7

“เทียนหอม อยากทำ” มันบอกแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

“ทำไรอ่ะ” ถามกลับ มันมองหน้างอนๆ เอ้า มางอนไรกูวะ ก็คนมันไม่รู้ อยู่ๆมาบอกจะทำๆ กูคงมีญาณรับรู้ได้เองหรอกเนอะว่ามึงจะทำอะไร

มันไม่ได้ตอบออกมาเป็นคำพูด แต่ก็ทำเอาเข้าใจแจ่มแจ้ง เพราะแม่งเล่นถอดกางเกงตัวเองออกโชว์น้องชายที่แปลงร่างไปครึ่งนึงแล้วอ่ะ

ผมได้แต่มองมันที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาทางผม ไม่ได้คิดจะขัดขืนหรอก ดีซะอีกที่มันไม่ได้จมเศร้าไปกับเรื่องพ่อ อ่า จะหาว่าผมเลวก็ได้นะที่ไม่อยากให้มันเสียใจกับการตายของพ่อตัวเอง อะไรที่ทำให้มันมีความสุขตอนนี้ยอมทั้งนั้นแหละ

คืนนี้มันอ่อนโยนเป็นพิเศษ จนแทบจะสำลักตาย ทุกอย่างที่มันทำให้บอกไม่ถูกแต่รู้สึกดี สองรอบที่มันทำ อืม ยังไงดี ไม่กล้ามองหน้ามันเลยว่ะ แม้จะตอนนี้ที่มันกำลังเช็ดตัวให้อยู่ บอกแล้วว่าจะไปล้างตัวเองแต่เห็นมันตั้งใจจะทำให้ก็เลยไม่อยากขัดใจ

“ถ้าได้อยู่กับมึงแบบนี้ตลอดก็ดี” มันว่าหลังจากที่เรากำลังจะเตรียมตัวเข้านอน

“ไอ้หื่น นี่มึงคิดจะเอากูตลอดเวลาเลยรึไง” ว่ามัน พร้อมเอาหมอนข้างหวดใส่แม่ง คิดมาได้นะมึง

“ฮ่าๆ คิดมาได้นะมึง” อ้าว เสือกว่าสิ่งที่กูอยากพูดออกมาซะงั้น

“ก็มึงจะให้กูคิดไง เสือกพูดขึ้นมาหลังจากที่มึงเอากูเสร็จนี่นะ” บอกมันเฉยๆไม่ได้มีอารมณ์ไม่พอใจอะไรเลย

“กูแค่หมายถึง อยากให้มึงอยู่ข้างๆกูตลอดไป ก็แค่นั้น” มันบอกยิ้มๆ เออ กูมันพวกคิดเองเออเองเก่งที่หนึ่งอ่ะ

“แล้วตอนนี้ไม่ได้อยู่ด้วยกันรึไง พอๆหยุดพูด นอนได้แล้ว กูเหนื่อย กูง่วง” ตัดฉับก่อนที่มันจะได้พูดอะไรออกมา ก็แม่งทำให้หัวใจเต้นแรงทำไมวะ ทั้งที่เมื่อก่อนก็ไม่เคยจะเป็นหรอก เออยอมรับก็ได้ว่าเป็นบ้าง แต่ไม่ขนาดนี้ ตั้งแต่โดนมันเอานั่นแหละ รู้สึกมันจะทำอะไรก็ไม่เหมือนเดิมซักอย่าง มองแต่มัน คิดถึงแต่มัน พอมันทำดีด้วยก็ดีใจ หัวใจเต้นแรง ทุกอย่างเหมือนจะชัดเจนขึ้น ไม่ได้อยากจะรู้สึกอย่างนี้ มันเป็นของมันเอง ไม่รู้ด้วยว่าต้องหยุดมันยังไง กูคงไม่ได้เป็นโรคหัวใจหรอกนะ

“อืม ฝันดีครับ” เสือกมาพูดเพราะใส่กูอีก

“เออ มึงก็ฝันดีด้วยละกัน” บอกมันกวนๆกลบอารมณ์ที่มันอัดอยู่ในอก ได้ยินเสียงมันหัวเราะเบาๆจากนั้นไฟก็ดับลง แล้วต่างคนต่างนอน ผมกับมันจะมีนิสัยเหมือนกันอย่างนึงคือไม่ชอบให้อะไรมาโดนตัวตอนนอน มันอึดอัดแปลกๆ แต่จริงๆตอนไม่รู้สึกตัวก็ไม่ได้เป็นอะไรนะ เพราะเมื่อก่อนเคยตื่นนอนมาเจอไอ้ภพนอนกอดผมอยู่ก็มี หรือผมกอดมันบ้างก็มี

ตื่นมาตอนเช้า ยังไม่ได้เข้าไปในงานศพ บ่ายไปงาน อยู่จนดึกก็กลับโรงแรม วนเวียนอยู่อย่างนี้ ไปเที่ยวนู่นบ้างนั่นบ้าง บ่ายก็เข้าในงาน ศพตั้งบำเพ็ญกุศลเจ็ดวัน วัน

คืนนี้เป็นคืนงานสวดบำเพ็ญกุศลคืนสุดท้าย แขกผู้หลักผู้ใหญ่ คนใหญ่คนโตที่เคยเห็นแต่ในหน้าหนังสือพิมพ์นี่เดินสวนกันให้สลอน ก็พอจะรู้แหละว่าบ้านพ่อมันเป็นคนมีฐานะทางสังคม แต่ไม่คิดว่าจะขนาดนี้

