CHAPTER 3

Kassandra Valdemor POV

Unti-unti akong nagising nang maramdaman ko ang lambot ng hinihigaan ko. Hindi ito ang sementadong kalsada kung saan ako huling bumagsak habang malakas ang ulan at umaagos ang dugo mula sa noo ko.

Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko. Isang mataas na kisame na may modernong crystal chandelier ang bumungad sa akin. Naamoy ko rin ang lavender scent mula sa mamahaling room diffuser sa loob ng kuwarto.

Nasaan ako? Patay na ba ako?

"Gising na siya, Sir Alejandro," narinig kong sabi ng isang babae mula sa hindi kalayuan.

Napabalikwas ako ng bangon kahit kumirot ang buong katawan ko, lalo na ang ulo kong may plaster na ngayon. Nang tingnan ko ang sarili ko, napansin kong wala na sa akin ang basang wedding gown na suot ko kanina. Napalitan na iyon ng malambot at puting silk bathrobe.

Saan nila dinala ang damit ko?

Napalingon ako sa malawak na kuwarto at doon ko napansin ang isang lalaking nakatayo sa tabi ng malaking glass window. Nakatalikod siya sa akin habang nakatingin sa tanawin ng Bonifacio Global City skyline mula sa mataas na penthouse.

Si Alejandro Villavicencio.

Kahit nakatalikod siya, hindi mahirap makilala ang tindig at presensya niya. Siya ang bilyonaryong may-ari ng Villavicencio Tech Corporation at isa sa pinakamakapangyarihang tao sa industriya ng teknolohiya sa bansa.

Ilang beses ko nang nakita ang mukha niya sa mga business magazine at maging sa cover ng Forbes. Pero ni minsan, hindi ko naisip na makikita ko siya nang personal, lalo na sa ganitong sitwasyon.

Dahan-dahan siyang lumingon sa akin.

Malamig ang mukha niya, walang bakas ng emosyon. Matalim ang mga mata niyang para bang kayang makita ang mga bagay na pilit mong itinatago. Bahagyang tumigas ang panga niya nang magtama ang mga mata namin.

"Kumusta ang pakiramdam mo, Ms. Valdemor?" tanong niya sa malamig at malalim na boses habang naglalakad papunta sa kama.

Kumunot ang noo ko. Lalo tuloy sumakit ang ulo ko.

"Paano mo nalaman ang apelyido ko? At... bakit ako nandito? Ikaw ba ang nakabangga sa akin?"

Umiling si Alejandro bago umupo sa kahoy na silya sa tabi ng kama. Isinandal niya ang likod sa sandalan at ipinatong ang isang binti sa ibabaw ng kabila.

Kahit simpleng kilos lang iyon, halatang sanay siyang nasa posisyon kung saan siya ang nasusunod. May kakaiba rin sa presensya niya na hindi ko maipaliwanag. Hindi siya kailangang magtaas ng boses para maramdaman mong hindi siya basta-bastang tao.

"Hindi ang kotse ko ang nakabangga sa'yo. Sa isa sa mga tauhan ko iyon," kalmado niyang sagot. "At tungkol sa pangalan mo? Hindi mahirap alamin ang impormasyon tungkol sa babaeng iniwan at pinahiya sa sarili niyang kasal kaninang umaga. Halos lahat ng social media, pinag-uusapan na ang nangyari sa inyo ni Gino Imperial."

Biglang uminit ang mukha ko sa hiya.

Tama siya.

Ang kasal na ilang taon kong pinangarap ay naging palabas lang sa harap ng napakaraming tao. Sigurado akong kumalat na sa social media ang video ng pagtataksil nina Gino at Sabrina. Baka nga may mga nag-eedit pa ng video para pagtawanan ako.

Napayuko ako at kinagat ang labi ko para pigilan ang panibagong pagpatak ng luha ko.

Ayokong umiyak sa harap niya. Sapat na ang kahihiyang pinagdaanan ko kanina.

"Pasensya na sa abala," mahina kong sabi habang pilit na ibinababa ang mga paa ko mula sa kama. "Aalis na ako. Salamat sa pagpapagamot sa akin."

"Saan ka pupunta? Sa kalsada ulit? O babalik ka sa basurahang pinag-iwanan sa'yo ng walang kwenta mong ex-fiancé?"

Napahinto ako sa ginagawa ko.

Dahan-dahan akong napatingin sa kanya, hindi makapaniwala sa sinabi niya.

"Wala kang karapatang sabihin 'yan. Hindi mo alam ang pinagdadaanan ko."

"Alam ko ang lahat ng kailangan kong malaman," sagot ni Alejandro habang nakasandal pa rin sa silya. "Alam kong unti-unting umaangat si Gino Imperial gamit ang perang at koneksyong kinuha niya sa pamilya mo. Alam ko ring nakikipagkompetensya ang Imperial Tech sa kumpanya namin para sa ilang malalaking proyekto."

