8

กลับมาจากบ้านไอ้ภพ ผมก็พามันตรงมาบ้านผม อยากพามันมาผ่อนคลาย กลัวมันจะเครียด แม้ว่ามันจะไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมาเลยก็ตาม

“อ้าว ลูกภพ คิดถึงจัง” คุณนายแม่ของกระผมเอง แต่ดูเหมือนจะจำลูกตัวเองไม่ได้นะ ทันทีที่ผมกับไอ้ภพลงจากรถ แม่ก็ตรงปรี่เข้าหารับขวัญไอ้ภพเลย ผมโทรมาเล่าให้แม่ฟังเองแหละ

กับแม่ผม ไอ้ภพเคยได้เจอท่านบ่อย เพราะผมพามันมา เวลาคิดถึงกับข้าวฝีมือแม่ก็พามันมากินที่บ้าน แต่ไม่เคยได้ค้างคืนกันหรอก คิดถึงท่านเมื่อไหร่ก็มาหาได้

“สวัสดีครับแม่” ผมกับไอ้ภพพูดขึ้นพร้อมกัน

“อ้าว ไอ้เทียน” แม่ร้องอย่างกับว่าพึ่งสังเกตเห็นผม แหมๆรักลูกมากเลยนะนายแม่

“ฮึ” ผมทำเสียงใส่แม่ บอกให้รู้ว่าน้อยใจ รีบๆมาเอาใจด่วน แต่เปล่า จูงมือไอ้ภพเข้าบ้านไปเฉย อือ คอยดูนะ จะฟ้องพ่อว่าแม่แอบกิ๊กไอ้ภพ

พ่อผมไม่ค่อยจะอยู่บ้านหรอก ต้องไปดูแลสำนักงานใหญ่ที่ปราจีนบุรีนู่น ได้กลับบ้านเดือนละครั้ง บางเดือนก็ไม่ได้กลับ เคยไม่กลับบ้านยาวถึง 5 เดือน จนนายแม่ต้องตามไปดูถึงปราจีนฯอ่ะ บ้านผมทำโรงงานแปรรูปยางพาราเป็นยางแท่งรมควันอะไรประมาณนั้น ผมไม่ได้สนใจมากหรอก พี่ธูปพี่ชายคนเดียวของผมนู่นที่ดูจะสนใจกว่า ทำให้พ่อวางใจเรื่องคนที่จะสานต่อไปได้ สำนักงานใหญ่อยู่ที่ปราจีนฯ โรงงานผลิตมีทั้งที่อีสานและภาคใต้ ก็มีญาติๆนี่แหละที่เป็นคนช่วยดูแล ไว้ใจได้ครับ พ่อบอกมางี้

“มากันเหนื่อยๆนั่งพักผ่อนกินน้ำกินท่ากันก่อนนะลูกแล้วเดี๋ยวค่อยไปอาบน้ำ เออ เดี๋ยวแม่ให้คนจัดห้องให้นะลูกภพ ข้างๆห้องไอ้เทียนนั่นแหละ” เป็นไงล่ะแม่ผม รักลูกดีจริงๆไม่มีหรอกลูกเทียน พอดีกับพี่นาพี่แม่บ้านยกน้ำมาให้ เป็นน้ำเปล่าที่ไม่เย็นนะ เพราะแม่ผมท่านมีเชื้อสายจีนแท้ เรื่องอาหารการกินอะไรนี่จะพิถีพิถันมาก

“ขอบคุณครับ แม่ครับผมนอนห้องเดียวกับเทียนก็ได้ครับ” มันบอกป้านิ่ม ก่อนจะหันไปพูดกับแม่อย่างเกรงใจ ก็จริงของมันเพราะจะมาค้างแค่สามคืน

“เอาอย่างนั้นก็ได้จ้ะ งั้นตามสบายนะจ๊ะ เดี๋ยวแม่เข้าครัวก่อน” นายแม่บอกอย่างใจดี แล้วเข้าครัวไปเตรียมมื้อเที่ยง ที่บ้านก็มีแม่บ้านอยู่นะ ปกติป้านิ่มจะเป็นคนทำครัว แต่ถ้าผมมากินข้าวที่บ้านแม่จะชอบทำครัวเองมากกว่า ผมเองก็ชอบกินฝีมือแม่มากกว่า ไม่ใช่ป้านิ่มทำไม่อร่อยนะ แต่มันเป็นเรื่องของความรู้สึกที่ไม่เหมือนกัน

