้วมันก็เสียวๆด้วยไง เลยงัวเงียลืมตาดู ไอ้ภพมันดูดนมผมอยู่อ่ะ ดูดทั้งๆที่มีเสื้อขวางอยู่นั่นแหละ เอากับมันสิ “อือ ภพ” เรียกให้มันรู้ว่ากูตื่นแล้ว มันเงยหน้ามาดูก่อนจะเลิกเสื้อผมขึ้นแล้วย้ายไปดูดอีกข้าง อื้อ กูไม่ได้เรียกให้มึงทำแบบนี้นะ “หยะ อย่า กู อา” ตอนนี้ไม่ได้คิดจะห้ามมันจริงๆหรอก แต่ให้ได้พูดว่าอย่าไว้ก่อนจะได้ไม่ดูใจง่ายเกินไป เหมือนมันเองก็คงไม่คิดจะหยุดด้วย “ในห้องน้ำนะ” มันยกผมขึ้นไม่ทันตั้งตัว เอาขาเกี่ยวเอวแม่งเกือบไม่ทัน มันพาเดินไปที่ห้องน้ำจริงๆตามที่บอก จะว่าไปผมกับมันยังไม่เคยเอากันในห้องน้ำเลย แต่ไม่ใช่ว่าอยากให้มันเอาในห้องน้ำนะ มันคงเกรงใจผ้าปูที่นอนนั่นแหละ เลยพาไปเอาในห้องน้ำ มันวางผมลงขอบอ่างล้างหน้า แล้วตามเข้ามาประกบปาก จูบเก่งชิบหาย แต่ละทีเหมือนสูบวิญญาณกูไปจนจะหมดตัว ได้แต่นั่งหอบหายใจเมื่อมันถอนปากออก แล้วอะไรๆก็เกิดขึ้นในห้องน้ำ ครั้งนี้ไอ้ภพนั่งสบาย มันให้ผมอยู่บน เหนื่อยชิบหายเลย แต่ก็รู้สึกดีไปอีกแบบ รักออกแบบได้ เอิ่มไม่ใช่แระ “ไอ้ห่าภพ กูถามจริงเหอะ มึงพิศวาสอะไรกูนักหนาวะ แม่ง” ถามมันหลังจากอาบน้ำ แต่งตัวเสร็จ คนมันสงสัยจริงๆนี่ “ที่ถามน่ะ เพราะไม่รู้จริงๆเหรอเทียน” มันเดินมาถามตรงหน้า ระยะประชิด แบบเห็นรูขุมขนกันเลย แล้วกูต้องหลบตามันทำไมเนี่ย “ไม่รู้โว้ย กูลงไปข้างล่างนะ” โวยวายใส่ กลบเกลื่อนอาการบางอย่างที่ก่อขึ้นในอก อาการที่กูก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไรหรือบางทีก็รู้ แต่..ช่างแม่ง ลงไปข้างล่างนายแม่ยังไม่กลับเลย นี่จะห้าโมงแล้วนะ ลองโทรไปดู ได้ความว่ากำลังเดินช็อปกับก๊วนคุณนายอยู่ ให้มันได้อย่างนี้สิ ก็เลยบอกนายแม่ไปว่าเดี๋ยวอีกครึ่งชั่วโมงจะตามไปหาไรกินกันนอกบ้านนี่แหละ เปลี่ยนบรรยากาศบ้างก็ดี ไปรับนายแม่ที่ห้าง แล้วหาร้านอาหารที่บรรยากาศสบายๆนั่งทานกันสามคนแม่ลูก ถูกแล้วครับสามคนแม่ลูก ก็ไอ้ภพน่ะลูกชายคนโปรดของนายแม่เค้าล่ะ ทานกันไปคุยกันไปสุขใจมาก ภพเองก็ดูมีความสุขมากเหมือนกัน มันคุยและหัวเราะได้อย่างเป็นธรรมชาติ ดีแล้วล่ะ เวลาสามวันผ่านไปเร็วมาก วันนี้วันศุกร์ต้องกลับหอ ไม่ใช่ไม่อยากอยู่บ้านต่อ แต่บ้านน่ะใกล้ๆจะมาเมื่อไหร่ก็ได้ความรู้สึกภพต่างหากที่สำคัญกว่า