CHAPTER 5

Kassandra Valdemor POV

Biglang natahimik ang buong ballroom nang ipakilala ako ni Alejandro bilang asawa niya. Halos hindi makapaniwala sina Gino at Sabrina sa narinig nila. Nanlaki ang mga mata nila at halatang hindi alam kung paano magre-react habang pilit na pinapanatili ang composure sa harap ng mga bisitang nakatingin sa amin.

"A-Alejandro? Kassandra?" nauutal na tanong ni Gino. Halatang hirap siyang itago ang galit at pagkabigla sa mukha niya. "Paano nangyari 'to? Paanong naging asawa mo siya?"

Hindi ako agad sumagot. Sa halip, sinipat ko silang dalawa mula ulo hanggang paa, saka bahagyang ngumiti. Kung dati, ako ang babaeng yumuyuko at umiiyak sa gilid ng daan habang tinatanggap ang lahat ng pang-aapi nila, ngayon ay wala na akong balak na magpakita ng kahinaan sa harap nila.

Ako na si Kassandra Villavicencio, at hindi na nila ako basta-basta kayang tapakan.

"Bakit, Gino? May problema ba kung nagpakasal ako sa isang lalaking marunong rumespeto sa akin?" malamig kong tanong. Sinadya kong lakasan nang kaunti ang boses ko para marinig din ng mga taong nakapaligid sa amin. "Hindi tulad ng ibang tao rito na nang-aagaw na nga ng pag-aari ng iba, nagagawa pang magpanggap na malinis sa harap ng lahat."

Namula si Sabrina sa kahihiyan at agad na kumapit sa braso ni Gino. Pilit niyang pinanatili ang maayos niyang ekspresyon bago humarap kay Alejandro.

"S-Sir Alejandro, siguro po ay may hindi kayo alam. Ang babaeng 'yan ay isang hamak na pulubi lang at—"

"Watch your tone, Ms. Alvarez," putol ni Alejandro. Malamig ang boses niya at halatang hindi siya natutuwa sa sinabi ni Sabrina. "Kassandra is my wife. And anyone who disrespects her disrespects the entire Villavicencio name."

Biglang natahimik si Sabrina. Wala siyang maisagot, lalo na nang mapansin niyang pati ang mga taong nasa paligid namin ay nakikinig na sa usapan.

Nginitian ko silang dalawa bago muling kumapit sa braso ni Alejandro. Hindi ko na hinintay na may masabi pa sila at sumama na ako sa kanya papunta sa VIP table. Akala ko, sapat na ang kahihiyang natanggap nila, pero may isa pang bagay na inihanda si Alejandro para sa gabing iyon.

Habang abala ang mga bisita sa pagkain at pakikipag-usap sa kani-kanilang mga kakilala, tinawag ni Alejandro ang personal lawyer niyang si Atty. Henson. May hawak itong mga opisyal na dokumento nang lumapit sa mesa nina Gino, sa harap mismo ng ilan sa pinakamalalaking investor sa ballroom.

"Mr. Imperial," malakas na tawag ni Atty. Henson, dahilan para mapalingon sa kanila ang mga taong malapit sa mesa. "Ipinapaalam ko sa inyo na may nakabinbing kaso laban sa Imperial Tech Solutions kaugnay ng e****a at breach of contract mula sa Villavicencio Group. Bukod pa rito, ang art gallery na ipinagmamalaki ninyo ngayon ay pag-aari na ng pamilya Villavicencio matapos naming bilhin ang lahat ng shares at bayaran ang mga utang nito."

Nanlaki ang mga mata ni Gino habang mabilis na kinukuha ang mga dokumento. Halos manginig ang mga kamay niya nang makita ang mga pirma at detalye ng mga papeles.

"H-Hindi totoo 'to! Hindi ninyo puwedeng gawin sa akin 'to! Pwede ko kayong idemanda!"

"Subukan mo," sagot ko mula sa kabilang mesa habang nakatingin sa kanya. Hindi ko maitago ang bahagyang ngiti sa labi ko nang makita kung gaano siya kagulo. "O kung gusto mong magkaroon pa ng pagkakataong makaiwas sa kulungan, alam mo na ang kailangan mong gawin. Lumuhod ka sa harapan ko, dito mismo sa gitna ng ballroom, at baka sakaling pag-isipan kong bawasan ang mga kasong kinakaharap ninyo."