นั่งกันพอหายเหนื่อยก็พามันขึ้นห้อง พูดอย่างกับล่อลวงลูกสาวเขามาทำมิดีมิร้ายเลยกู ห้องนอนของผู้ชายที่แสนธรรมดาๆของผม มันเองก็เคยเข้ามาหลายครั้งแล้ว ห้องยังถูกจัดเก็บอย่างเป็นระเบียบเหมือนปกติเวลาที่ผมไม่อยู่ เอ้ย ไม่ใช่หมายความว่าเวลาที่ผมอยู่แล้วห้องจะเละเทะสกปรกนะ

ผมทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่ดี โดยการเข้าไปอาบน้ำก่อนแล้วปล่อยให้มันนั่งรออยู่อย่างนั้น ยังไม่ทันจะได้ถูสบู่ แม่งก็เสือกเคาะประตูทำเหี้ยไรไม่รู้ พอไม่เปิดก็เคาะแรงขึ้น ต้องรีบเปิด เพราะประตูห้องน้ำของผมมันเป็นไม้บานเลื่อนแผ่นบางที่ฉลุลายไทยและเคลือบกันน้ำอย่างดี สวยครับ แต่ค่อนข้างบอบบาง เพราะฉะนั้นมึงไม่ต้องมาทดสอบความทนของประตูห้องน้ำกูหรอก

พอเปิดประตูให้ก็เห็นไอ้ภพที่ยืนแก้ผ้ารออยู่หน้าห้อง แบบเปลือยเลยนะ ไม่มีอะไรติดตัวสักชิ้น เออแม่ง มึงไม่ต้องรู้สึกอายอะไรกูหรอก

“ไอ้ภพ ทำเหี้ยไรของมึงเนี่ย” ว่ามันไปแต่ก็ไม่ได้หันหน้าหนีหรอก ก็ผู้ชายเหมือนกันนี่หว่า ถึงจะใจเต้นเร็วขึ้นนิดนึงก็เหอะ นิดเดียวจริงนะเว่ย

“ป่าว ก็กูขี้เกียจรอทำไมมึงอาบน้ำนานชิบหาย” มันว่าแล้วพาตัวเองเดินหลบผมเข้าไปในห้องน้ำ

“นานอะไรของมึง กูพึ่งเข้ามาไม่ถึงห้านาทีเลยมั้ง” บอกมัน ปิดประตูห้องน้ำแล้วพาตัวเองไปอยู่ใต้ฝักบัวที่ยังเปิดน้ำเอาไว้ ไอ้เหี้ยภพแม่งก็ตามเข้ามาเบียดอ่ะ เบียดไปเบียดมาน้องชายแม่งก็เหมือนจะตื่น ผมรีบพาตัวเองออกห่าง ก่อนที่ไอ้ภพน้อยจะตื่นขึ้นมาจริงๆ

“เข้ามาเหอะน่า ตอนนี้ไม่มีอารมณ์จะทำหรอก เพลีย หิวด้วย” มันว่าอารมณ์ดี ไว้ใจได้จริงๆใช่มั้ยวะ

และแล้วการอาบน้ำของผมกับมันก็จบลงโดยที่ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น มันก็แค่มาช่วยลูบๆถูๆให้ เป็นผมเองนี่แหละที่อยู่ๆก็เสือกอายขึ้นมา ไม่ใช่ไม่เคยอาบน้ำกับมันมาก่อนนะ เมื่อก่อนก็ออกจะบ่อย คือตอนม.ต้นน่ะ เรียกว่าอาบด้วยกันจนเป็นเรื่องธรรมดาเลยมั้ง แต่พอ เริ่ม ม.4 นี่แหละที่มันไม่ยอมอาบน้ำกับผม ตอนนั้นก็คิดว่ามันคงจะอายที่ของมันเล็ก