คืนนี้ภพมันชวนค้างที่วัด เพราะพรุ่งนี้บ่ายจะเป็นกำหนดการเผา ก็ค้างกับมัน นอนเฝ้าศพกันที่ศาลานั่นแหละ ผ่านไปด้วยดี ไม่มีอะไรต้องกลัว

รอเก็บกระดูกเสร็จก็เกือบบ่ายสาม ภพมันจะเข้าไปลาคนที่บ้านใหญ่ แต่เค้ารั้งมันไว้ บอกว่าจะต้องอยู่รับรู้พินัยกรรมก่อน ระบุให้เปิดได้ทันทีหลังเผาเสร็จ เออ ดีเนอะแม่ง ผมกะจะไปรอมันที่โรงแรม แต่มันบอกไม่ต้อง ถ้าผมไม่ไปมันก็จะไม่ไป ถ้ามันไม่ไป พินัยกรรมก็เปิดไม่ได้ เลยไม่มีใครว่าอะไร

ถึงบ้านใหญ่มันที่ผมเคยมาแค่ครั้งเดียว ไม่น่าอยู่ยังไงก็ยังไม่น่าอยู่อย่างนั้น

ย่าของภพเดินนำทุกคนเข้าไปนั่งในห้องรับแขก มีคุณทนายประจำบ้านและทนายของพ่อไอ้ภพสองคนเป็นคนเปิดอ่านพินัยกรรม ยาวยืดเลยล่ะ สมบัติอะไรมันจะเยอะขนาดนั้นวะ บ้านเอย ที่ดินเอย หุ้นบริษัทเอย เงินทองสมบัติในเซฟเอย กูบอกตรงๆเลยว่ามึน

สุดท้ายการอ่านพินัยกรรมก็จบลงโดยที่ไม่มีชื่อไอ้ภพ ผมที่มองอยู่แค่มันตลอดไม่เห็นแววเสียใจในตาของมันเลย ดูมันออกจะโล่งใจซะด้วยซ้ำ เป็นผมเองซะอีกที่อดเสียใจแทนมันไม่ได้ พ่อลูกกันไม่ใช่รึไง ทำไมใจร้ายกับมันได้ขนาดนี้วะ

“เสร็จเรื่องแล้ว ผมขอลากลับเลยนะครับ” ภพมันบอก และไหว้ลาทุกคน ผมก็ไหว้ตามมัน

“เดี๋ยวตาภพ” เป็นแม่ใหญ่ที่เรียกมันไว้ ภพมันหันกลับไปมอง

“ครับ” มันรับคำ แต่แววตาของคนในบ้านมองอย่างกับว่า แม่ใหญ่จะเรียกมันไว้ทำไม ไม่เว้นแม้แต่ย่ามันเอง นี่เหรอสายตาของคนในครอบครัว เริ่มจะเข้าใจแล้วว่าทำไมภพมันถึงโล่งอกที่ไม่มีชื่อในพินัยกรรม คงโล่งใจที่ต่อไปไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกับคนบ้านนี้อีกละมั้ง นี่อาจจะเป็นความเมตตาของพ่อมันก็ได้ หึ

“ตาภพ พินัยกรรมในส่วนของชั้น ชั้นยกให้เธอ” แม่ใหญ่พูด เธอไม่ได้เสแสร้ง ดูรู้ นี่คือความเมตตา แววตาของความห่วงอาทร

“ผมขอบพระคุณแม่ใหญ่ แต่ขออนุญาตไม่รับไว้นะครับ ให้มันเป็นไปตามที่คุณท่านท่านต้องการดีกว่าครับ” เอ่อ คือ ต่อหน้าคนในครอบครัว ภพมันเรียกพ่อมันว่าคุณท่านด้วยเหมือนกัน

“แม่ดา หล่อนจะอะไรกับมันนักหนา ปล่อยมันไปทั้งอย่างนั้นแหละ” เป็นย่าของมันที่พูดขึ้นมา ผมได้แต่มองท่านอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ถึงว่าทำไมตั้งแต่รู้จักกันภพมันถึงไม่เคยจะยอมกลับบ้าน

“ครับ ผมลานะครับ” ภพมันบอกก่อนจะยกมือไหว้ลาอีกครั้ง ในขณะที่ผมเดินออกมาเฉยๆ เอาจริงๆทำใจให้มีมารยาทไม่ลงว่ะ สักพักรู้สึกถึงแรงบีบรัดที่มือ เป็นมือของภพที่เอื้อมมากุมมือผมไว้

“ไม่ต้องโกรธแทนกูหรอก เพราะกูไม่ได้รู้สึกอะไรเลยกับคนพวกนั้น” มันบอก ผมพยายามมองหาความจริงจากหน้ามัน แต่ตอนนี้มันกำลังทำตัวเป็นภพที่ไม่สามารถคาดเดาอารมณ์ได้

“กูอยู่ข้างๆมึงนะ” บอกให้มันรู้ กระชับมือให้มันมั่นใจว่าข้างๆมันยังไงก็มีผมอยู่ จากนี้ไปขอให้ชีวิตมึงเจอแต่เรื่องดีๆ ขอให้มีแต่ความสุข ได้แต่อธิษฐานให้มันในใจคำขอที่แสนจะธรรมดา อย่างน้อยผมคนนึงนี่แหละที่จะไม่ทำให้มันต้องเสียใจ