CHAPTER 2

Kassandra Valdemor POV

Nanginginig ang buong katawan ko habang naglalakad palayo sa San Alfonso Chapel. Mabigat ang bawat hakbang ko, at pakiramdam ko, pasan ko ang lahat ng problema sa mundo. Basang-basa na ang wedding gown ko, at halos nakaladkad ko na ito sa putik habang patuloy akong naglalakad.

Wala akong payong, walang pamasahe, at higit sa lahat, wala na akong matakbuhan. Ang tanging nararamdaman ko ay ang malamig na ulan na humahalo sa mga luhang hindi ko mapigilang tumulo.

Paano ko haharapin ang bukas? Paano ko sisimulan ulit ang buhay ko kung wala na akong kahit ano?

Halos isang oras din akong naglakad bago ko marating ang lumang apartment building namin sa Mandaluyong. Kahit papaano, may maliit pa rin akong pag-asang baka nagkamali lang si Gino. Baka sakaling may natitira pa siyang konsensya at bigyan man lang niya ako ng pagkakataong magpaliwanag.

Pero pagdating ko pa lang sa bukana ng gusali, nakita ko na agad si Mang Kanor, ang landlord namin. May dala siyang padlock at ilang karton na nakasalansan sa tabi niya.

"Oh, Kassandra? Bakit ganyan ang itsura mo?" tanong niya habang nakataas ang kilay at tinitingnan ang basang-basang wedding gown ko.

"Mang Kanor, anong nangyayari?" tanong ko. Halos hindi lumabas ang boses ko dahil sa lamig at kakaiyak.

"Pasensya na, Kass. Kanina pa umalis si Gino rito. Dinala na niya ang mga gamit niya." Itinuro niya ang mga karton sa tabi niya. "Tsaka, tatlong buwan na kayong hindi nagbabayad ng upa. Sabi ni Gino kahapon, ikaw na raw ang bahala sa utang dahil pumirma ka na sa kasunduang ikaw ang magbabayad. Pinapaalis na rin kita ngayon kasi may bago nang uupa."

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig.

Pumirma ako sa kasunduan? Kailan?

"Mang Kanor, hindi ko po alam ang sinasabi niyo..." pakiusap ko habang nanginginig sa lamig. "Puwede ko pa bang kunin kahit ang mga gamit ko? Yung mga lumang album ng pamilya ko, pati yung mga painting materials ko..."

"Wala na rito, Kass. Sabi ni Gino, pinatapon na niya yung mga walang kwentang basura. Para raw sa susunod na tenant." Umiling siya habang iniikot ang susi sa gate. "Mag-ayos ka na ng sarili mo. Baka mapagkamalan ka pang pulubi rito."

Hindi ako nakasagot.

Hindi ko alam kung ano ang mas masakit—ang malaman na niloko ako ni Gino o ang malaman na pati ang mga alaala ng pamilya ko ay itinapon niya na parang walang halaga.

Kahit alam kong pinapaalis na ako, tumakbo pa rin ako paakyat sa unit namin. Umaasa akong baka may naiwan pa siyang kahit ano. Kahit isang litrato, kahit isang gamit na puwede kong itago bilang alaala ng buhay na minsan kong pinangarap.

Pero nang buksan ko ang p***o, wala akong nadatnang kahit ano kundi isang halos walang lamang kuwarto. Kalat sa sahig ang mga balat ng instant noodles, at wala na ang mga gamit na dati kong nakikitang nakalagay sa bawat sulok.

Parang hindi ko na kilala ang sarili kong tahanan.

Sa ibabaw ng lamesa, may nakita akong isang folder. Agad ko itong kinuha at binuksan, umaasang baka may mahanap akong paliwanag sa lahat ng nangyayari.

Pero nang makita ko ang laman nito, lalo lang akong nanghina.

Isang dokumento tungkol sa titulo ng lupa sa probinsya na iniwan ng mga magulang ko.

Ang nag-iisa nilang pamana sa akin.

At ngayon, nakapangalan na iyon kay Gino Imperial.

Nakalagay sa dokumento na nilagdaan ko raw ito noong isang linggo. Sa isang pirma lang, nawala sa akin ang lahat ng karapatan ko sa lupang iniwan ng mga magulang ko.

Bigla kong naalala ang araw na pinapirmahan sa akin ni Gino ang ilang papeles habang inaayos namin ang mga kailangan para sa kasal.

Sinabi niya noon na para lang daw iyon sa tax exemption ng kumpanya niya. Hindi ko na pinag-isipan pa dahil nagtitiwala ako sa kanya. Ni hindi ko man lang naisip na baka may iba siyang balak.

Tanga ko.

Napakatanga ko para magtiwala sa kanya nang ganoon.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Tumakbo ako palabas ng apartment building, wala nang pakialam kung sino ang makakita sa akin. Naririnig ko ang ilang kapitbahay na nagbubulungan habang nakatingin sa akin, pero hindi ko na sila pinansin.

Umiiyak ako nang tuluyan, hindi na kayang pigilan ang sakit na ilang oras ko nang kinikimkim.

Gusto ko lang lumayo.

Gusto kong mawala sa lugar na iyon, kahit sandali lang. Gusto kong makahanap ng kahit anong paraan para humupa ang sakit sa dibdib ko.

Pero saan ako pupunta?

Wala na akong bahay na mauuwian. Wala na akong perang magagamit. Wala na rin akong taong puwedeng lapitan.

Ang lalaking pinagkatiwalaan ko nang buong-buo ang siya ring kumuha ng lahat sa akin.

Nagpatuloy ako sa paglalakad sa gilid ng EDSA nang wala man lang direksyon. Malakas pa rin ang ulan, at unti-unti nang dumidilim ang paligid. Hindi ko namalayang ilang oras na pala akong naglalakad nang hindi iniisip kung saan ako dadalhin ng mga paa ko.

Ang mga ilaw ng mga dumaraang sasakyan ay nag-iiwan ng mahahabang repleksyon sa basang kalsada. Maingay ang paligid, pero wala akong halos marinig kundi ang sarili kong paghinga at ang mga salitang paulit-ulit na umiikot sa isip ko.

Wala ka nang kahit ano, Kassandra.

Pagod na pagod na ako. Nanghihina na rin ang katawan ko dahil sa gutom, lamig, at kakaiyak. Pero patuloy pa rin akong naglakad dahil wala naman akong ibang puwedeng gawin.

Habang tumatawid ako sa isang hindi gaanong mataong bahagi ng kalsada, hindi ko agad napansin ang paparating na sasakyan.

Bigla na lang umalingawngaw ang malalakas na busina.

Napalingon ako.

Isang itim at mamahaling SUV ang mabilis na papalapit sa akin. Nanlaki ang mga mata ko nang makita kung gaano na ito kalapit, pero sa sobrang pagod at panghihina ko, hindi na ako nakailag.

Maliwanag na headlights ang huli kong nakita bago tuluyang bumangga sa akin ang sasakyan.

Tumilapon ang katawan ko bago ako bumagsak sa malamig na sementadong kalsada.

Saglit akong hindi makahinga. Parang nawala ang lahat ng lakas sa katawan ko, at hindi ko na maigalaw nang maayos ang mga kamay at paa ko.

Ramdam ko ang mainit na dugong umaagos mula sa noo ko, humahalo sa malamig na tubig-ulan sa mukha ko.

Sinubukan kong imulat ang mga mata ko, pero unti-unti nang lumalabo ang lahat ng nakikita ko.

Sa gitna ng malakas na ulan, narinig ko ang pagbukas ng p***o ng sasakyan.

May mga yabag na papalapit sa akin.

Gusto kong humingi ng tulong. Gusto kong magsalita, pero walang lumalabas na boses sa bibig ko.

Unti-unting bumibigat ang mga talukap ng mata ko habang ang paligid ay tuluyan nang nagdidilim.

At bago tuluyang mawalan ng malay ang isip ko, ang huling naramdaman ko ay ang presensya ng isang taong papalapit sa akin.