ใส่เสื้อผ้าเสร็จ โทรศัพท์ผมก็สั่นขึ้นมา เป็นไอ้เอก เพื่อนที่มหาลัย เพื่อนภพด้วยนั่นแหละ

“เชี่ยเอก ว่าไง” รับโทรศัพท์ด้วยความสุภาพ

“คำแรกก็ให้พรกูเลยนะมึง แล้วผัวมึงอ่ะ” มันว่าไมได้จริงจังอะไร ก่อนถามหาภพ อ้อ ไอ้พวกนี้มันชอบเรียกภพลับหลังว่า ผัวไอ้เทียน หยอกล้อกันเฉยๆครับ แต่ต่อหน้านี่ไม่มีใครเรียกกันหรอก จริงๆภพมันก็รู้นะว่าเค้าเรียกมันแบบนั้น ก็ผมแหละเป็นคนบอกมันเอง มันไม่ได้โกรธอะไรออกจะชอบใจเสียด้วยซ้ำ

“อยู่กับกูนี่แหละ ทำไม อยากเป็นเมียน้อยมันเหรอมึง” พูดไปก็ขำไป นึกภาพไอ้เอกเป็นเมียน้อยภพแล้วฮาว่ะ ก็ไอ้เอกแม่งตัวโตกว่าภพอีก

“พ่องดิ แล้วตอนนี้พวกมึงอยู่ไหนกันวะ จะกลับหอวันไหน” มันด่าก่อนจะถามต่อ

“ใคร”ภพกระซิบโอบจากด้านหลังตอนนี้เรานั่งกันอยู่บนเตียง

“ไอ้เอก” เอามือป้องโทรศัพท์บอกภพ แล้วจึงหันไปสนใจคนในสายต่อ

“กูอยู่บ้าน คงกลับวันศุกร์ว่ะ มึงมีไรป่าว” บอกไอ้เอกไปตามจริง อีกสามวันกว่าจะถึงวันศุกร์ ตามที่ตกลงไว้กับภพ

“อืม เหรอ พรุ่งนี้น้องหยกชวนไปxxว่ะ” มันบอกอย่างเสียดายน้องหยกก็เพื่อนที่ภาคนี่แหละ แต่เรียกน้องด้วยความเอ็นดูเฉยๆ

“หยกหญิง หยกชายวะ” ถามมันให้แน่ใจถ้าน้องหยกหญิงบางทีกูอาจลองอ้อนไอ้ภพขอให้มันพาไป แต่ถ้าน้องหยกชายนี่กูเมินใส่เลยนะ ก็น้องหยกน่ะมีอยู่สองคน น้องหยกหญิงกับน้องหยกชาย น้องหยกหญิงนี่ขาว สวย อึ๋ม เรียกว่าเป็นนางฟ้าของพวกผู้ชายในภาคกันเลยทีเดียว แต่น้องหยกชายแม่ง ตัวอย่างกะหมีควาย คือมันตัวใหญ่มาก อ้วน ดำ ไว้หนวดไว้เครา แม่งขนลุกชิบหาย

“น้องหยกชายว่ะ” มันว่า

“เออ มึงบอกมันเลยนะ กูกับภพไม่ไปโว้ยยยฮ่าๆ” ตะโกนใส่โทรศัพท์ไป แม้แต่ไอ้ภพที่นั่งซ้อนหลังอยู่ยังสะดุ้ง ตามด้วยเสียงหัวเราะขำๆส่งไปให้

“แม่ง กูว่าแล้วเชียว เหี้ยภูมิเสือกใช้ให้โทรอยู่ได้ แล้ว..” มันยังพูดไม่จบไอ้ภพก็แย่งโทรศัพท์ไปพูดเฉยเลย

“กูภพนะ แค่นี้แหละ หวัดดี” มันบอกไอ้เอก เป็นไงเงิบไปเลยสิมึง แต่ก็ไม่ได้โกรธกันหรอก มันทำแบบนี้อยู่บ่อย เวลาที่ไม่มีความจำเป็นต้องพูดต่อหรือบางทีผมไม่อยากคุยแต่ไม่กล้าขอวางมันก็เป็นคนจบให้ประมาณนั้นแหละ