แม่เองก็เข้าใจดี เพราะถึงมันจะอยู่ดีมีความสุข แต่ยังไงมันก็มีขัดเขินเกรงใจปนอยู่บ้าง อยากให้มันอยู่อย่างสบายใจที่สุด ถามว่าทำไมต้องแคร์มันถึงขนาดนี้ ตอบไม่ได้ แต่ไม่ได้มากไปหรอกสิ่งที่ผมทำให้มัน มันที่เคยเอาตัวมารับลูกปืนแทนผมโดยไม่ห่วงชีวิตตัวเอง และเพราะสาเหตุนี้แหละที่ทำให้ทุกคนในบ้านรักและเอ็นดูมัน ก่อนกลับแม่ทำกับข้าวและขนมใส่กล่องไว้ให้ นายแม่เค้าทำไว้ให้ลูกภพเยอะมาก กินได้ทั้งอาทิตย์เลยมั้งนั่น ป้านิ่มเอาไปใส่ให้ในรถ ไม่ใช่รถผมนะ ผมไม่ได้เอารถไปใช้หรอก เพราะไอ้ภพมันมีอยู่แล้ว ทั้งรถยนต์และจักรยานยนต์ เพราะยังไงไปไหนก็ไปด้วยกันตลอดอยู่แล้ว อันนี้จริงๆนะ ทุกวันนี้อยู่แบบตัวติดกันยิ่งกว่าคู่ที่เป็นผัวเมียกันซะอีก ที่ไหนมีภพรักที่นั่นมีเทียนหอม บางครั้งก็รู้สึกว่ามันมากเกินไป แต่ก็ไม่เคยรำคาญสักที
Pinakabagong kabanata
Friends เพื่อนยังไงวะ 15
การที่เราเฝ้ารอให้เวลามันเดินไปถึงจุดที่เราอยากให้เป็นมันโคตรจะช้าเลยในความรู้สึก แล้วผมรออะไร ก็รอเวลาเลิกเรียนนะสิ แล้วได้บอกไปยังว่าวันนี้มีลงช็อป โชคดีที่เป็นคาบแรกของการเรียนปฏิบัติการ อาจารย์เลยแค่พูดๆๆไปเกือบชั่วโมงครึ่ง อีกอย่าง วันนี้ทั้งวันไอ้ภพมันไม่คุยกับผมเลย เพื่อนในกลุ่มก็คงสังเกตเห็นนั่นแหละ แค่ไม่มีใครพูดออกมาพออาจารย์ปล่อยผมเป็นคนแรกที่รีบแยกตัวออกไปโดยไม่บอกใคร ไม่ได้ไปไหนหรอก แค่ศูนย์คอมฯหาที่กลบดานเฉยๆ รอให้พวกมันกลับกันก่อนแล้วเดี๋ยวค่อยไปหอไอ้ภูมิ นั่งตรงเครื่องว่าง ก็ถูกแล้วไง เกิดไปนั่งเครื่องไม่ว่างจะไปแย่งคนอื่นใช้ก็คงไม่งาม จัดการเปิดคอมฯ ล้วงโทรศัพท์ออกมาตั้งเปลี่ยนจากแบบสั่นเป็นเงียบ เชื่อสิ ยังไงก็ต้องโทรมานั่งเล่นคอมฯไปเรื่อยๆจนเกือบสี่ทุ่มหยิบโทรศัพท์ จะกดโทรหาไอ้ภูมิ 67 สายที่ไม่ได้รับ เป็นของไอ้ภพ 46 สาย ที่เหลือก็ ไอ้พวกเพื่อนๆคนอื่นปะปนกันไป ยกเว้นไอ้ภูมิคนนึง กดโทรไปหาไอ้ภูมิบอกให้มันเข้ามารับที่ศูนย์คอมฯ แต่มันบอกไอ้เอกยังอยู่ที่ห้องมันให้รอไปก่อนไอ้เอกกลับห้องเมื่อไหร่จะมารับเอง ไอ้เหี้ยเอก แม่ง ตัดสินใจโทรไปหาไอ้เอก “ไอ้เหี้ยเทียนมึงอยู่ไหน
Friends เพื่อนยังไงวะ 14