Nanlaki ang mga mata ko.

"Anong ibig mong sabihin?"

"Galit ako sa mga traydor, Kassandra." Diretso ang tingin niya sa akin. "May business partner na rin akong nagtaksil sa akin noon, at ayokong maulit iyon. May utang sa akin si Gino at ang pamilya ni Sabrina Alvarez. At base sa nakita ko sa mga mata mo kanina sa simbahan, gusto mo ring singilin ang mga taong umapak sa'yo."

Napatingin ako sa kanya nang mas mabuti.

Hindi ko alam kung ano ang mas nakakagulat—ang malaman na may problema rin siya sa mga taong sumira sa buhay ko o ang marinig na alam niya ang nangyari sa akin sa simbahan.

"Anong gusto mong palabasin?" tanong ko.

Hindi ko maiwasang makaramdam ng kaba sa usapan namin. Hindi ko siya kilala nang personal, at wala akong ideya kung bakit niya ako tinutulungan. Sa mundong ginagalawan ng mga taong tulad niya, sigurado akong walang basta-bastang ginagawa nang walang dahilan.

Tumayo si Alejandro at tuluyang lumapit sa gilid ng kama.

Suot niya ang isang dark grey suit na halatang mamahalin at eksaktong sakto sa katawan niya. Sa tangkad at tindig niya, mas lalo kong naramdaman kung gaano kalaki ang agwat ng mundong ginagalawan namin.

"Magpakasal tayo."

Natigilan ako.

Sa ilang segundo, hindi ko alam kung tama ba ang narinig ko o baka epekto lang iyon ng sakit ng ulo ko.

"A-ano?" nauutal kong tanong. "Nababaliw ka ba? Kaka-break lang namin ng ex ko, at iniwan niya ako sa altar. Tapos ngayon, aalukin mo akong magpakasal?"

"Hindi ito totoong kasal, Kassandra. Kontrata lang."

Seryoso ang mukha niya habang ipinapaliwanag ang alok niya, na para bang normal lang ang lahat ng ito.

"Magpapakasal tayo sa papel sa loob ng isang taon. Bibigyan kita ng pera, proteksyon, kapangyarihan, at lahat ng kailangan mo para pabagsakin si Gino at ang pamilya ni Sabrina. Ibabalik ko sa'yo ang lahat ng kinuha nila, kasama ang doble ng halaga."

Natahimik ako.

Paulit-ulit kong iniisip ang mga sinabi niya.

Isang taong kontrata.

Pera. Proteksyon. Kapangyarihan.

At higit sa lahat, pagkakataong makaganti sa mga taong sumira sa buhay ko.

Lahat ng iyon, kailangan ko. Hindi ko na kayang manatiling mahina habang patuloy silang namumuhay nang masaya matapos ang lahat ng ginawa nila sa akin.

Pero alam kong hindi ganoon kadaling pagkatiwalaan ang isang taong tulad ni Alejandro Villavicencio. Isa siyang bilyonaryo na kayang makuha ang halos lahat ng gusto niya. Kung nag-aalok siya sa akin ng ganitong kalaking tulong, siguradong may dahilan siya.

At posibleng mas malaki ang kapalit kaysa sa inaasahan ko.

"Bakit ako?" tanong ko habang diretso siyang tinitingnan. "Maraming babae diyan na mas mayaman at mas kilala sa high society. Bakit ako ang napili mong maging asawa sa kontrata?"

Bahagyang ngumiti si Alejandro.

Isang tipid at malamig na ngiti na lalo pang nagpalitaw sa kagwapuhan niya.

"Dahil nakita ko sa mga mata mo kanina sa simbahan ang galit ng isang taong wala nang natitirang mawawala. At ang mga taong nasa ganoong sitwasyon ang kadalasang pinakamapanganib at pinakamahirap talunin."

Hindi ako agad nakasagot.

May punto siya.

Wala na akong bahay na matatawag na akin. Wala na akong pera, at maging ang lupang iniwan ng mga magulang ko ay nakuha na rin ni Gino. Ang lalaking minahal ko nang limang taon ay siya ring dahilan kung bakit wala na akong ibang maaasahan kundi ang sarili ko.

Pero hindi ibig sabihin niyon ay basta na lang ako papayag sa anumang alok.

Inabot ni Alejandro ang isang mamahaling itim na folder mula sa bedside table at inilapag iyon sa harap ko. Kasama nito ang isang gintong pluma.

"Pag-isipan mo nang mabuti, Kassandra."

Lumapit siya nang bahagya, sapat para marinig ko ang malalim niyang boses habang nakatitig siya sa akin.

"Isang pirma mo lang, at ang mga taong umapak sa'yo ngayon ay luluhod sa harap mo bukas."