Namula si Gino sa sobrang kahihiyan. Kita ko kung paano siya nagpipigil ng galit habang ang mga investor na kanina lang ay masayang kausap nila ay nagsimulang magbulungan at unti-unting lumayo sa kanila.

Sa loob lang ng ilang minuto, nagsimulang gumuho ang lahat ng ipinagmamalaki nila. Ang kumpanyang itinayo gamit ang perang hindi naman talaga sa kanila, pati ang reputasyong pilit nilang pinoprotektahan, ay unti-unting nawawala sa harap mismo ng mga taong gusto nilang mapahanga.

At sa unang pagkakataon, hindi ako ang napilitang yumuko at magmakaawa.

Pagkatapos ng nangyari, nagpasya na kaming umuwi ni Alejandro. Tahimik ang biyahe pabalik sa mansyon niya, pero ramdam ko ang tensyon sa pagitan naming dalawa habang magkatabi kami sa backseat ng itim na Rolls-Royce. Marami akong gustong itanong sa kanya, pero hindi ko alam kung paano sisimulan ang usapan.

Nang makarating kami sa malaking mansyon sa Forbes Park, dumiretso ako sa living room at tinanggal ang mabigat na kwintas sa leeg ko. Pagod na pagod ako sa buong gabi, pero bago pa ako tuluyang makapagpahinga, napansin kong sumunod pala sa akin si Alejandro.

"You handled them well tonight," sabi niya habang nakatayo sa may pintuan, nakapamulsa at nakatingin sa akin.

"Salamat sa tulong mo, Alejandro," sagot ko habang humaharap sa kanya. "Pero alam kong hindi lang dahil sa negosyo o sa galit mo sa mga traydor kaya mo ako tinulungan nang ganito kabilis. May iba ka pang dahilan, 'di ba?"

Hindi agad siya sumagot. Sa halip, dahan-dahan siyang lumapit sa akin habang nananatiling seryoso ang mukha niya. May kung anong lungkot sa mga mata niya na ngayon ko lang napansin, at lalo akong naintriga sa kung ano ang sasabihin niya.

"May punto ka, Kassandra," sagot niya. "Ang totoo, ang pamilya nina Gino ang may kinalaman sa pagbagsak ng kumpanya ng nakababata kong kapatid noon. Dahil sa ginawa nila, nawala siya sa amin."

Natigilan ako sa narinig ko. Hindi ko inaasahan na may ganoon kabigat na dahilan sa likod ng lahat ng ginagawa niya. Akala ko, isa lang siyang makapangyarihang negosyanteng gustong maghiganti sa mga taong sumira sa kanya, pero mukhang mas malalim pa roon ang lahat.

"Nang makita ko kung paano ka nila tratuhin, naalala ko ang sarili ko noon," pagpapatuloy niya. "Walang kalaban-laban, galit sa lahat, at desperadong makakuha ng hustisya. Kaya kita tinulungan."

Tahimik akong nakinig habang unti-unting nagbabago ang tingin ko sa kanya. Sa likod ng malamig niyang mukha at pagiging kontrolado sa lahat ng bagay, may sarili rin pala siyang sakit na matagal nang dinadala.

"Pero habang tumatagal na kasama kita, unti-unti ring nagbabago ang tingin ko sa kasunduan natin," dagdag niya nang huminto sa harap ko. Malapit na siya ngayon, sapat para maramdaman ko ang init ng katawan niya. "Noong una, akala ko, isa lang itong paraan para makuha natin ang gusto natin. Pero ngayon, hindi na lang paghihiganti ang gusto ko, Kassandra."

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi ko alam kung dahil ba sa lapit niya o sa paraan ng pagkakasabi niya sa mga salitang iyon.

"Ano'ng ibig mong sabihin?" mahinang tanong ko.

Dahan-dahan niyang itinaas ang kamay at marahang hinawakan ang pisngi ko. Napatingin ako sa kanya, pilit na hinahanap sa mga mata niya kung ano talaga ang nasa isip niya.

"Simula pa lang, noong gabing nakita kitang umiiyak sa ulan habang suot ang punit-punit mong wedding gown..." Bahagya siyang yumuko para masalubong ang tingin ko. "Alam ko nang ikaw ang magiging huli ko."