“เอก มารับหน่อย ที่หอ” โทรไปหาไอ้เอก ก็ไม่อยากไปเองนี่นา ขี้เกียจ“แล้วภพล่ะ” โว้ย ทำไมใครๆก็ต้องถามถึงมันวะ ไม่ได้ตัวติดกันซักหน่อยนะ แค่คิด ไม่ได้ไปพาลใส่เอกมันหรอก“ไม่รู้สิ ตื่นมาก็ไม่เจอแล้ว” บอกมัน“อ่าว แล้วมันไปไหนวะ” ยังถามอีกนะมึง“ไม่รู้ มันไม่ได้บอก” พูดแล้วแม่งก็จี๊ดในอกขึ้นมาเลย “เออๆ เดี๋ยวกูไปรับ ภพมันคงมีเรื่องสำคัญจริงๆถึงได้ไปไม่บอกมึง” ไอ้เอกบอก ยังมีน้ำใจไปแก้ตัวให้ไอ้ภพ ชิ กูไม่สนมันเหอะรอไม่ถึงสิบนาที ไอ้เอกก็มารับตามที่บอก แต่เพราะมีไอ้ภูมินั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถอยู่ ผมเลยต้องไปนั่งเบาะหลัง“เป็นไง โดนเขี่ยทิ้งแล้วละสิมึง” ไอ้ภูมิทักขึ้นมา มันก็แค่ล้อเล่น แต่แม่ง กูจุกจริงว่ะพาลนึกไปถึงเรื่องเมื่อวานที่เห็นไอ้ภพมันอยู่กับผู้หญิง“เออ” ได้แต่รับคำมันไปแบบเนือยๆภูมิมันส่งสายตาเป็นห่วงมาให้ ทำไมวะ กูไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อย “เห้ย กูไม่ได้เป็นอะไร พวกมึงคิดอะไรกันอยู่เนี่ย” บอกมันไป ก็แค่เซ็งนิดหน่อยเท่านั้นเอง“เหรอ หน้ามึงมันไม่ได้บอกว่านิดหน่อยเลยไอ้เทียน” ไอ้เอกมันว่ากลับมา หน้ากูมันแสดงอะไรออกไปวะ “อ้าว ก็บอกไม่ได้เป็นอะไรไง” ย้ำอีกครั้งก่อนจะหลับตาลง ไม่อยากพ
Friends เพื่อนยังไงวะ 13
กินข้าวเสร็จ ก็ช่วยๆกันเก็บโต๊ะ โหน่งเป็นคนล้างให้ เจ้าตัวอาสาเองด้วยเหตุผลที่ว่า ชั้นเป็นกุลสตรีเพียงหนึ่งเดียว เอากับมันสิพวกมันอยู่เล่นเป็นเพื่อนจนเกือบสี่โมงก็ขอตัวกลับ แต่จนตอนนี้ภพยังไม่กลับมาเลย สำคัญกว่ากูอีกนะธุระมึงอ่ะอยู่คนเดียวก็เบื่อๆ หยิบกระเป๋าตังส์กุญแจรถ กุญแจห้องลงไปข้างล่าง กะแล้วว่ามอไซต์ต้องอยู่ ตรงไปโลตัสหน้ามอ. เดินเล่นในนี้นี่แหละ เดินๆเกือบสองชั่วโมง ไม่รู้ตัวเลยแฮะ ของในรถเข็นก็เยอะแม่งจะขนกลับไปไงวะ ก็เลยต้องเสียเวลาเดินเอาของไปเก็บอีกรอบ เหลือไว้แค่ของที่อยากได้จริงๆเดินออกประตูใกล้ลานจอดรถ มันต้องผ่าน MKไม่ได้ตั้งใจจะมองหรอก ถ้าไม่ใช่หันไปเห็นภพเข้า มันนั่งอยู่กับผู้หญิง บอกได้เลยว่าสวย ดูเหมาะสมกันดี นั่งกิน นั่งคุยหัวเราะมีความสุข ดูท่าทางสนิทสนมกันมากไม่เคยจะเห็นภพพูดคุยสนิทสนมกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน แล้วกับคนนี้ ใครกัน แต่ก็แค่นั้นจะคุยจะทำอะไรกับใครก็เป็นเรื่องของมันเลือกที่จะเดินออกมา ทั้งๆที่ไม่ได้อยากจะใส่ใจ แต่ความรู้สึกอึดอัดข้างในนี่คืออะไรวะ ตรงออกมายังไม่ได้กลับหอ ไม่อยากจะกลับไปตอนนี้ ขี่รถวนรอบเมือง กินลมชมวิวไปเรื่อยๆมองดูนาฬิกา จะสี่ทุ่ม
