LOGINTahimik sa mansyon ng gabi. Nakatayo si Lira sa harap ng matataas na bintana, nakatingin sa mga ilaw ng siyudad habang hawak pa rin ang basag na cheque sa kamay. Ang hangin sa loob ay malamig, pero mas mainit pa rin sa dibdib niya ang galit at determinasyon. Kanina lang, nakaharap niya ang ina ni Nathaniel, isang matapang at mapanuring babae na tila hindi pwedeng lokohin.“Lira, listen to me,” matapang na boses ng mommy ni Nathaniel. “Alam mo, isa ka lang basurera. Hindi ka bagay sa anak ko. I’m offering you this,” inabot niya ang cheque na sampung milyon. “Take it. Layuan mo siya. Malaki ang pera, malaki rin ang buhay mo. Mas magiging maganda para sa lahat.”Napasinghap si Lira. Dahan-dahan niyang pinulot ang cheque sa sahig, tiningnan ito ng saglit. Ang halaga… sampung milyon, sapat para sa kapatid niya at sa kinabukasan nila. Pero sa halip na kunin, pinitas niya ito sa gitna ng sala, sa harap ng ina ni Nathaniel. Parang pumutok ang galit ng mommy niya.“WHAT?!” sigaw ng ina ni Nath
Tahimik ang biyahe. Nasa loob si Lira ng SUV ni Nathaniel, nakatingin lang sa bintana habang dumadaan ang mga ilaw ng siyudad. Kahit malamig ang aircon, parang mainit pa rin ang dibdib niya. Paulit-ulit pa rin sa isip niya ang mga salitang binitawan ng mga tao sa campus.Basurera.Kadiri.Hindi bagay dito.Napahigpit ang hawak niya sa strap ng bag niya. Sa tabi niya, si Nathaniel ay seryoso, parehong kamay nasa manibela. Wala siyang sinasabi, pero ramdam ni Lira ang bigat ng presensya niya.“Hindi mo kailangan gawin ‘to,” mahina niyang sabi.Nathaniel didn’t look at her. “Tumahimik ka na lang.”Lira scoffed. “Arrogant pa rin.”“Lira…”“Anong Lira? Akala mo ba hindi ko kaya mag-isa?”Biglang huminto si Nathaniel sa red light. Dahan-dahan siyang lumingon, matalim ang tingin.“Kaya mo. Alam ko. Pero hindi ibig sabihin nun hahayaan kitang durugin ng mga taong walang kwenta.”Natigilan si Lira. Saglit na nawala ang tapang niya.“Bakit?” tanong niya. “Bakit ka nakikialam?”Nathaniel’s jaw t
Hindi natapos sa courtyard ang araw na iyon.Pagkatapos ng eskandalo, kumalat ang post sa buong campus. Kahit saan magpunta si Lira, may mga matang sumusunod. May mga estudyanteng nagbubulungan, may ilan pang tahasang tumatawa.“Basurera.”Isang salita lang, pero parang pandurog sa dibdib niya.Pinilit niyang maglakad nang diretso, parang wala siyang naririnig. Pero bawat hakbang niya, mas bumibigat.Hanggang sa makarating siya sa women’s restroom.Pagpasok niya, doon lang siya huminto.Doon lang siya huminga.At doon… bumigay ang luha niya.Tahimik.Walang hikbi.Tulo lang nang tulo habang hawak niya ang gilid ng sink.“Ayoko na…” bulong niya sa sarili. “Pagod na ako…”Hindi siya umiyak dahil nahihiya siya sa trabaho niya.Umiiyak siya dahil kahit anong gawin niya, may mga taong hindi kailanman tatanggapin siya.Huminga siya nang malalim, pinunasan ang mukha.Kailangan niyang maging matatag.Kailangan niyang kayanin.Paglabas niya, pilit na siyang kalmado. Pero pagdating niya sa hall
Kinabukasan, pagpasok pa lang ni Lira sa campus, ramdam na niya agad na may mali.Hindi normal ang mga tingin.Hindi normal ang bulungan.May mga estudyanteng biglang tumatahimik kapag dumadaan siya, tapos pagkatapos ay nagtatawanan ulit. May ilan pang patagong kumukuha ng picture gamit ang cellphone.Napahigpit ang hawak ni Lira sa bag niya.“Bakit ganito sila?” bulong niya sa sarili.Habang naglalakad siya papunta sa hallway, may narinig siyang boses.“Uy, siya yun!”“Grabe… siya pala yung basurera?”“Akala ko joke lang!”Nanlamig ang katawan ni Lira.Basurera?Ano’ng pinagsasabi nila?Mabilis siyang lumapit sa isang group ng freshmen na nakatingin sa phone.“Excuse me…” mahina niyang tanong. “Anong nangyayari?”Nagtinginan sila, parang nahihiya pero halatang amused.Isa sa kanila ang nagpakita ng screen.At doon… bumagsak ang mundo ni Lira.Isang larawan.Larawan niya.Nasa alley siya, nakasuot ng lumang damit, may cart na puno ng garbage bags. Mukha siyang pagod, pawisan, pero pat
Maagang pumasok si Lira sa campus kinabukasan. Simple lang ang suot niya… white blouse at jeans. Ang light brown curly hair niya ay nakalugay nang bahagya, mas presentable kaysa noon. Pero kahit anong ayos niya, ramdam pa rin niya ang mga matang nakatingin.Hindi siya sanay sa ganitong environment. Dati, alley at basura ang mundo niya. Ngayon, puro sosyal at mayayaman. At sa gitna ng campus na ito, parang may isang taong gustong ipaalala sa kanya na hindi siya kabilang.Si Camille.Habang naglalakad si Lira papunta sa hallway, narinig niya ang mga bulungan.“Siya yung bagong student?” “Yung laging kasama ni Ethan?” “Pero bakit sinusundo ng SUV?”Napabuntong-hininga si Lira. Hindi niya hiniling na mapansin. Gusto lang niyang mag-aral.Sa classroom, umupo siya sa bandang gitna. Maya-maya, dumating si Ethan bitbit ang laptop.“Morning,” ngumiti siya.“Morning,” sagot ni Lira.Tahimik silang nag-settle, pero halata kay Ethan ang tension.“Okay ka lang?” tanong niya.Ethan hesitated. “Abou
Tahimik ang gabi sa campus. Malamig ang hangin sa labas, ngunit sa loob ng luxury SUV ni Nathaniel, parang may kakaibang tensyon na bumabalot.Nasa passenger seat si Lira, hawak ang bag niya sa kandungan. Simple ang suot niya, ngunit malinis at maayos na kumpara noon. Hindi na siya yung basurerang laging marumi sa paningin ng iba.Sa driver’s seat, tahimik si Nathaniel. Seryoso ang mukha, nakatingin sa unahan, pero halata ang bigat ng hangin sa pagitan nila.“Bumaba ka na,” malamig niyang sabi.Napatingin si Lira. “Ah… okay.”Ngunit bago pa siya makagalaw, biglang nagsalita muli si Nathaniel.“Don’t misunderstand anything.”Natigilan si Lira. “Ha?”Huminga siya nang malalim, parang naiirita sa sarili niyang nararamdaman.“I don’t know why you keep… distracting me.”Nanlaki ang mga mata ni Lira. “Distracting?”Nathaniel’s jaw tightened. Hindi siya tumingin diretso sa babae.“Just… stop acting like you belong in my head.”Tahimik si Lira, hindi alam kung maiinis o matatawa.“Hindi ko na