Friends เพื่อนยังไงวะ 12
“ใจร้าย” พึมพำเบาๆพอให้มันได้ยิน แต่มันไม่สนใจ เดินออกจากห้องไปเฉย เช็ดเองก็ได้วะลงมือเช็ดตัวเองลวกๆ คือเช็ดแบบขอไปทีอ่ะ เหมือนน้ำแม่งเย็นกว่าปกติ 64 เท่า เวอร์ไปงั้นแหละ แต่มันเย็นจริงๆนะ “ข้าวต้ม กินซะจะได้กินยา” มันเดินมาเหมือนรู้เวลา เอาข้าวต้มหมูมาให้ อืมกำลังอุ่นอยู่เลย ได้มาก็กิน แม้จะรู้สึกขมนิดๆแต่ก็ฝืนกินไปเกือบครึ่ง ไม่ไหวแล้ว“อีกหน่อยซิ กินไปแค่ครึ่งเดียวเอง” มันว่าคะยั้นคะยอ“ไม่ไหวอ่ะ จะอ้วก ต้องกินยาใช่มั้ย เอายามาสิ” บอกมันแบบเอาแต่ใจ ก็มันใจร้ายกับกูก่อนนะมันยื่นยามาให้ พร้อมกับแก้วน้ำ ก็แค่พารากินเข้าไป ยื่นแก้วน้ำคืนก่อนจะนอนหันหลังให้มันตอนนี้ไม่อยากเห็นหน้า อาจจะแปลกๆที่เพื่อนจะมาน้อยใจกัน แต่มันรู้สึกแบบนั้นจริงๆนี่ คนไม่สบายแม่งก็ไม่ยอมตามใจนอนฟังความเคลื่อนไหวของมัน แต่ไม่เห็นจะได้ยินอะไร ออกไปยังวะ ค่อยๆหันไปดู แม่งก็ยังนั่งอยู่ที่เดิม“ฮึ” ทำเสียงขึ้นจมูกใส่มัน รีบหันกลับไปนอนตามเดิม ได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆของมัน ตลกนักรึไง สักพักได้ยินเสียงเคลื่อนไหวแผ่วเบา ก็หันกลับไปดูอีกนั่นแหละ ครั้งนี้มันเดินออกไปแล้ว เออ อยากไปไหน อยากทำอะไรก็เรื่องของมึงไม่สนแล้ว
Friends เพื่อนยังไงวะ 11
“เป็นไงบ้างพวกมึง ปิดเทอมเล่นหายหัวไม่ยอมติดต่อกันบ้างเลย” เอกมันถามขำๆ หันไปยักคิ้วหลิ่วตากับภพ ไอ้ภพเองก็เสือกเล่นด้วย “เล่นชู้กันต่อหน้าต่อตาไอ้เทียนเลยนะพวกมึง” น้องหยกชายที่ไม่รู้มาตั้งแต่เมื่อไหร่พูดขึ้น แต่แม่งเหมือนมันจะผอมลงป่าววะ“น้องหยกมึงไปทำเหี้ยไรมาเนี่ยแม่ง หมดแล้วน้องหยกผู้มีอันจะกินของกู” ปากผมมันถามในสิ่งที่สงสัยออกไป“ไม่ใช่น้องหยกของมึง” ไอ้น้องหยกยังไม่ทันจะตอบ ไอ้ภพมันแทรกขึ้นมาซะก่อน ตามมาด้วยเสียงโห่ฮิ้ววว พวกมึงโห่ทำเพื่อ“เออ ไม่ใช่น้องหยกของกู ตกลงมึงไปทำไรมาวะหยก แม่งขี้เหร่ชิบหายเลย” ผมหันไปตอบภพก่อนจะถามย้ำน้องหยกอีกครั้ง“เห้ยจริงดิวะเทียน กูผอมลงแล้วขี้เหร่เหรอ ชิบหายกู ไม่น่าเสือกบ้าจี้อดข้าวตามไอ้ตูนเลย แม่ง” ไอ้หยกมันถามแล้วบ่นๆ ตูนเป็นเพื่อนอีกคนในกลุ่ม จะเป็นคนที่เงียบๆ ไม่ใช่ว่ามันจะนิ่งขรึมอะไรหรอก ออกจะชอบยิ้มจนใกล้จะเหมือนคนบ้าเข้าไปทุกที แต่มันเป็นผู้ชายขี้อาย แค่มีคนไปมองหน้ามันค้างสัก 4 วิ หน้าแม่งจะเห่อแดงขึ้นมาหมดอ่ะ ยิ่งถ้าคนแปลกหน้าจ้องมันค้างแค่ 3 นาที มันเป็นลมใส่จริงๆนะ“เออดิ มึงรู้มั้ยสภาพมึงเหมือนพวกอดอยากหิวโซอะไรประมาณนั้นอ่ะแ
Friends เพื่อนยังไงวะ 10
กลับถึงหอบ่ายสาม จากบ้านผมมาหอใช้เวลาเดินทางแค่ครึ่งชั่วโมง ยิ่งถ้ารถไม่ติดแค่ยี่สิบนาทีก็ถึงแล้ว กลับมาก็นอนแผ่กันทั้งสองคน ไม่ได้เหนื่อยอะไรหรอกกำลังอยู่ในอารมณ์ขี้เกียจ แบบไม่อยากทำอะไรกูอยากนอน นิสัยผมเลยล่ะ ชอบนอนที่หนึ่ง ผมเคยนอนหลับเต็มๆถึงสองวันเลยด้วยนะ โคตรภูมิใจ ไม่รู้ทำไปได้ไง แม่งดีนะไม่ตายอยู่ในห้อง เพราะอยู่ห้องคนเดียว ตอนนั้นไอ้ภพมันมีเรื่องด่วน รู้สึกว่าแม่ใหญ่เรียกตัวมันกลับบ้าน“เทียนหอม กว่าจะเรียนจบ มึงว่ากูจะจนกรอบมั้ยวะ” อยู่ๆภพก็พูดขึ้นมา อะไรของมัน“ทำไมครับคุณชายภพ กลัวจนเหรอมึง” ถามมันขำๆ“ป่าว แต่ตอนนี้กูไม่มีอะไรเลยนะ มึงก็รู้นี่ มีแต่ตัว มึงเลี้ยงกูด้วยละกัน” มันว่า หันไปมองหน้า ก็เห็นมันมองผมอยู่ก่อนแล้ว ทั้งปากทั้งตายิ้มแพรวพราวเจ้าเล่ห์ชิบหาย“เหรอ งั้นมึงออกไปเลยนะ ไปอดตายไกลๆกูเลย” ตอบแล้วยกยิ้มใส่มัน คนแบบภพรักไม่อดตายหรอก เท่าที่รู้มันไม่เคยแตะต้องเงินทางฝั่งพ่อมันเลย ที่ใช้จ่ายใช้เป็นค่าเทอมอยู่นี่ก็เป็นเงินฝั่งแม่มันทั้งนั้น แม่มันถึงจะเป็นเมียน้อย แต่ต้นตระกูลก็รวยมาก แม่มันเป็นลูกสาวคนเดียวและมีมันเป็นหลานตาเพียงตนเดียว พอตายายมันเสียสมบัติทั
Maaari mong magustuhan
Secret Love Friend แอบรักเพื่อน
มินิซ่าส์1.5K viewsMerman บันทึกรักใต้มหานที
มินิซ่าส์869 viewsมนต์รักหนุ่มพิษณุโลก
นักเขียนเจ้าตอง(JaoTong)1.5K viewsย้อนเวลามาหาผู้ชายยุค90 ภาค3
ต๋อง น่ะ934 viewsWorkout Challenge ออกกำลังอย่างได้(ผัว)
BiBiBuulee703 viewsสยบรักแม่หนู(นาย)มาเฟีย(Mpreg)
Melmee42 viewsบัญชารักคุณหลวง
jalix-ren 969 viewsอาณาเขตแห่งความสดใสของนายโฮป (Territory of Brightness)
ฟุซาเอะ418 views
